Του Σωτήρη Γεωργανά *
Άχαρη δουλειά να προφυλάσσεις την κοινωνία από σπάνιες καταστροφές. Όσο καλύτερα τα πας, τόσο πιο άχρηστη φαίνεται στην κοινωνία η ύπαρξη σου.
Μα χρειάζονται τέτοια έξοδα για πυροπροστασία, για αντισεισμικά μέτρα, για άκουσον άκουσον, επιδημιολόγους; Όταν το κακό συμβεί όμως, όση προετοιμασία και να έγινε, φαίνεται ανεπαρκής. Η κατάρα του προστάτη, του ανθρώπου που είναι καταδικασμένος-ότι-και-να-κάνει, είναι σημαντικό πρόβλημα για τις δημοκρατίες. Όσοι ηγέτες δεν κάνουν τίποτα για να προλάβουν καταστροφές, αλλά υπεραντιδρούν μετά, κερδίζουν εκλογές (ειδικά αν δωροδοκήσουν τα θύματα, όπως βρίσκει μελέτη των Healy & Malhotra). Όσοι ξοδεύουν πόρους και αποτρέπουν καταστροφές, τιμωρούνται εκλογικά.
