Του Θεόδωρου Ράκκα
Η γνωστή ρήση του Θουκυδίδη «Ο αδύναμος υποχωρεί όσο του επιβάλλει η αδυναμία του», από τον διάλογο Μηλίων-Αθηναίων, περιγράφει εύστοχα το πλαίσιο και τη χρονική συγκυρία, κατά την οποία πραγματοποιήθηκε η -κατά τα άλλα αναγκαία- επίσκεψη Τσίπρα στην Άγκυρα. Μπορεί μεν η αποτρεπτική ισχύς της χώρας, ειδικά στο σκέλος της αεροπορίας, να είναι ακόμα αξιόπιστη, αλλά το ελληνοτουρκικό ισοζύγιο ισχύος βαίνει σταθερά προς πλήρη ανατροπή.Πώς αλλιώς μπορεί να ερμηνευτεί το γεγονός πως έχουμε φτάσει να συζητάμε, κρυφά και φωναχτά, για μια συνολική διευθέτηση των ελληνοτουρκικών, από εκεί που κάποτε αναγνωρίζαμε σαν μοναδική διαφορά τον ορισμό της υφαλοκρηπίδας; Συν τοις άλλοις, η εμφαντική υποχώρηση της Ελλάδας στο Μακεδονικό, αποτελεί συντριπτική ένδειξη ότι η εξωτερική της πολιτική ετεροκαθορίζεται. Ετεροκαθορίζεται από αυτούς με τους οποίους ο Ελληνισμός επέλεξε να συγκλίνει-ταυτιστεί, θεωρώντας ότι είναι το μοναδικό μέσο ανάσχεσης της τουρκικής απειλής.
