Του Κώστα Γκιώνη
Κι ενώ τα πάντα ήταν κάτω από το πέπλο του μπαμπούλα κορωνοϊού, ξαφνικά, μ’ ένα μαγικό τρόπο, οι νεκροί μας, οι διασωληνωμένοι, τα κρούσματα, γίνηκαν φαντάσματα και κρύφτηκαν πίσω από τα ξεχασμένα ερειπωμένα σπίτια μιας άλλης μακρινής εποχής. Ανέλαβε λοιπόν το γνωστό διεθνές γκεμπελότσουρμο, σφιχταγκαλιασμένο με το δικό μας πρόθυμο και μονίμως δασκαλεμένο και μπουκωμένο, να σύρουν τον μπαμπούλα ξανθό με τα 3 κεφάλια και τα 17 ποδάρια, που αποφάσισε να μείνει στο χέρι με τον μουτζούρη και να χορέψει τον χορό του πολέμου.
Σκίζουν τα ιμάτια τους και θρηνούν τους νεκρούς, πραγματικούς και φανταστικούς, φτιάχνουν ολόκληρες παραστάσεις, με εικόνες από Γιουγκοσλαβία, Παλαιστίνη, ακόμα και από παιχνίδια εικονικής πραγματικότητας, για να τυφλώσουν τους συνήθεις ανοικτοστόμηδες-ζεσουίδες και να δημιουργήσουν το πλαίσιο ώστε να ξεπουλήσουν το υγροποιημένο αέριο των πατρώνων τους. Γιατί ενεργειακός είναι ο πόλεμος, για τα φράγκα γίνεται. Ο ανθρωπισμός τους χαρτονόμισμα που έχει νούμερα επάνω: όσο πιο μεγάλο το νούμερο, τόσο μεγαλύτερο ανθρωπισμό έχουν. Δεν δίνουν δεκάρα για φιλίες και δικαιοσύνη.
