Πιάνει... αν αυτά τα μάρμαρα έχουν την ατυχία να γεννηθούν σε μια χώρα που διαφεντεύεται από αμόρφωτους πολιτικούς ταγούς που τα βλέπουν σαν μαρμαρόσκονη για να χτίσουν τις κιτς βίλες τους.
Εκείνη την άνοιξη του 75 περπατούσα στη Ρώμη και για πρώτη φορά στη ζωή μου κατάλαβα πως αισθάνεται κάποιος που μένει με «το στόμα ανοιχτό» Πως… και τι τον αναγκάζει μηχανικά, να κάνει αυτή την κίνηση. Είναι το δέος ανάμεικτο με το συναίσθημα του θαυμασμού στην τέχνη και την ιστορία αλλά και το σεβασμό απέναντι στην τεράστια πολιτιστική κληρονομιά και παρακαταθήκη των πατεράδων μας. Είναι επί το λαϊκότερο μια προίκα που δεν μπορεί να εξαντληθεί ποτέ, παρά μόνο αν καταστραφεί.
