Του Δημήτρη Δημόπουλου
Η Ελλάδα μετά το 2010 εισήλθε σε μια περίοδο βαθιάς οικονομικής, κοινωνικής και δημογραφικής κρίσης. Η εφαρμογή των μνημονίων, η ύφεση και η αποδιάρθρωση της παραγωγικής βάσης που ακολούθησαν, επιτάχυναν τάσεις που ήδη υπήρχαν: Τη μείωση του πληθυσμού, τη γήρανσή του και την εγκατάλειψη της υπαίθρου προς όφελος των μεγάλων αστικών κέντρων. Το φαινόμενο της αστυφιλίας που προϋπήρχε, εντάθηκε δραματικά την τελευταία δεκαπενταετία, οδηγώντας σε σημαντικές περιφερειακές ανισότητες.
Τα στατιστικά στοιχεία καταδεικνύουν μια σταθερή και έντονη πληθυσμιακή μείωση. Ο πληθυσμός της χώρας μειώθηκε από περίπου 11,1 εκατομμύρια το 2010 σε περίπου 10,37 εκατομμύρια το 2025, ενώ η φυσική μεταβολή (γεννήσεις-θάνατοι) είναι αρνητική κάθε χρόνο μετά το 2011. Η γονιμότητα έχει πέσει σε ιδιαίτερα χαμηλά επίπεδα (περίπου 1,2 παιδιά ανά γυναίκα), πολύ κάτω από το όριο αναπλήρωσης (2,1), ενώ το ποσοστό των ηλικιωμένων (65+) ξεπερνά το 23% του πληθυσμού.
