Αναφορικά με την Ευρώπη – η οποία ανέκαθεν ενοχλούσε ποικιλοτρόπως τις ΗΠΑ και την οποία οι ΗΠΑ ανέκαθεν θεωρούσαν ποικιλοτρόπως «γη κατάκτησης» – οι ΗΠΑ θέλησαν, προγραμμάτισαν και έθεσαν σε εφαρμογή δύο σχέδια με καταπληκτική ακρίβεια, όχι τόσο κάποιες δικές τους ιδιαίτερες πολιτικο-διπλωματικές αρετές όσο μάλλον με την αμέριστη «βοήθεια» της τραγικά ανεπαρκούς, κοντόφθαλμης και τελικά αυτοτιμωρητικής πολιτικής και διπλωματίας των ευρωπαϊκών κυβερνητών.
Του Κρεσέντσιο Σαντζίλιο *
Δύο σχέδια, λοιπόν, που είναι και δύο αντίστοιχες παγίδες, όπως:
1) κατ’ αρχήν το μεγάλο σχέδιο με την σχεδόν μανιακή υποστήριξη της λεγόμενης και δήθεν «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης», δηλαδή της συγκρότησης μιας λερναίας κοινότητας κρατών, υπερτροφικής, επομένως με τρομερές δυσκολίες υπερεθνικής διαχείρησης (tot capita tot sententiae), και μιας κοινότητας επιπλέον εξεπίτηδες επικεντρωμένης κυρίως αν όχι αποκλειστικά στην οικονομικο-εμπορική σφαίρα εξέλιξης και σχέσεων με αξεπέραστα, παράλληλα, αδύναμο και αναποτελεσματικό το διεθνές πολιτικό σκέλος, απ’ τη μια μεριά, και απολύτως ανοργάνωτο και ουσιαστικά ανύπαρκτο το, ωστόσο άκρως κρίσιμο, αμυντικό κοινοτικό σκέλος, απ’ την άλλη.