Δρόμος Ανοιχτός - Πρωτοβουλία για την συγκρότηση πατριωτικού - δημοκρατικού μετώπου

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δημήτρης Κωνσταντακόπουλος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Περίληψη: Στο παρακάτω άρθρο θα παρουσιάσουμε τους λόγους για τους οποίους είναι τώρα πολύ πιθανός ένας πυρηνικός πόλεμος στη Μέση Ανατολή, την αποτρεπτική παρέμβαση της Κίνας που διέκοψε μια περίοδο επικίνδυνης ανοχής του Ισραήλ από τις μεγάλες δυνάμεις και τη σχέση ανάμεσα σε όσα συμβαίνουν στη Δυτική Ασία και όσα συμβαίνουν στην αμερικανική ήπειρο και ιδίως στην Κούβα

Από την εισβολή στο Ιράκ (2003) στην επίθεση στο Ιράν (2026)

Επισημάναμε ήδη από το 2006 το σχεδόν αναπόφευκτο της χρήσης πυρηνικών όπλων κατά του Ιράν https://www.defenddemocracy.press/iran-guerre-a-la-guerre-2/, εάν δεν το εμπόδιζαν ισχυρά κράτη και ισχυρά κινήματα.

Το αναπόφευκτο προέκυπτε από την ανάγκη ολοκλήρωσης του νεοσυντηρητικού προγράμματος υπό την καθοδήγηση και με την υποστήριξη και χρηματοδότηση του Νετανιάχου, ένα πρόγραμμα που απέβλεπε στην πλήρη περιφερειακή επικράτηση του Ισραήλ («Μεγάλο Ισραήλ») στη Μέση Ανατολή με την καταστροφή, τον κατακερματισμό, τη χαοτική αποσύνθεση όλων των κρατών της περιοχής https://www.konstantakopoulos.gr/26748/%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%ad%ce%bd%cf%84-oded-%ce%b3%ce%b9%ce%bd%cf%8c%ce%bd-yinon-%ce%bc%ce%b9%ce%b1-%cf%83%cf%84%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b7%ce%b3%ce%b9%ce%ba%ce%ae-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%cf%84%ce%bf , ακόμα και των φιλοδυτικών, αλλά και στην παγκόσμια κυριαρχία Ισραήλ και ΗΠΑ. Το πρόγραμμα αυτό έπρεπε να ολοκληρωθεί με την κατάληψη του Ιράν (αν όχι και της Βόρειας Κορέας). Κάτι τέτοιο όμως φαινόταν αδύνατο με συμβατικά όπλα, ιδίως μάλιστα επί τη βάσει της εμπειρίας της εισβολής στο Ιράκ και, όπως όλα δείχνουν παραμένει ανέφικτο με συμβατικές δυνάμεις.

Διερωτάται κανείς πώς είναι δυνατόν ένας λαός που είχε την τεράστια συνεισφορά των Εβραίων στη σύγχρονη σκέψη να καταφεύγει σε μυστικιστικά παραληρήματα για να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα;

Το θέμα δεν είναι πια οι Παλαιστίνιοι της Γάζας ή της Δυτικής Όχθης ή το Ισραήλ. Είναι το μέλλον του πολιτισμού μας.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

«Πρέπει να ξεχωρίσουμε τις γυναίκες και τα παιδιά και να σκοτώσουμε τους ενήλικες στη Γάζα. Είμαστε πολύ μετριοπαθείς… Οι Παλαιστίνοι είναι μια βρωμιά, υπάνθρωποι… Σύντομα θα κάνουμε την Τζενίν (στη Δυτική Όχθη) μια νέα Γάζα».

^{Νισίμ Βατούρι, αντιπρόεδρος της ισραηλινής Κνεσέτ (Βουλής), στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος, Λικούντ}

«Αυτό που κάνουμε στη Γάζα είναι ένας πόλεμος καταστροφής: μια χωρίς διακρίσεις, χωρίς όρια, σκληρή και εγκληματική δολοφονία αμάχων… H κυβέρνηση του Ισραήλ διεξάγει τώρα έναν πόλεμο χωρίς σκοπό, χωρίς καθαρό σχέδιο και χωρίς πιθανότητα επιτυχίας… Ναι, το Ισραήλ διαπράττει εγκλήματα πολέμου».
^{Εχούντ Ολμέρτ, πρώην πρωθυπουργός του Ισραήλ}

«Mια υγιής χώρα δεν μάχεται κατά αμάχων, δεν σκοτώνει παιδιά από χόμπι και δεν θέτει στον εαυτό της την επιδίωξη να εκτοπίσει πληθυσμούς».
^{Γιαΐρ Γκολάν, πρώην αναπληρωτής ΓΕΕΘΑ του Ισραήλ}

Σε ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του ο Τόμας Φάτζι (Thomas Fazi), εξηγεί γιατί η Γάζα είναι εργαστήριο για την αναθεώρηση των ηθικών κανόνων που ακόμα διέπουν επισήμως την αμερικανική στρατιωτική πολιτική, αλλά και τη χρήση μαζικής βίας εναντίον αμάχων ως στρατιωτικού όπλου, με σκοπό να χρησιμοποιηθεί αύριο ακόμα και σε έναν πόλεμο κατά της Κίνας, αλλά και για να μελετηθούν τα όρια των αντιδράσεων της αμερικανικής και δυτικής κοινής γνώμης στη χρήση παρόμοιων μεθόδων.

Στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής μπορεί να αποδειχθεί πιο καταστρεπτικός ο ρόλος τους

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης ακολουθούν μια πολιτική που οδηγεί με γρήγορους ρυθμούς σε καθολική και μη αναστρέψιμη γεωπολιτική εκμηδένιση.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Η υπόθεση των Τεμπών (που ακολούθησε το τεράστιο ατιμώρητο σκάνδαλο των παρακολουθήσεων) ανέδειξε παραστατικά το είδος των δυνάμεων που έχουν καταλάβει την εξουσία στην Ελλάδα και έπεισε εκατομμύρια Έλληνες για το ότι η απομάκρυνση αυτής της κυβέρνησης, αλλά και της ηγεσίας κρίσιμων κρατικών θεσμών, είναι προϋπόθεση ακόμα και για να υπάρχει μια στοιχειωδώς βιώσιμη και ελάχιστα πολιτισμένη κοινωνία σε μια Ελλάδα που δεν θα επηρεάζεται από εγκληματικά κυκλώματα στην ίδια την κορυφή της.

Θα ήταν όμως αφελής κάποιος αν θεωρούσε ότι το καταστροφικό έργο της ελληνικής κυβέρνησης (κατ’ εξοχήν της κυβέρνησης, αλλά σε ένα βαθμό και του πολιτικού και κρατικού συστήματος στην πλειοψηφία του) περιορίζεται ή μπορεί να περιοριστεί στους τομείς της εσωτερικής πολιτικής. Η πολιτική τάξη και ιδίως η κυβέρνηση δεν μεταβάλλονται βέβαια σε πατριώτες, θαρραλέους και αξιοπρεπείς διαχειριστές όταν ασκούν εξωτερική πολιτική. Αντίθετα, στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής μπορεί να αποδειχθεί πιο καταστρεπτικός ο ρόλος τους, εκτός των άλλων και γιατί δεν γίνεται τόσο εύκολα γνωστός και αντιληπτός.

Η Ευρώπη πρέπει να μετατραπεί από ορντινάτσα των Αμερικανών, σε φάρο ειρήνης και πολιτισμού ενός «πολυπολικού» κόσμου.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Κάθε λογικός άνθρωπος στον πλανήτη δεν μπορεί παρά να χαιρετίσει την απόφαση Τραμπ να τερματίσει τη σύρραξη στην Ουκρανία και να ελπίσει ότι θα οδηγήσει όντως στη διακοπή ενός πολέμου που προκάλεσε τρομακτικές καταστροφές σε αυτή τη χώρα αλλά και μεγάλες ζημιές στην Ευρώπη, μας εξέθεσε σε σοβαρό κίνδυνο ευρωπαϊκού ή και παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου και προκάλεσε πολύ μεγάλες οικολογικές καταστροφές.

Μια σύρραξη που θα είχε αποφευχθεί αν δεν είχαν περιληφθεί στην ανεξάρτητη Ουκρανία περιοχές κατοικούμενες κατά τη συντριπτική πλειοψηφία τους, από ρωσικούς στην εθνότητα πληθυσμούς, αν δεν είχε γίνει το πραξικόπημα της CIA στο Κίεβο το 2014, αν το καθεστώς που ανέλαβε την εξουσία εκεί δεν έπαιρνε μέτρα κατά των ρωσικών και ρωσοφόνων πληθυσμών (περιλαμβανομένων και των ελληνικών), αν είχαν εφαρμοστεί οι συμφωνίες του Μινσκ και αν το ΝΑΤΟ δεν επεδίωκε, επεκτεινόμενο διαρκώς, να κατακτήσει όλη την Οικουμένη και να εγκαταστήσει πυρηνικά όπλα σε απόσταση επτά λεπτών από το Κρεμλίνο.

Αντί να συνεχίζεται ένας πόλεμος είναι καλύτερα να αναγνωριστεί η πραγματικότητα και να επιχειρηθεί ένας νέος μεγάλης κλίμακας στρατηγικός ελιγμός.

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου

Σε προηγούμενο άρθρο μας υπογραμμίσαμε τον (φαινομενικά και εκ πρώτης όψεως) αντιφατικό χαρακτήρα της εξωτερικής πολιτικής του Ντόναλντ Τραμπ. Από τη μια διαπιστώνουμε έναν εξτρεμιστικό επεκτατισμό που θυμίζει τη δεκαετία του 1930 (Γροιλανδία, Καναδάς, Παλαιστίνη, Παναμάς), από την άλλη ένα μεγάλο άνοιγμα προς την ειρήνη στην Ουκρανία και τη διακοπή της φοβερής τραγωδίας που έχει πλήξει τη χώρα αυτή.

Τα ανοίγματα του Τραμπ προς τη Μόσχα σχετικά με την Ουκρανία είναι καταρχήν, για όποιο λόγο κι αν γίνονται, τα πιο ελπιδοφόρα και για τον ουκρανικό λαό, που πεθαίνει άνευ λόγου στα χαρακώματα κατά εκατοντάδες χιλιάδες, βλέποντας τη χώρα του να καταστρέφεται, αλλά και για όλη την ανθρωπότητα, με δεδομένο τον αυξημένο κίνδυνο να χρησιμοποιηθούν στο τέλος πυρηνικά όπλα ή άλλα μέσα μαζικής καταστροφής, αλλά και να συνεχίζονται οι τεράστιες, άμεσες και έμμεσες, οικολογικές καταστροφές λόγω της σύγκρουσης αυτής.

ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΟ ΕΜΒΛΗΜΑ ΜΑΣ

FACEBOOK

ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ 7 ΗΜΕΡΩΝ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ 30 ΗΜΕΡΩΝ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ - ΘΕΜΑΤΑ

Σελίδες