– Ο καημός ο δικός μου, ο δικός σου και των άλλων μισών Ελλήνων ήταν ανέκαθεν το γεγονός ότι δεν ευτυχήσαμε να δούμε αυτήν την πατρίδα να έχει στις τάξεις της εκτελεστικής εξουσίας πολιτικούς ή διπλωμάτες που να διακρίθηκαν ταυτόχρονα για τον παραγωγικό, αποτελεσματικό και υπεύθυνο ρόλο τους. Να διακρίθηκαν για το θάρρος, την επιμονή, την αντοχή και προπάντων τη διορατική δύναμη της νοημοσύνης και τη στρατηγική ευφυΐα τους…
Της Κρινιώς Καλογερίδου , (Βούλα Ηλιάδου, συγγραφέας)
Ακούω άφωνη από σεβασμό τον παλιό υποδιευθυντή μου Μανώλη Δουβατζή, γεροντάκι πια με καταζαρωμένο πρόσωπο και άσπρα μαλλιά, να μιλά χαμηλόφωνα, σχεδόν εξομολογητικά για όσα τον πίκραιναν.
Είχα να τον δω από χρόνια. Απ’ τη σχολική, ”προσκυνηματική” εκδρομή του σχολείου μας στην Καστοριά, στον μικρό βυζαντινό ναό, το Παρεκκλήσι των Παμμεγίστων Ταξιαρχών όπου βρίσκονται φυλαγμένα τα οστά του ήρωα του Μακεδονικού Αγώνα Παύλου Μελά (βλ. ”Ο Παύλος Μελάς και οι ξεχασμένοι Έλληνες των Σκοπίων”).
Έγειρα ελαφρά προς το μέρος του πασχίζοντας να ακούσω τη συνέχεια της κριτικής του που έμοιαζε άσκηση προβληματισμού, κριτική με θέμα την Εξωτερική πολιτική μας. Το κατάλαβε και ύψωσε ελαφρά τη φωνή του διαπιστώνοντας πως ήμασταν σχεδόν μόνοι στο καφέ ”Η Συνάντηση”.
