Του Ιωάννη Αναστασάκη
Για να τύχει αντικειμενικής κριτικής μία διεθνής Συμφωνία, όπως είναι η Συμφωνία των Πρεσπών, πρέπει να γίνει κατανοητή η διαφορετική σημασία των όρων “δικαιοσύνη” και “διαμεσολάβηση”. Τούτο διότι η διαφορά αυτή οδηγεί σε διαφορετικό αποτέλεσμα, ανάλογα με την αντίστοιχη εφαρμογή τους. Η επεξήγηση κρίνεται επιβεβλημένη, διότι μετά τις Πρέσπες, υπάρχουν πληροφορίες ότι στον προθάλαμο του Μαξίμου συνωστίζονται σχέδια για συμφωνίες στο Αιγαίο και στο Κυπριακό.Με τον όρο “δικαιοσύνη” νοείται η προσπάθεια επίτευξης μιας ισορροπημένης συμφωνίας μεταξύ των αντισυμβαλλομένων μερών, λαμβάνοντας υπόψη το διεθνές δίκαιο, τόσο το εθιμικό όσο και το συμβατικό. Μία καλή και δίκαια συμφωνία χαίρει της αποδοχής του ορθά ενημερωμένου λαού. Σε αντίθεση με την δικαιοσύνη, αν επιλεγεί η μέθοδος της διαμεσολάβησης, τότε επιδιώκεται η πάση θυσία επίτευξη μιας συμφωνίας μεταξύ των μερών, χωρίς να ενδιαφέρει εάν οι επί μέρους όροι είναι συμβατοί με το διεθνές δίκαιο, αλλά και σύμφωνοι με την επιθυμία της πλειοψηφίας του κάθε λαού.
