«Ο δάσκαλος είναι ένας αρνητής. Αρνητής να είναι λίγο από όλα τα παρακάτω: παντογνώστης, ψυχολόγος, νοσηλευτής, γραμματέας, τραπεζοκόμος, πορτιέρης, φαρμακοποιός, τηλεφωνικό κέντρο για κάθε ερώτημα γονέα ανά πάσα στιγμή, delivery μαθημάτων σε περίπτωση απουσίας, τεχνικός υπολογιστών, να σκουπίζει, να καθαρίζει, να απολυμαίνει, να προλαμβάνει ατυχήματα και παράπονα, να διαχειρίζεται τη βία, να κάνει παράλληλη στήριξη και εξατομικευμένη διδασκαλία και ενισχυτική διδασκαλία μαζί)…και φυσικά αρνητής να αξιολογηθεί για το καλό του»
Της Ευαγγελίας Τόλη
* Πέθανε ο Θεός, σημαίνει πέθανε ο δάσκαλος, Δημήτρης Λιαντίνης 1995
Βιώνουμε μέρες που μαζί με τη διασπορά του ιού, με όλες του τις μεταλλάξεις, γίνεται και μια μεταδοτικότατη διασπορά της ανοησίας
Η κριτική ικανότητα νοσεί μπροστά στις οθόνες μας.
Ο Δημήτρης Λιαντίνης το 1995 στους μετεκπαιδευόμενους δασκάλους του Μαράσλειου Διδασκαλείου στην ομιλία του στο Ηρώδειο για «Τα συμπτώματα της παρακμής και της κρίσης» προφήτεψε το ζοφερό μέλλον.
