Δρόμος Ανοιχτός - Πρωτοβουλία για την συγκρότηση πατριωτικού - δημοκρατικού μετώπου

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Θέμης Τζήμας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Εικονογράφηση: Türkiye Today, Zehra Kurultus

Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν εξελίσσεται και έχουμε έναν πραγματικό τραγέλαφο βγαλμένο από τα πιο αδιανόητα σενάρια σε ό,τι αφορά τον πρόεδρο Τραμπ

Του Θέμη Τζήμα *

Ο πόλεμος εναντίον του Ιράν εξελίσσεται και δίπλα στις τραγωδίες οι οποίες είναι τόσο ανείπωτες και τόσες πολλές ώστε τείνουμε να τις συνηθίσουμε πια έχουμε έναν πραγματικό τραγέλαφο βγαλμένο από τα πιο αδιανόητα σενάρια σε ό,τι αφορά τον πρόεδρο Τραμπ και τους ακολούθους του. Τι να πρωτοαναφέρουμε από τις δηλώσεις Τραμπ; Τους τόμαχοκ πυραύλους που ίσως και να έχει το Ιράν; Το ότι ο πόλεμος πηγαίνει τόσο καλά ώστε δεν έχουν πια στόχους να χτυπήσουν οι ΗΠΑ, ωστόσο μπορεί να απαιτηθεί και χερσαία επίθεση; Τη συνοδεία των δεξαμενόπλοιων στα στενά του Ορμούζ από το ναυτικό των ΗΠΑ που αποδείχτηκε ανέκδοτο; Όποιος μέχρι σήμερα ζήτησε οτιδήποτε σχετικό, έλαβε αρνητική απάντηση από τις ΗΠΑ. Τις πιέσεις από τον «πολέμαρχο» Λίντσεϊ Γκράχαμ προς τη Σαουδική Αραβία να μπει στον πόλεμο; Την ανάγκη του Τραμπ διά του Λίντσεϊ Γκράχαμ να ζητήσει από το Ισραήλ να μην βομβαρδίσει ξανά τις πετρελαϊκές ιρανικές εγκαταστάσεις (ή τουλάχιστον όχι σε αυτήν την έκταση); Και κυρίως το γεγονός ότι κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς επιδιώκει η ηγεσία των ΗΠΑ.

Ο Αλί Χαμενεΐ με τον μαρτυρικό του θάνατο αναδεικνύεται σε ιστορική μορφή του Ισλαμικού Κόσμου

Ο αναμενόμενος με βεβαιότητα, πόλεμος εναντίον του Ιράν ξέσπασε όπως ακριβώς περιμέναμε ότι θα συμβεί

Του Θέμη Τζήμα

Ο αναμενόμενος με βεβαιότητα, πόλεμος εναντίον του Ιράν ξέσπασε όπως ακριβώς περιμέναμε ότι θα συμβεί. Τα πρώτα συμπεράσματα τα οποία μπορούμε να εξάγουμε είναι σημαντικά αλλά σε καμία περίπτωση δεν μας δίνουν την πλήρη εικόνα.

1. Για άλλη μια φορά οι ΗΠΑ και το Ισραήλ επιτέθηκαν εν μέσω διαπραγματεύσεων με την άλλη πλευρά. Το έκαναν και πέρυσι με το Ιράν, το έχουν κάνει στο παρελθόν με τη Χεζμπολάχ, με τη Χαμάς, με τη Βενεζουέλα, με την προεδρική κατοικία του προέδρου Πούτιν. Πέρα από παραβίαση της κατά το διεθνές δίκαιο, υποχρέωσης καλόπιστης διεξαγωγής των διαπραγματεύσεων (ψιλά γράμματα βεβαίως για εγκληματικά καθεστώτα) έχουμε μια σταθερώς επαναλαμβανόμενη τακτική η οποία επιβεβαιώνει ότι δεν υπάρχει πια καμία αξιοπιστία από πλευράς των δύο κρατών και επομένως σε μεγάλο βαθμό στις διεθνείς σχέσεις εν γένει. Η κατάρρευση των βασικών κανόνων διεξαγωγής διαπραγματεύσεων και πολέμου, όπως και η αναίρεση της σαφούς μετάβασης από τις μεν στον δε, οδηγεί σε πλήρη απορρύθμιση των διεθνών σχέσεων, σε περαιτέρω στρατιωτικοποίηση και συχνότερη προσφυγή στον πόλεμο παγκοσμίως.

Η υπόθεση Έπσταϊν αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει κανενός είδους δημοκρατία και ελευθερία.

Του Θέμη Τζήμα

Η υπόθεση Έπσταϊν (για την οποία σε ό,τι μας αφορά δεν θα σταματήσουμε να γράφουμε, κινούμενοι με βάση την αλήθεια και με όσα ο πλανήτης δικαίως συζητά σε αντίθεση με το άθλιο εγχώριο μιντιακό τοπίο για το οποίο η υπόθεση δεν υπάρχει) συνεχίζει μέσα από την αφόρητη ψυχοπαθολογία και εγκληματικότητά της να ρίχνει φως (έστω εν μέρει μόνο και δυστυχώς) στο ποιο είναι το σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε. Αν το περιγράψουμε με μια λέξη πρόκειται για μια ψευδαίσθηση.

Η κύρια ψευδαίσθηση συνίσταται στο ότι έχουμε κάποιου είδους δημοκρατία και ελευθερία. Αφού ψηφίζουμε και διαθέτουμε ορισμένες επιλογές θα πρέπει να διαθέτουμε και από τα δύο, έτσι δεν είναι; Πρόκειται για έναν συνδυασμό προπαγάνδας, ακρωτηριασμού της αναλυτικής ικανότητας σε μαζική κλίμακα, εξαγοράς της «διανόησης» και τοποθέτησης ελεγχομένων και διεφθαρμένων προσώπων στο κέντρο της πολιτικής ζωής προκειμένου η ψευδαίσθηση αφενός να παραμένει κυρίαρχη στους λαούς, αφετέρου ο κανιβαλισμός και η ερημοποίηση του ανθρωπίνου ψυχικού κόσμου να εμφανίζονται ως αυτονόητες και επιθυμητές/ηδονοκεντρικές συνιστώσες μιας ορισμένης εκδοχής «ελευθερίας».

O πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου μεταβαίνει εσπευσμένως στην Ουάσιγκτον για να προλάβει… την ειρήνη (τι άλλο;)

Του Θέμη Τζήμα *

O πρωθυπουργός του Ισραήλ Μπέντζαμιν Νετανιάχου μεταβαίνει εσπευσμένως στην Ουάσιγκτον για να προλάβει… την ειρήνη (τι άλλο;). Ενώ οι διαρροές από τις έμμεσες συνομιλίες ΗΠΑ και Ιράν στο Ομάν τείνουν προς την αμυδρή έστω πιθανότητα μιας κάποιας συμφωνίας, το Ισραήλ δια του Νετανιάχου, εν μέσω της υπόθεσης Έπσταϊν και με τις φήμες για το πόσο εκβιάσιμος είναι ο πρόεδρος των ΗΠΑ να δίνουν και να παίρνουν, σπεύδει να δυναμιτίσει την προοπτική της όποιας πιθανής εξομάλυνσης.

Ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, έχει προειδοποιήσει ξεκάθαρα ότι οποιαδήποτε αμερικανική επίθεση στο Ιράν θα εξελιχθεί σε περιφερειακό πόλεμο, με συνέπειες που ξεπερνούν κατά πολύ τα σύνορα της Μέσης Ανατολής. Ο τρόπος με τον οποίο διαπραγματεύεται το Ιράν αυτήν τη φορά δείχνει μέχρι σήμερα να εμφορείται από πολύ λιγότερες αυταπάτες από εκείνες που είχε μέχρι και κατά τον τελευταίο, περυσινό 12ήμερο πόλεμο. Είναι σαφές ότι μόνο η απόλυτη πολεμική του ετοιμότητα και αποφασιστικότητα (ενδεχομένως δε και μια άλλη στάση από πλευράς της Ρωσίας και της Κίνας), δύνανται να λειτουργήσουν αποτρεπτικώς προς τις ΗΠΑ (αν φυσικά μπορεί οτιδήποτε να αποτρέψει την επίθεση των τελευταίων).

Μια τριπλή ανάγνωση των γεγονότων με επίκεντρο το παγωμένο νησί της Αρκτικής

Του Θέμη Τζήμα *

Τα γεγονότα της Γροιλανδίας έχουν μια τριπλή ανάγνωση. Η πρώτη σχετίζεται με την απόλυτη αδυναμία συνολικώς αυτού που ονομάζουμε Ευρωπαϊκή Ένωση και ευρωπαϊκά κράτη, αλλά και ακόμη περισσότερο και εμφατικότερα εκείνων που αυτοπροβάλλονται ως τα πλέον ισχυρά ανάμεσά τους, να ορθώσουν ανάστημα απέναντι σε οποιαδήποτε επιλογή των Ηνωμένων Πολιτειών. Είναι προφανές ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση ή καλύτερα ακόμα η Δυτική και Κεντρική Ευρώπη δεν απεξαρτήθηκαν ποτέ από την απόλυτη υπεροχή και τον έλεγχό τους μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο από τις ΗΠΑ.

Άλλοτε υπό το πρόσχημα της Σοβιετικής Ένωσης και του κινδύνου που αυτή αντιπροσώπευε για τις άρχουσες τάξεις της Δυτικής Ευρώπης και άλλοτε, μέσα από τον αντιρωσισμό, τη σινοφοβία ή την υποτιθέμενη, αναγκαστικώς μονοπολική πλανητική κυριαρχία, των ΗΠΑ, τα κατεστημένα των ευρωπαϊκών κρατών λατρεύουν να εξαρτώνται από την Ουάσιγκτον. Έχουν δομηθεί στη βάση αυτής της πατρωνίας. Αυτά τα δεσμά όχι μόνο δεν μειώθηκαν αλλά στην πραγματικότητα παροξύνθηκαν τα τελευταία χρόνια πριν από τον Τραμπ, όταν επί Ομπάμα και επί Μπάιντεν οπότε και το κατεστημένο της ΕΕ και του Ηνωμένου Βασιλείου έσυραν τις κοινωνίες τους σε μια αυτοκτονική αντιπαράθεση με τη Ρωσία.

ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΟ ΕΜΒΛΗΜΑ ΜΑΣ

FACEBOOK

ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ 7 ΗΜΕΡΩΝ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ 30 ΗΜΕΡΩΝ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ - ΘΕΜΑΤΑ

Σελίδες