Του Πιερλουίτζι Φαγκάν (Pierluigi Fagan) *
Πριν από έναν αιώνα, ένας Γερμανός καθηγητής λυκείου δημοσίευσε ένα δίτομο έργο με τον συναρπαστικό τίτλο «Η Παρακμή της Δύσης»… Στην εποχή του Σπένγκλερ, το δυτικό σύστημα ήταν κυρίως η Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένης της Βρετανίας. Σήμερα το δυτικό σύστημα είναι δυαδικό, με κυρίαρχο ένα αγγλοσαξονικό κέντρο που αποτελείται από τις ΗΠΑ, τη Βρετανία, τον Καναδά, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία, και μια σειρά από δορυφόρους: τα παλαιά ευρωπαϊκά έθνη-κράτη. Το δυτικό σύστημα ζυγίζει σήμερα, πάνω-κάτω, το 15% του παγκόσμιου πληθυσμού. Αν όμως αφαιρέσουμε τη Ρωσία και τη Λευκορωσία, κατεβαίνουμε στο 13%: στην παλαιά Ευρώπη (περιλαμβανομένης της Βρετανίας) αντιστοιχεί το 8%, και στους Αγγλοσάξονες το υπόλοιπο 5%.
Στις Διεθνείς Σχέσεις, έναν επιστημονικό κλάδο που μονοπωλείται πλήρως από την αμερικανική κουλτούρα και σήμερα είναι αόρατα συνυφασμένος με τη γεωπολιτική, χρησιμοποιείται εδώ και χρόνια μια έννοια που αποτελεί τον τίτλο πολλών διατριβών για ευρύτερα στρατηγικά ζητήματα: η Δύση εναντίον των Υπολοίπων. Αλλά αν η «Δύση» είναι το 13% του κόσμου, μπορεί το υπόλοιπο 87% να οριστεί ως «οι Υπόλοιποι»; Εδώ έχουμε μια μάλλον παράδοξη άποψη για τις τιμές βάρους (γενικά, το «υπόλοιπο» είναι ένα κλασματικό υπόλοιπο του συνολικού υπολογισμού, ένα μικρό υπόλειμμα), αλλά και μια αντίθεση («εναντίον»).
