Πρίν δέκα περίπου χρόνια, η Οικονοµία αναδείχθηκε ως επικυρίαρχη έναντι της πολιτικής και οι απόψεις των οικονοµολόγων και τεχνοκρατών του είδους απέκτησαν σηµαίνουσα θέση στις ζωές µας. Αρχίσαµε να εξοικειωνόµαστε µε όρους όπως "χρηµατοπιστωτική ικανότητα", "δηµοσιονοµικό χρέος", ''ισοζύγιο εµπορικό και εξωτερικών συναλλαγών", ''οµόλογα'', "CDS" και "CDO", "PSI", βοµβαρδιστήκαµε µε το περίφηµο "καταναλώναµε περισσότερα από όσα παράγαµε" και "πρέπει να πληρώσουµε τα χρέη µας" (αν και, σηµειώνω, ουδέποτε ενηµερωθήκαµε ως πολίτες για την προέλευσή τους), µας έγιναν δεύτερη φύση οι όροι "αγορές", "µνηµόνια", "υποχρεώσεις", "θεσµοί" (εκτός συντάγµατος και ελληνικού πολιτισµού) και "επιτελεία ελέγχου", είδαµε το µοναδικό δηµοψήφισµα που έγινε στην µεταπολίτευση να αλλάζει αποτέλεσµα εν µία νυκτί, είδαµε την δηµόσια κτήση να γίνεται ιδιωτική (ΤΑΙΠΕΔ), να υποθηκεύεται για 99 χρόνια στους "δανειστές" µέσω της ΕΕΣΥΠ (γνωστή και ως Υπερταµείο), βιώσαµε µιαν απίστευτη κατάρρευση του βιοτικού µας επιπέδου, από την οποία ουδείς (εκτός ελαχίστων) έχει ανακάµψει και κλάψαµε ανθρώπους. Πολλούς ανθρώπους του στενού και µη περιβάλλοντός µας, που δεν άντεξαν και χαιρέτησαν τον µάταιο τούτο κόσµο µία ώρα νωρίτερα (και δεν αναφέροµαι µόνον στις επίσηµες αυτοκτονίες της πρώτης περιόδου, αλλά και στην για πρώτη φορά µείωση του πληθυσµού της Ελλάδος µετά την κατοχή (2)).