Οι πλούσιοι όχι μόνο γλιτώνουν τη χρεωκοπία, αλλά μοιράζονται και τα κέρδη. Τις ζημιές των πλούσιων τις φορτώνονται οι φτωχοί.
Του Δημήτρη Λένη
Το μεγάλο θέμα συζήτησης στα κυρίαρχα μέσα είναι η παγκόσμια έκρηξη του πληθωρισμού και οι καταστροφές που αυτός φέρνει. Και στα πλαίσια της κυρίαρχης θεωρίας για αυτά τα ζητήματα, οι κεντρικές τράπεζες των αναπτυγμένων οικονομιών (με την εξαίρεση, για την ώρα, της Ιαπωνίας) αυξάνουν τα επιτόκια. Στο παρόν σημείωμα θα δούμε τι σημαίνει αυτό.
Το πρόβλημα είναι μεν περίπλοκο, αλλά όπως λέει και το γνωμικό, κάθε περίπλοκο πρόβλημα έχει μια λύση που είναι απλή, κατανοητή και λανθασμένη. Η βασική ιδέα έχει να κάνει με την θεμελιωδώς απλοϊκή ιδέα ότι όταν η κυβέρνηση αυξάνει την ποσότητα του χρήματος που κυκλοφορεί, τότε έχουμε πληθωρισμό. Αν ένα ματσάκι μαϊντανός κάνει 50 λεπτά, τότε αν ξάφνου όλοι μας αποκτήσουμε διπλά λεφτά (π.χ. αν διπλασιαστούν οι μισθοί, που μακάρι, αλλά μην το δέσετε κιόλας) τότε το ματσάκι, λόγω προσφοράς και ζήτησης, «ποσοτικής θεωρίας του χρήματος» και άλλων τέτοιων μαγικών, θα αρχίσει να πωλείται για ένα ευρώ. Αυτή η αύξηση των τιμών των αγαθών είναι ισοδύναμα μείωση της τιμής του χρήματος, αφού το ίδιο ποσό με πριν αγοράζει τα μισά αγαθά με πριν και προκαλεί αλυσιδωτές αντιδράσεις. Για παράδειγμα, τα συνδικάτα, αυτή η μάστιγα μιας ευνομούμενης και ευημερούσας κοινωνίας, θα αρχίσουν να φωνάζουν, να απεργούν και γενικώς να ασχημονούν για αυξήσεις, τις οποίες τα καημένα τα αφεντικά θα αναγκαστούν να τις δώσουν. Αυτό όμως με τη σειρά του σημαίνει περαιτέρω αύξηση της ποσότητας του χρήματος που κυκλοφορεί, άρα επιδείνωση του πληθωρισμού, και άλλες φωνές από τους εργατοπατέρες – και πριν το καταλάβουμε θα πέσουμε σε υπερπληθωρισμό, θα γίνει κατακλυσμός και σεισμοί και καταποντισμοί και θα πεθάνουμε όλοι.