Του Θοδωρή Αθανασιάδη
Το παραμύθι είναι παλιό αλλά πάντα υπάρχουν χείλη πρόθυμα να
το αναπαράγουν, ώτα ευήκοα να το αποδεχτούν και κεφάλια έτοιμα να κουνηθούν
συγκαταβατικά στο άκουσμά του: είμαστε ένας λαός τεμπέληδων και
καλοπερασάκηδων, που έχουμε μάθει να τρώμε όχι μόνο όσα βγάζουμε αλλά να
παίρνουμε και δανεικά από πάνω και που δεν πρόκειται ποτέ να βρούμε στον ήλιο
μοίρα αν δεν αλλάξουμε μυαλά. Κι επειδή κάθε καθώς πρέπει παραμύθι πρέπει να
έχει κι ένα ηθικό δίδαγμα, το εν λόγω προβάλλει ως παράδειγμα προς μίμηση τον
γερμανικό λαό, ο οποίος καταναλώνει ελάχιστα και αποταμιεύει πολλά,
συντείνοντας έτσι στο να γίνει η χώρα του μεγάλη και τρανή.
