Της Γιώτας Αναγνώστου
Τις προάλλες ο Παπασωτηρίου μέσα από το άρθρο του «τραπ: η μουσική του φασισμού» επιτέθηκε ξανά στο φίδι και έδειξε με απόλυτη ευκρίνεια το αυγό του. Ήταν μάλιστα τόσο διαυγή τα γραφόμενα που μόνο μία «σαραμάγκεια» τυφλότητα θα μας εμπόδιζε να δούμε και χτύπησε τόσο δυνατά την καμπάνα του κινδύνου ώστε κανείς να μην μπορεί να πει δεν άκουσα. Η καταγραφή δε των «τραπαρισμένων» λέξεων -εγώ δεν θα τους ονομάσω στίχους γιατί δεν θα προσέβαλα ποτέ τόσο σκληρά τους στιχουργούς- μολονότι δεν θα την επέλεγα λόγω μιας ιδιότροπης στάσης απέναντι στα πράγματα να προσπαθώ να κλείσω κάθε πόρο και να εμποδίσω την ασχήμια να εισβάλει, ήταν νομίζω χρήσιμη. Σαν να θες με τη ναυτία που προκαλείς να ξεράσεις το δηλητήριο προτού σε βλάψει.
