Εισαγωγικά: Η περίοδος 2008-2015 αποτέλεσε για την χώρα μια «εποχή» βαθιάς κρίσης, οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής, ανάλογης σε ένα βαθμό, με αυτήν του 40-49. Και στις δύο καταστάσεις ανοίχτηκε το παράθυρο για την υπέρβαση της «κρίσιμης» κατάστασης από το Λαϊκό Κίνημα μέσα από μια διαδικασία εθνικής και κοινωνικής χειραφέτησης. Στην πρώτη περίπτωση, η ήττα της αριστεράς και του λαού σηματοδοτήθηκε από την εξαφάνιση μιας γενιάς, μέσω του αίματος του εμφυλίου πολέμου, της εξορίας, των φυλακών, των πολιτικών προσφύγων και της μετανάστευσης. Στην δεύτερη περίπτωση ή ήττα ήταν και πάλι συντριπτική, αλλά ήταν κυρίως «ηθική», η απαξίωσης της αριστεράς αλλά και της πολιτικής, μέσω του δόγματος ΤΙΝΑ, η παράδοση του κόσμου, στο «πεπρωμένο της υποδούλωσης.

 

 

 

 

 

 

 

 

Του Κώστα Παπουλή

Στο τελευταίο Eurogroup, και οι  τελευταίες μάσκες έπεσαν, το ευρώ είναι γυμνό και πλέον τίθεται πάλι ανοικτά το ερώτημα, γιατί μένουν χώρες όπως η Ελλάδα και η Ιταλία στην ευρωζώνη;  ή και στην Ε.Ε;  Ουσιαστικά η απόφαση του Eurogroup, λέει, «πάρτε κάποιο δάνειο, αυστηρά για υγειονομικούς σκοπούς» (και εδώ υπάρχει, σχετική αοριστία τι ακριβώς σημαίνει αυτό) «και μόνο όσο διαρκεί η κρίση. Αλλά το δάνειο είναι δάνειο.»  Δεν υπάρχει κάποια βοήθεια, ή αλληλεγγύη από το κέντρο προς την περιφέρεια. Κι αν οι Ιταλοί, ή η Ελλάδα ή οι  υπόλοιποι, θελήσουν να χρηματοδοτήσουν τη ζημιά στην οικονομία τους από το lockdown που επέβαλε ο κορωνοϊός; Πολύ απλά θα πάρουν πιστωτική γραμμή από τον ESM, αλλά με τους προβλεπόμενους όρους,  δηλαδή μνημόνιο. Τα άλλα είναι σάλτσες και μάλιστα ξινές.

Του Κώστα Παπούλη

Πριν 17 ακριβώς χρόνια, 1^η Ιανουαρίου του 2002, ο Κ. Σημίτης, ο –αρχιτέκτονας της ελληνικής τραγωδίας-, έβγαζε με πανηγυρικό τρόπο από ένα ΑΤΜ, τα πρώτα «ελληνικά» ευρώ. Η «ισχυρή» Ελλάδα έμπαινε στην ένωση των «ισχυρών». Συγχρόνως, όλο το δημόσιο χρέος μετατράπηκε την παραμονή εκείνης της πρωτοχρονιάς, από δραχμές σε ευρώ. Αλλά, το «θέμα» του χρέους, ήταν στα «ψιλά» γράμματα για τους οικονομολογούντες της «χρυσής» εποχής.

Του Κώστα Παπουλή

Είναι ήδη επτά χρόνια, που η Ελλάδα έχει βυθιστεί στην πιο βαθιά κρίση, που έχει γνωρίσει μεταπολεμικά οποιαδήποτε οικονομία με μέσο, η υψηλό βαθμό κεφαλαιοκρατικής ανάπτυξης. Η Ελλάδα αιμορραγεί συνεχώς, χάνει τους «καλύτερους» στην μετανάστευση, ενώ εσωτερικά, όλο και περισσότερο φτωχαίνει και γερνάει.

Είναι γνωστό από την εμπειρία παρόμοιων κρίσεων, αλλά και από την οικονομική επιστήμη, ότι τέτοιες καταστάσεις μπορούν να ξεπεραστούν, μόνο με οικονομικές πολιτικές που στοχεύουν στην πλήρη απασχόληση. Χρειάζεται δηλαδή άμεσα, αναστροφή 180ο μοιρών της υπάρχουσας πορείας, επεκτατική, οικονομική και νομισματική πολιτική, στη θέση της λιτότητας, σε συνδυασμό με υποτίμηση (η τελευταία για να διορθωθεί το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας που οφείλεται στην σκληρή ισοτιμία, ώστε η αύξηση της εγχώριας ζήτησης να μην διαφύγει στο εξωτερικό). Επειδή η Ελλάδα σε αυτή την φάση δεν μπορεί να δανειστεί τόσο από το εσωτερικό, όσο και από το εξωτερικό, πρέπει να καταφύγει με προσοχή και φειδώ, σε «δημιουργία-κόψιμο-τύπωμα» χρήματος, ώστε να καλύψει την επεκτατική πολιτική. Αυτή είναι η οικονομική πραγματικότητα. Με λίγα λόγια, για να ρυθμιστεί η οικονομία, να γυρίσει σε υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και να προσεγγίσει την (δυνατή) πλήρη απασχόληση κεφαλαίου και εργασίας, απαραίτητη προϋπόθεση είναι, η αποχώρηση από την ευρωζώνη και η επιστροφή στην Δραχμή.