Της Τζούλιας Λιακοπούλου
Λεωνίδας Ιασωνίδης, 24 Απριλίου, 1922: «Ο Βυζαντινός Ελληνισμός, ακοίμητος φρουρός του Παγκοσμίου Πολιτισμού, με τον έναν οφθαλμόν, την Κωνσταντινούπολιν, έβλεπε τη Δύσιν, και με τον άλλον οφθαλμόν, την Τραπεζούντα, έβλεπεν όλη την Ανατολήν».
Χωρίς Ποντιακές ή Μικρασιατικές ρίζες μα, με ακούσματα από γιαγιάδες και παππούδες που βίωσαν τη λαίλαπα της Γενοκτονίας, με την Ιστορία (η οποία είναι το πιο επικίνδυνο προϊόν της διανόησης…) να βαραίνει για τις Αλησμόνητες Πατρίδες και με τον λόγο του πατέρα μου: «… να θυμάσαι, η μνήμη δεν αρχειοθετείται, είναι θέμα ιστορίας…», από το λύκειο ακόμα, η πορεία του Μικρασιατικού Ελληνισμού, μου ερεθίζει αρχέγονες πληγές, μου προκαλεί όνειρα και μου ψιθυρίζει: «…δούλεψε γι αυτούς που θαρθούν μετά…!»
