.jpg)
Του Κώστα Καναβούρη
Υπάρχει άραγε πικρό κρασί; Δεν το γνωρίζω. Αν όμως υπάρχει θα είναι το πικρό κρασί της λύπης που αφήνουν πίσω τους οι επέτειοι, όταν σβήνουν τα φώτα των ασμάτων και αποσύρονται οι πανηγυρικοί άνθρωποι των επετείων. Και απομένει μονάχος του ο χώρος. Δηλαδή ο απόηχος ενός καίριου συμβάντος που αρνείται να σβήσει και να χαθεί. Ένα κενό που αρνείται να συναινέσει στο άδειο. Με άλλα λόγια ένα κύριο γεγονός κατά πως διδάσκει ο Λάο Τσε: «Το κύριο γεγονός σε μια στάμνα είναι το κενό που περιέχει». Έτσι ακριβώς συμβαίνει και με το κενό των επετείων: το κύριο γεγονός τους, δεν είναι ο άδειος χώρος τους, δεν είναι η απουσία, δεν είναι η υπεραξία της νυκτωδίας που όλο και συσσωρεύεται πάνω στη μνήμη.
