Όταν συγκεντρώνονται δεκάδες χιλιάδες φοιτητές, σε αριθμούς που αντιστοιχούν σε φοιτητικές εκλογές, και κάνουν τον κόπο να παραστούν σε πολύωρες συνελεύσεις επί συνεχόμενες εβδομάδες, όταν υπάρχουν σχολές που στηρίζουν τα αγωνιστικά πλαίσια και τις καταλήψεις περισσότεροι φοιτητές κι από αυτούς και αυτές που ψηφίζουν τις αριστερές δυνάμεις στις εκλογές, ενώ η ΔΑΠ ΝΔΦΚ καταποντίζεται, παρότι μπορεί να πλειοψηφεί εκλογικά στην ίδια σχολή, τότε μιλάμε αναμφίβολα για φοιτητικό κίνημα.
Της Αναστασίας Σταυροπούλου *
Αυτό ακριβώς είναι το φοιτητικό κίνημα, και κάθε πραγματικό κίνημα, όταν δηλαδή μαζικά οι φοιτητές και φοιτήτριες συσπειρώνονται πίσω από έναν αγώνα, με αποτέλεσμα να συμβαίνουν ποιοτικές πολιτικές μεταβολές, μετακινήσεις πολιτικών μπλοκ. Με απλά λόγια, δεν ψηφίζουν καταλήψεις μόνο οι αριστεροί φοιτητές. Ψηφίζει καταλήψεις ένα πολύ μεγαλύτερο εύρος φοιτητών και φοιτητριών, με έναν κοινό σκοπό: να μην περάσουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Και αυτό είναι το σημείο τομής που έχει συναντήσει η κυβέρνηση και έχει αλλάξει τη στρατηγική της. Στην αρχή έπαιξε το χαρτί του σιωπητηρίου. Αν κανείς δεν καλύπτει δημοσιογραφικά τις κινητοποιήσεις, πάει να πει ότι δεν υπάρχουν και αργά ή γρήγορα θα σβήσουν. Δεν έπιασε.
