«Σα βγεις στον πηγαιµό για την ανάπτυξη, να εύχεσαι νάναι µακρύς ο δρόµος, γεµάτος στερήσεις, γεµάτος πείνα. Τους τροϊκανούς και τους Τραπεζίτες, τον θυµωµένο Σόιµπλε µη φοβάσαι, τέτοια στον δρόµο σου ποτέ σου δεν θα βρεις, αν µέν' η σκέψις σου ρηχή, αν κακόµοιρη υπόκλισις το πνεύµα και το σώµα σου κοιµίζει». Αυτή θα µπορούσε κάλλιστα να είναι η µεταφορά του γνωστού ποιήµατος του γνωστού ποιητού από έναν µετανεωτερικό, φιλελεύθερο της χώρας µας. «Χώρας µας», τέλος πάντων... η δύναµη της συνήθειας βλέπετε. Τι θα είχε άραγε να πει γι' αυτή τη µεταµοντέρνα διασκευή ο Καβάφης; Κάτι µου λέει ότι θα δυσαρεστούνταν πολύ και θα λυπόταν ακόµα περισσότερο για την κατάντια στην οποία µας οδήγησε η προσµονή των Βαρβάρων, η πίστη στους Δαρείους και η αστοχία µας να κατανοήσουµε αυτό που ήθελε εν τέλει να πει ο ποιητής...
