Του Μανώλη Ροζάκη
Η Ελλάδα ανέκαθεν αμφιταλαντευόταν ανάμεσα στο (ελληνο)δυτικό υπόδειγμα -ή αλλιώς παράδειγμα, σύμφωνα με τον Τόμας Κουν- και το εκ διαμέτρου αντίθετο ανατολικό-θεοκρατικό μοντέλο εξουσίας. Στη σύγχρονη εκδοχή της, συνέχισε να κινείται πάνω σε αντιφατικές προσλαμβάνουσες, με αποτέλεσμα έναν άχαρο μιμητισμό του δυτικού μοντέλου ανάπτυξης και την καιροσκοπική προχειρότητα στην εφαρμογή του, ενσωματώνοντας άβουλα ακραίες θεοκρατικές δοξασίες, σε ένα μείγμα νεο-συντηρητικής και επαρχιώτικης αντίληψης για την ελληνικότητα.Ενώ στην πραγματικότητα θα μπορούσαμε να συνδέσουμε αρμονικά κάποιες σημαντικές πτυχές της δυτικής και ανατολικής φιλοσοφίας προς όφελός μας, δυστυχώς απολέσαμε αυτή τη δυνατότητα. Κυρίως λόγω της αδυναμίας μας να βιώσουμε τις μεγάλες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας, όπως είναι η Αναγέννηση, η βιομηχανική και αστική επανάσταση της τεχνικής και των ιδεών, μένοντας πίσω και κάτω από ανατολίτικες, θεοκρατικές επιρροές.
