Η γενιά μας πληρώνει διαρκώς με τον μήνα για σπίτια και αναμνήσεις, χάνοντας οριστικά το δικαίωμα στην πραγματική ιδιοκτησία
Του Παναγιώτη Ζαφειρόπουλου
Αν ανοίξεις την εφαρμογή της τράπεζάς σου και κοιτάξεις τις κινήσεις του μήνα, θα παρατηρήσεις μια σιωπηλή αφαίμαξη. Μικρά, σχεδόν αόρατα ποσά που φεύγουν αυτόματα, κάθε τριάντα μέρες.
Δέκα ευρώ για μουσική, δεκαπέντε για ταινίες, τρία ευρώ για να αποθηκεύεις τις φωτογραφίες σου, πενήντα για τα προγράμματα που χρειάζεσαι στη δουλειά. Σε αυτά πρόσθεσε το ενοίκιο του σπιτιού —που έχει γίνει πλέον θηλιά στον λαιμό—, τη δόση για το αυτοκίνητο που οδηγείς αλλά δεν σου ανήκει, τον εξοπλισμό που χρονομισθώνεις.
