Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις, που ο χρόνος φαίνεται να μην κυλά. Μία από αυτές είναι το Κυπριακό ζήτημα. Σαράντα πέντε χρόνια μετά τη μαύρη επέτειο της τουρκικής απόβασης (επιβίβασης) και της θηριωδίας του Αττίλα στο μαρτυρικό νησί της Αφροδίτης, οι συνθήκες διχοτόμησης παραμένουν στο ακέραιο. Παρουσιάζουν μάλιστα και επιδείνωση. Ο "Αττίλας ΙΙΙ" είναι εδώ και καιρό στην κυπριακή ΑΟΖ.

Οι πρόσφατες εθνικές εκλογές διαμόρφωσαν μία νέα σύνθεση στο φθαρμένο πολιτικό εποικοδόμημα της χώρας, με την επιβολή ενός "τοξικού" δικομματισμού. Η επιφανειακή "νεκρανάσταση" του μεταπολιτευτικού δικομματισμού --με τον ΣΥΡΙΖΑ στη θέση του ΠΑΣΟΚ-- μετά τον δεκαετή μνημονιακό "οδοστρωτήρα" και η αυτοδυναμία της ΝΔ με ποσοστό 40% περίπου, επαναφέρει τη χώρα στην "κανονικότητα" του μεταπολιτευτικού πλαισίου: δύο εναλλασσόμενα κόμματα και μικρός αριθμός συμπληρωματικών άλλων.

Η μεγάλη ήττα του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές και η επερχόμενη, κατά τα φαινόμενα, στις εθνικές κάλπες της 7ης Ιουλίου, οφείλεται σε στρατηγικά λάθη, που διαπράχθηκαν κατά συρροή από τον Ιανουάριο του 2015 έως σήμερα. Αυτά μπορούν να στοιχειοθετηθούν σε έξι κατηγορίες, που αποτελούν τις βασικές αιτίες της ήττας και παράλληλα χαίνουσες πληγές, αφού διέβρωσαν αμετακλήτως τον αρχικό ριζοσπαστισμό, το αυτοδιατυμπανιζόμενο ‘ήθος’ και, εν τέλει, τη λαϊκή νομιμοποίηση.

Η αποστολή του «Πορθητή» και του γεωτρύπανου «Φατίχ» εντός της ΑΟΖ της Κύπρου, και ειδικότερα στα Οικόπεδα 4 και 5 νότια της Πάφου, που δεν έχουν ακόμα αδειοδοτηθεί από την Κυπριακή Δημοκρατία, αντικειμενικά συνιστά τρίτη εισβολή, είναι ένας Αττίλας ΙΙΙ για την μαρτυρική Μεγαλόνησο. Όλες οι ενδείξεις δείχνουν, ότι το προσωποπαγές νεοθωμανικό καθεστώς Ερντογάν, κινούμενο ως «σκιέρ» εν μέσω των ρευστών γεωπολιτικών ανακατατάξεων, χωρίς σταθερές, για την επίτευξη του στόχου του, που είναι ο αυτόνομος ισχυρός περιφερειακός ρόλος της Τουρκίας, έχει διαβεί τον Ρουβίκωνα.

Ανήμερα της Ανάστασης μετά την εβδομάδα των Παθών, είναι δύσκολο να αποφύγει κανείς τις αναλογίες ως προς την πορεία και τα προβλήματα της Ελλάδας και της «σταύρωσης» του λαού της. Η Ελλάδα καθεύδει στον σκοτεινό «δρόμο του Άδη». Η χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος και της οικονομικής ολιγαρχίας το 2010, με την είσοδο της χώρας στη σκληρή μνημονιακή κηδεμονία και την πλήρη εξάρτηση, που έχει νομοθετηθεί έως το 2063(!) έχει αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια της από τα «δηλητηριώδη καρφιά» στο σώμα της.

H Ελλάδα έχει εισέλθει, μετά την μνημονιακή της ένταξη το 2010 έως σήμερα, σε έναν κακοτράχαλο κατηφορικό δρόμο, που θυμίζει την οδό του Αχέροντα. Χρησιμοποιήθηκε ως διεθνές πειραματόζωο μαζικής επίθεσης για βίαιη αναίρεση κατακτημένων δικαιωμάτων και ως κοινωνικό εργαστήριο, ως προς την αντίσταση και την κοινωνική ενσωμάτωση.

Η πρόσφατη επίσκεψη του Έλληνα πρωθυπουργού στην Άγκυρα, τουλάχιστον, δεν εξελίχθηκε σε επικοινωνιακή τραγωδία, εν σχέσει με το «θυελλώδες παραλήρημα» του Ερντογάν στην Αθήνα, όπου ευθέως και επιθετικά είχε μιλήσει για αλλαγή των όρων της Συνθήκης της Λωζάνης και για την «τουρκική μειονότητα» στη Θράκη. Τώρα, ως οικοδεσπότης εμφανίσθηκε περισσότερο ήπιος, χωρίς να επιδοθεί σε «λεκτικές ακροβασίες», κατά την κοινή συνέντευξη Τύπου.

Οι νέες αγροτικές κινητοποιήσεις, εν μέσω των «εθνικών πληγών» και της βύθισης του πολιτικού συστήματος, υπενθυμίζουν, για μια ακόμα φορά, το συνεχιζόμενο και ατιμώρητο εθνικό έγκλημα του ξεκληρίσματος της μικρομεσαίας αγροτιάς. Η τελευταία υπήρξε ο βασικός πυλώνας της ελληνικής περιφέρειας, αλλά και της παραπαίουσας ελληνικής οικονομίας.