Λουζόμαστε το τίποτα, γιατί συμβιβαστήκαμε σε μια ζωή που «ΤΙΠΟΤΑ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ». Στεγνώνουμε από νοήματα, γιατί κρυφτήκαμε πίσω από το «ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΓΩΝΑΣ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ», καταδικάζοντάς τον σε αυτοακύρωση.
Εφησυχάσαμε, βλέπετε, στα χρόνια της επίπλαστης ευημερίας, δώσαμε αξία σε πράγματα άνευ ουσίας, μιμηθήκαμε άκριτα έναν τρόπο ζωής που δεν μας ταίριαζε, πλαδάρεψε το φρόνημα και χάθηκε η λεβεντιά.
Αναζητάμε τώρα τις αιτίες των δεινών μας σε μια «κληρονομημένη παθογένεια» και με σκυφτό κεφάλι παπαγαλίζουμε διαστροφικά, πως «έτσι είναι ο Ελληνάρας, ο διεφθαρμένος, ο τεμπέλης», «πως αυτός ο λαός είναι άξιος της μοίρας του, αφού τον έφαγαν τα ποτά και οι γυναίκες». Έτσι κυλάει η ζωή μας και μετράμε τα χρόνια, με μια λαχτάρα να εμφανιστεί ο πεφωτισμένος εκείνος ηγέτης, ό,τι τέλος πάντων ορίζει ο καθένας στο φαντασιακό του ως ηγέτη, που θα ξεπλύνει την εθνική μας ντροπή, θα προτάξει τα στήθη του και θα σταματήσει την κατρακύλα μας!!!
