Του Κώστα Μαντατοφόρου
Το blog δεν έχει σκοπό να σχολιάσει σε βάθος τα όσα μέσα σ' αυτή την καινούργια χρονιά διαδραματίζονται στην πατρίδα μας.
Όχι πως δεν έχει άποψη, ατού κι επιχειρήματα.
Αλλά δεν θέλει.
Τα λόγια ωχριούν μπροστά στα συναισθήματα.
Πώς μπορούν τα λόγια να περιγράψουν αυτό που αισθάνεται κάποιος
βλέποντας την Βουλή να μπορεί πιά να παρομοιαστεί
μόνον με τον
υπόκοσμο και της πρακτικές της μαφίας
;
Πώς μπορεί το στόμα, η πέννα, το πληκτρολόγιο να περιγράψει
την οργή, το μπούκωμα που σου φέρνει το άδικο, την αίσθηση ανημποριάς κι
απελπισίας
,
..όταν ένα
ολοκληρωτικού τύπου καθεστώς μέσα στην πραξικοπηματική του
αυθάδεια διασύρει συλλήβδην όσους έλληνες
αντιστέκονται και αντιδρούν στις επιλογές του, ονομάζοντάς τους "φασίστες", "εθνικιστές", "ακροδεξιούς"
;
Ποιά λόγια να περιγράψουν την μνημονιακή προδοσία
ΟΛΩΝ των δωσιλόγων που κυβέρνησαν σε όλα τα μνημονιακά χρόνια μέχρι και σήμερα,
..μεταλλάσοντας τήν έστω και
κουτσή αντιπροσωπευτική δημοκρατία
σε διακοσμητική ταπετσαρία, σε σκηνικό, ντεκόρ, για την δικτατορική
επιβολή των συμφερόντων των τραπεζών, των ισχυρών του χρήματος, του
συστήματος
;
