Από παλιά, με την γνωστή αμορφωσιά που κυριαρχεί στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, οι δημοσιογράφοι τους διακινούσαν ένα όρο αγγλοαμερικανικής προέλευσης για τις σχέσεις των ελληνικών πολιτικών κομμάτων με την κοινωνία: πελατειακές σχέσεις. Κάθε φορά που διατυπωνόταν σε κάποιο μέσο, ο δημοσιογράφος που χρησιμοποιούσε τον εν λόγω όρο, νόμιζε ότι λέει κάτι ουσιώδες.
Αλλά, ταυτόχρονα, δεν ήταν σε θέση να περιγράψει τι ήταν αυτό που έλεγε. Ακόμη χειρότερα, αρκετοί Έλληνες πολιτικοί επιστήμονες, μεταξύ των οποίων και ακαδημαϊκοί, που εισήγαγαν αυτό τον όρο, δεν ήταν σε θέση να περιγράψουν τι εξηγούσαν με την χρήση του πέρα από τα εντελώς προφανή ορατά σε οιονδήποτε. Ο όρος αυτός, λοιπόν, λειτουργούσε σαν ξόρκι για το κακό στις τριγωνικές σχέσεις μεταξύ κράτους, κοινωνίας και πολιτικών κομμάτων.