Του Δημήτρη Σπάθα
«Είμαι αυτό που άφησαν, τα υπολείμματα από αυτά που έκλεψαν.
Ένα χωριό κρυμμένο στην κορυφή ενός λόφου, η επιδερμίδα μου είναι από δέρμα, γι’ αυτό αντέχει οποιοδήποτε κλίμα.
Είμαι ένα εργοστάσιο καπνού, η εργασία ενός αγρότη για όλα αυτά που καταναλώνεις
Κόντρα στο κρύο στη μέση του καλοκαιριού, «Ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας», αδερφέ μου!
Τα πιο όμορφα πρόσωπα που έχω γνωρίσει, είμαι η φωτογραφία ενός «εξαφανισμένου»
Το αίμα ανάμεσα στις φλέβες σου, είμαι ένα κομμάτι γης που έχει αξία
Ένα καλάθι φασόλια
Είμαι ο Μαραντόνα που βάζει δύο γκολ στην Αγγλία
Είμαι αυτό που κρατάει τη σημαία μου, η σπονδυλική στήλη του πλανήτη μου είναι η οροσειρά μου
Είμαι αυτό που μου έδειξε ο πατέρας μου. Όποιος δεν αγαπάει την πατρίδα του, δεν αγαπάει τη μητέρα του.
Είμαι η Λατινική Αμερική, ένας λαός χωρίς πόδια, που συνεχίζει να προχωρά.»*
Μπροστά στα έκπληκτα και αμήχανα μάτια της ανθρωπότητας, ΗΠΑ και Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσω των διεθνών και τοπικών μμε που είναι στη διάθεσή τους, παρουσιάζουν σε επίσημη προβολή, την εξέλιξη πραξικοπήματος, για την ανατροπή του νόμιμου Προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, ο οποίος πρόσφατα εξελέγη Πρόεδρος της χώρας του. Στη Βενεζουέλα θα ξαναζήσουμε την Χιλή του 1973, όταν ο Πινοτσέτ πήρε το πράσινο φως από τους αμερικάνους και σφαγίασε τον χιλιανό λαό και τη δημοκρατία;
