Δρόμος Ανοιχτός - Πρωτοβουλία για την συγκρότηση πατριωτικού - δημοκρατικού μετώπου

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βασίλης Ξυδιάς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Στις εκλογές έκλεισε και συμβολικά ο ιστορικός κύκλος του αντιμνημονίου. Από την άλλη δεν πρέπει να μας παραπλανά η νίκη της ΝΔ... Δεν θα μακροημερεύσει.

Του Βασίλη Ξυδιά

Συμμετείχα πρόσφατα με ένα δικό μου άρθρο στο αφιέρωμα της ιστοσελίδας «Αντίφωνο» για τις πρόσφατες εκλογές. Μεταφέρω εδώ τα βασικά σημεία.

1. Οι εκλογές αυτές ήταν σταθμός για τα πολιτικά δεδομένα της χώρας. Πολλοί το έχουν επισημάνει. Οι περισσότεροι όμως αναλύουν το αποτέλεσμα, τις αιτίες και τις συνέπειές του, μέσα από το δίπολο Αριστερά-Δεξιά: ήττα της πρώτης, νίκη της δεύτερης. Κατ’ εμέ αυτό είναι παραπλανητικό. Όχι επειδή δεν υπάρχει τάχα Αριστερά και Δεξιά, ή ότι δεν κατατροπώθηκε η πρώτη και δεν επικράτησε θριαμβευτικά η δεύτερη. Αυτά είναι προφανή. Το ζήτημα όμως είναι αν την ώρα τούτη το διπολικό αυτό σχήμα μάς προσφέρει κάτι περισσότερο από μια επιφανειακή-φορμαλιστική περιγραφή· αν ερμηνεύει, και σε ποιο βαθμό αυτό που συνέβη· αν μας βοηθά να προβλέψουμε τι πρόκειται να ακολουθήσει. Για να το πω αλλιώς, το ερώτημα είναι αν τα καίρια πολιτικά διλήμματα που ορίζουν και θα ορίσουν τις τύχες της χώρας στα επόμενα χρόνια εντοπίζονται στο πεδίο της ιδεολογίας, και μάλιστα με τους κλασικούς όρους της αντίθεσης μεταξύ Αριστεράς και Δεξιάς, ή όχι.

Πώς από τις διακηρύξεις για δημοκρατική εκπαίδευση που θα καλλιεργούσε την κριτική μάθηση, καταλήξαμε σε ένα σχολείο που έχει απαξιώσει τη μάθηση και τη δημοκρατία;

Του Βασίλη Ξυδιά

Με αφορμή την επιστολή του εκπαιδευτικού που διεκτραγωδεί την κατάσταση των ΕΠΑΛ θυμήθηκα έναν φίλο που είχε την εξής πολύ εύστοχη απορία: «Πώς γίνεται από το σχολείο της Χούντας να βγουν οι κομμουνιστές και αναρχικοί της μεταπολίτευσης και από τα σχολεία της δημοκρατίας να βγαίνουν τώρα χρυσαυγίτες;» (Το μεταφέρω έτσι όπως το θυμάμαι).

Προσπάθησα πριν από μερικά χρόνια να απαντήσω σε αυτή την απορία, και το αποτέλεσμα ήταν δύο άρθρα μου για την κρίση του ελληνικού σχολείου (δημοσιευμένα τον Σεπτέμβριο 2018 στον Δρόμο της Αριστεράς). Ο τίτλος του πρώτου άρθρου ήταν «Το σχολείο καταρρέει» (ΔτΑ 420, 8/9/2018). Έλεγα πως το ελληνικό σχολείο «δεν έχει πλέον ρόλο. Για κανέναν. Ούτε για την αγορά, ούτε για την κοινωνία· ούτε για την κρατούσα ελίτ. Υπάρχει από αδράνεια, σαν εθνική συλλογική φαντασίωση· χωρίς πραγματικό αντίκρισμα. Πράγμα που οδήγησε στην έμπρακτη εδώ και δυο τουλάχιστον δεκαετίες απαξίωση της εκπαίδευσης».

Όλα δείχνουν ότι η πλευρά που αυθαιρετεί είναι η Αυστραλία. Δεν είναι τυχαίο, δεν είναι μοναδικό. Το ξέρουμε και από τη δίωξη εναντίον του Ασάνζ.

Του Βασίλη Ξυδιά

Μετά τη δικαστική δικαίωση του Τζόκοβιτς από την αυστραλιανή δικαιοσύνη όλα πλέον δείχνουν ότι η πλευρά που αυθαιρετεί σε αυτήν την υπόθεση είναι η αυστραλιανή κυβέρνηση. Γιατί το κάνει αυτό η κυβέρνηση της Αυστραλίας; Είναι περισσότερο ευαίσθητη στην τήρηση των υγειονομικών πρωτοκόλλων απ’ ό,τι είναι το αυστραλιανό δικαστήριο που δικαίωσε τον Τζόκοβιτς;

Προσωπικά βρίσκω πειστικές τις εξηγήσεις που δίνει στο άρθρο της στο Κοσμοδρόμιο η Zorica Rašković: Ίσως, λέει, ο Σέρβος πρωταθλητής (δηλωμένα ορθόδοξος, οπαδός των εναλλακτικών θεραπειών κλπ κλπ) θεωρήθηκε εύκολος στόχος προς ευρύτερο παραδειγματισμό των «ανεμβολίαστων». Ή ίσως να είναι κάποιου είδους αντίποινα στη γνώμη που εξέφρασε δημόσια ενάντια στις δραστηριότητες που έχει στη Σερβία η αυστραλιανή εξορυκτική εταιρεία Rio Tinto. Αλλά αυτό που για μένα είναι απολύτως σαφές είναι ότι, όποιος και αν είναι ο λόγος, επιχειρήθηκε στην περίπτωση αυτή αυτό που ονομάζουμε «δολοφονία χαρακτήρα».

ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ ΤΟ ΕΜΒΛΗΜΑ ΜΑΣ

FACEBOOK

ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ 7 ΗΜΕΡΩΝ

ΔΗΜΟΦΙΛΕΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ 30 ΗΜΕΡΩΝ

ΕΤΙΚΕΤΕΣ - ΘΕΜΑΤΑ

Σελίδες