Στον μεταπολεμικό καπιταλισμό η ίδια η οικογένεια μετατρέπεται σε έναν από τους πολλούς παράγοντες του risk management της καθημερινότητας
Του Αντόν Μιχαήλοβιτς *
Η άνοδος του συντηρητισμού και η Τραμπική σκιά πάνω από την Ευρώπη έφεραν μαζί τους και μία συζήτηση η οποία για καιρό είχε πεταχτεί κάτω από το χαλί: αυτή των δημογραφικών. Πράγματι όσο περνά ο καιρός, το δημογραφικό αυξάνει ολοένα και περισσότερο την εμφάνισή του στον δημόσιο λόγο και παρουσιάζεται ως ένα μείζον πρόβλημα των σύγχρονων ευρωπαϊκών κρατών -και αντικειμενικά είναι. Από την μία, η δεξιά κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για «τα έθνη μας που καταρρέουν», για «τον λευκό ευρωπαϊκό πολιτισμό μας που θα εξαφανιστεί». Από την άλλη, το φιλελεύθερο κέντρο αν και δεν απαρνείται την ύπαρξη του προβλήματος, βρίσκει την λύση στην μετανάστευση, η οποία όμως γίνεται όλο και πιο ελεγχόμενη όσο περνούν τα χρόνια, ενώ η αριστερά είτε πετά την μπάλα στην εξέδρα είτε κάνοντας αναγωγή στο «χαμηλό βιοτικό επίπεδο» είτε απαντώντας με γηπεδικού τύπου συνθήματα «ό,τι θέλουν θα κάνουν οι γυναίκες με το σώμα τους», το οποίο μπορεί να είναι σωστό και δίκαιο δεν καλύπτει όμως την συζήτηση και σίγουρα δεν ικανοποιεί τον κόσμο ως απάντηση.