Του Παντελή Μπουκάλα
Αν μαθαίναμε από τα παθήματά μας, τα πράγματα θα ήταν καλύτερα. Αν πράγματι πορευόμασταν με την πίστη ότι η πρόληψη είναι το ισχυρότερο φάρμακο για όλα τα παθήματα και τις αρρώστιες, και πάλι το όφελος θα ήταν τεράστιο.
Αν, ο καθένας στην πορεία του, έβαζε λίγο φρένο στην όρεξή του για κέρδος και δεν τάιζε την απληστία του με κουτοπονηριές και «δε βαριέσαι», πολλά «μοιραία κακά» (πυρκαγιές, ναυάγια κ.ο.κ.) δεν θα συνέβαιναν ποτέ. Αν, τέλος, όταν συμβαίνουν αυτά τα «μοιραία» αναλάμβανε ο καθένας αμέσως και στο ακέραιο την ευθύνη του και δεν έσπευδε να προτάξει άλλοθι πραγματικά ή επινοημένα· κι αν η έγνοια των πολιτικών μας στρεφόταν στη βλάβη του τόπου και όχι στο πώς θα κερδίσουν έναν-δυο πόντους στον ατελεύτητο πόλεμό τους, με όπλο τους τις αυτοαναπαραγόμενες αλληλοκαταγγελίες τους, τότε η σχέση μας με τη συνείδησή μας, με τον καθρέφτη μας έστω, θα ήταν τιμιότερη.
