Στα Συντάγματα όλων των δημοκρατιών του κόσμου, από τις εθνικές επαναστάσεις έως σήμερα, κατοχυρώνονται, μεταξύ άλλων, δύο θεμελιώδεις αρχές: η αρχή του νόμου και η ισότητα όλων ανεξαιρέτως έναντι του νόμου.Πρόκειται για μεγάλες κατακτήσεις, ιστορικής εμβέλειας, οι οποίες τυπικά ευνοούν τους κοινωνικά αδύναμους, ενώ ταυτόχρονα συνιστούν θεμέλια της κοινωνικής συγκρότησης.
Ποιος πάει να οργανωθεί σε πολιτικό κόμμα τα τελευταία χρόνια; Και συμπληρωματικά ποιοι γίνονται δεκτοί ως δημοσιογράφοι από τους ιδιοκτήτες των ΜΜΕ; Θα απαντήσω πρώτα μεταφορικά, άρα συνοπτικά: και στις δύο περιπτώσεις η μεγάλη πλειονότητα προέρχεται από τα πολιτιστικά έγκατα της ελληνικής κοινωνίας.Όσοι και όσες δεν διαθέτουν αυτό το πολιτιστικό προφίλ, όσοι διαθέτουν έστω στοιχειώδη αυτοσεβασμό και καλλιέργεια, απλώς σπανίζουν εντός των ΜΜΕ και των πολιτικών κομμάτων, ή είναι περιθωριοποιημένοι κάπου, ανεξαρτήτως της πολιτικής τους ιδεολογίας. Πρόκειται όμως για μια απάντηση που δείχνει το αποτέλεσμα, την κατάληξη του εν λόγω προσωπικού σήμερα. Ας ξεκινήσω, λοιπόν, από την αρχή.
Οι Έλληνες πολίτες, στην πλειονότητά τους, από την κατάλυση του αποτελέσματος του δημοψηφίσματος το καλοκαίρι του 2015, μάλλον βιώνουν την αίσθηση της βύθισης. Όπως ακριβώς συμβαίνει στα όνειρα μικρών παιδιών με επαναλαμβανόμενο μοτίβο την πτώση σε ένα γκρεμό, ή τον κίνδυνο πτώσης από την προσπάθεια να ανεβούν μια πολύ απότομη ανηφόρα όπου ανά πάσα στιγμή μπορεί να κατρακυλήσουν πίσω. Τελικά κατρακυλάνε αν δεν ξυπνήσουν εγκαίρως.Ο λόγος, νομίζω, αυτής της αίσθησης βύθισης δεν είναι μόνο τα οικονομικά της πλειονότητας, τα οποία όντως καταρρέουν σταθερά από την αρχή του μνημονίου, αλλά εξίσου της πολιτικής και ηθικής ματαίωσης και περαιτέρω της ανημπόριας να αντιστρέψουν συλλογικά αυτή την σταθερή έκπτωση της ζωής. Δηλαδή καμία ελπίδα, κανένα ρεαλιστικά διαφαινόμενο διέξοδο. Και ας κανοναρχούν πριν η κυβέρνηση Τσίπρα και τώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη, από κοινού με τα περισσότερα ΜΜΕ, τους καθημαγμένους πολίτες πως όλα θα πάνε καλά.
Τι ακριβώς συμβαίνει με το παλαιό πολιτικό σύστημα και τα κόμματά του, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ μαζί με το καινούργιο, τον ΣΥΡΙΖΑ που σκούριασε σε αστραπιαίο χρόνο; Ο Μητσοτάκης υπόσχεται κάτι που δεν έχει γίνει ποτέ, δηλαδή να αναπτύξει οικονομικά την χώρα με αποκλειστικά ιδιωτικές επενδύσεις. Η επιχειρηματολογία για αυτή την πλάνη είναι ακόμη πιο εξωφρενική: θα έρθουν ιδιώτες επενδυτές στην Ελλάδα επειδή η ΝΔ και ο ίδιος είναι «ανοιχτοί και φιλικοί προς τους ιδιώτες επενδυτές και θα μειώσουν κάποιους φόρους».Δηλαδή, επενδύσεις και ανάπτυξη με κίνητρο τη συμπάθεια, την αγάπη και την καλή καρδιά και 5% λιγότερους φόρους. Πως είναι δυνατόν ο αρχηγός ενός κόμματος εξουσίας και το κόμμα του ολόκληρο να προτείνουν ως οικονομική στρατηγική μια φάρσα διανθισμένη με λίγο τάξη και άλλα περιθωριακά; Το πιστεύουν όντως, ή μήπως απλώς αδημονούν να αλώσουν το κράτος και φυσικά να εφαρμόσουν απλώς μνημόνιο, λιτότητα και εθνική υποτέλεια;
Δώρο Χριστουγέννων τον Μάιο ο κ. Τσίπρας, μείωση φόρων ο κ. Μητσοτάκης. Ανταπαντάει ο πρώτος λέγοντας το ίδιο με τον δεύτερο σαν γνήσιος χαρτοπαίκτης και ο δεύτερος ανακαλύπτει τις διακοπές του πρώτου σε κότερο. Οπότε εισέρχονται στο παιχνίδι οι πεθαμένοι πατεράδες τους: ποιος ήταν καλύτερος του κ. Τσίπρα ή του κ Μητσοτάκη; Ποιος να ενδιαφερθεί για όλη αυτή την σκουπιδομαχία, για αυτόν το δημόσιο κανιβαλισμό της πολιτικής και των θεσμών! Να φύγει ο κ. Τσίπρας βροντοφωνάζει ο ένας, όχι θα σε κερδίσω και θα μείνω απαντά ο άλλος.Μειώνει τον ΦΠΑ στο καφέ ο κ. Τσίπρας, αλλά όχι στα καφενεία, ξανά μείωση των φόρων ο άλλος. Θα φέρω ανάπτυξη ο ένας, θα την φέρω εγώ καλύτερα ο άλλος – όπως μια φρατζόλα ψωμί από τον φούρνο. Εγώ είμαι ο καλύτερος, λέει ο κ. Τσίπρας με τραγικά γλωσσικά λάθη, όχι εγώ είμαι ο καλύτερος, απαντά ο άλλος με βλέμμα που γυαλίζει κάπως επίφοβα. Το δικό σας μνημόνιο ήταν το χειρότερο, όχι το δικό μας ήταν το καλύτερο.
Πες μου το φίλο σου να σου πω ποιος είσαι; Θα μπορούσαν κάποιοι φίλοι να αποτελούν τον καθρέφτη ο ένας του άλλου; Όχι πάντα, εκτός αν είσαι Έλληνας πρωθυπουργός και γενικότερα πολιτικός. Θυμάμαι, για παράδειγμα, τους φίλους του κ. Σημίτη όταν ήταν πρωθυπουργός: εργολάβοι κρατικοδίαιτοι που ανέβαζαν το κόστος των δημοσίων έργων τρεις με τέσσερις φορές υψηλότερα από τον μέσο ευρωπαϊκό, ενώ έριχναν την ποιότητα αντιστρόφως ανάλογα.Ήταν όμως πολύ καλοί φίλοι, εργολάβοι και πρωθυπουργός. Όπως το ίδιο καλοί φίλοι με τον κ. πρωθυπουργό ήταν οι μεσάζοντες για την προμήθεια όπλων των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων – αν και ο άλλος καλός φίλος των εν λόγω μεσαζόντων, ο κ Τσοχατζόπουλος, δεν άρεσε στον κ Σημίτη. Αλλά συμβαίνει με τους φίλους των φίλων. Είχε φίλους και στο εξωτερικό ο κ. Σημίτης, στη Γερμανία. Για τούτο ιδιωτικοποίησε τον ΟΤΕ στην Ελλάδα κρατικοποιώντας τον στην Γερμανία. Είχε όμως και άλλους φίλους: ιδιοκτήτες ποδοσφαιρικών ομάδων και μέσων ενημέρωσης, κυρίως εκείνους οι οποίοι χαρακτηρίζονταν από ένα κάποιο τραμπουκισμό, ιδιοκτήτες δημόσιου τζόγου και φυσικά τραπεζίτες.
Φαίνεται πως ο φόβος της πολιτικής απώλειας στις ελίτ που παραχώρησαν σημαντικό μέρος της εθνικής πολιτικής κυριαρχίας στο παγκοσμιοποιημένο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, (στους Αμερικανούς Δημοκρατικούς, στους Γάλλους μακρονικούς, στους Γερμανούς δεξιούς, στο ευρωιερατείο και πολλούς άλλους μικρότερους) πρέπει μάλλον να είναι έντονος. Αν και η πόζα, που θεωρείται απαραίτητο δημόσιο ύφος των κατόχων της εξουσίας, κατορθώνει να κρύψει από τα βλέμματα των πολιτών αυτόν τον φόβο, ο λόγος τους τούς προδίδει.Οι Αμερικανοί Δημοκρατικοί, πρώτοι αυτοί, όταν έχασαν την εξουσία από ένα αουτσάιντερ, τον Τράμπ, προδόθηκαν από την ερμηνεία που έδωσαν στην ήττα τους. Φταίνε οι Ρώσοι, ήταν η βασική εξήγηση που έδωσαν για την ήττα τους, ισχυριζόμενοι πως ο διαδικτυακός ρόλος των ρωσικών μυστικών υπηρεσιών με την χρήση του twitter και του facebook ήταν καταλυτικός για την αποτυχία τους. Και σε αυτή την επιχειρηματολογία προσχώρησαν οι Βρετανοί συντηρητικοί, οι Γερμανοί κυβερνώντες, οι Γάλλοι με τον Μακρόν και, φυσικά, πολλά μέσα ενημέρωσης με τους δημοσιογράφους τους.
