Του Ηλία Γιαννιώτη
Ήταν ένα από εκείνα τα ανοιξιάτικα φθινοπωρινά βράδια του Σεπτεμβρίου και πίναμε την μπύρα μας στο μαγαζί ενός φίλου, δίπλα στη θάλασσα. Έρχεται λοιπόν ο Billis (μαγαζάτορας,) παίρνει το ουίσκι του και κάθεται στο τραπέζι μας. Η παρέα ήμασταν άνθρωποι απλοί καθημερινοί, από όλους τους πολιτικούς και μη πολιτικούς, χώρους.
Λέει ο Bill : ''Παίδες έρχονται τα σκουπίδια, τι λέτε, οργανώνουμε καμιά φάση?'' Και κάπως έτσι, εκείνο το βράδυ γεννήθηκε το τοπικό κίνημα μας, ενάντια στα ΧΥΤΑ.
Και να σου, οι πρώτες συναντήσεις στο μπαράκι μέχρι πρωίας, ντουμάνι τα τσιγάρα και τα laptop να έχουν πυρώσει. Και δώσε κουβέντες και αναζητήσεις, πώς θα φέρουμε κ άλλους στην ομάδα, πως θα γράψουμε τις επιστολές, τα καλέσματα για τον κόσμο, τις καταγγελίες, τα επεισόδια στα συμβούλια της Περιφέρειας και του Δήμου, για τις πρώτες συγκεντρώσεις στην πλατεία κλπ. Θυμάμαι που τα είχαμε συμφωνήσει μεταξύ μας: ΄΄Παιδιά όχι χρώματα, όχι κόμματα ..όχι ιδεολογίες.. πάνω από όλα ο τόπος μας, τα σπίτια μας.'' Και έτσι τσούλαγαν οι μέρες και οι μήνες και προχωρούσαμε.
