Και ενώ πολλά έχουν ειπωθεί για τις πλατείες που γέμισαν, λίγα έχουν ειπωθεί για τις πλατείες που άδειασαν. Για το πώς ο κόσμος δέχτηκε τόσο παθητικά λίγο αργότερα το ίδιο μοτίβο στην πολιτική ζωή και στην καθημερινότητα του.
Του Πάνου Χριστοδούλου *
«Τελικά δηλαδή δε δείχνει πουθενά το δάχτυλο του Κολοκοτρώνη; Δείχνει εκεί που θέλει να δει ο καθένας» Soloup, 21: Η μάχη της πλατείας
25 Μαΐου 2011. Συνέβη κάτι που η πλειοψηφία της αριστεράς δεν περίμενε ποτέ (με αποτέλεσμα ο συγγραφέας του άρθρου να κερδίσει ένα στοίχημα εκείνη τη μέρα). Οι πλατείες γέμισαν κόσμο, μετά από ένα απλό κάλεσμα στο διαδίκτυο. Έκτοτε έχουν γίνει πολλές αναλύσεις, πολλές διαμάχες για το τι ήταν ακριβώς το φαινόμενο αυτό. Πολλοί το αποτύπωναν ως κίνημα των πλατειών, άλλοι ως κινήματα των αγανακτισμένων, άλλοι το συνέδεσαν με τη Χρυσή Αυγή. Δέκα χρόνια μετά δεν έχει τόσο σημασία να προσπαθήσουμε να αναλύσουμε το τι ακριβώς έγινε εκείνο το χρονικό διάστημα. Εξάλλου ο καθένας ξέρει τι έζησε και τι δεν έζησε εκείνες τις ημέρες. Ίσως η πλατεία συντάγματος ακολούθησε τη μοίρα του χεριού του αγάλματος του Κολοκοτρώνη όπως περιγράφει στο graphic novel του 21: Η μάχη της πλατείας, ο Soloup. Δείχνει και αυτή ό,τι ο άλλος θέλει να δει. Εκείνο όμως που αρχικά έχει αξία να αναρωτηθούμε είναι κάτι πιο απλό: μπορούμε άραγε να θυμηθούμε πώς ήταν οι ζωές μας πριν το 2011;
