Του Γιώργου Α. Λεονταρίτη 

Η απουσία αριστερής αντίστασης στη βαρβαρότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ναρκώνει τους πολίτες και τους κάνει να λησμονούν ποιος ευθύνεται για τη φτωχοποίησή τους. Όμως, κάθε τόσο έρχεται η απειλή από τις Βρυξέλλες και από τον απάνθρωπο «μηχανισμό Σταθερότητας», για να μας θυμίσει ότι είμαστε υπόδουλοι. Πρόσφατα, ο επικεφαλής του ESM Κλάους Ρέγκλινγκ, μας υπενθύμισε ότι θα σέρνουμε, άγνωστο έως πότε, τις αλυσίδες της ευρωπαϊκής δουλείας. Δήλωσε κυνικά ότι: «Η Ελλάδα θα βρίσκεται για πολλές ακόμη δεκαετίες στο μικροσκόπιο του Μηχανισμού Σταθερότητας…».

Του Γιώργου Α. Λεονταρίτη

Όταν μετά τις θερινές διακοπές επανακυκλοφόρησε ο Δρόμος της Αριστεράς, κάποιοι φίλοι με ρώτησαν: «Γιατί δεν γράφεις; Έχεις τίποτα με την εφημερίδα;». Έσπευσα να τους διαβεβαιώσω ότι για τον πολύ αγαπητό μου Ρούντι Ρινάλντι, και όλους τους συνεργάτες της εφημερίδας, τρέφω πάντα απέραντη εκτίμηση και αγάπη. Επιτελούν σπουδαίο έργο, και προσφέρουν στο κοινό ένα έντυπο ποιότητας, που λείπει πολύ από τον ελληνικό Τύπο. Το πρόβλημα είναι αποκλειστικά δικό μου.

Του Γιώργου Α. Λεονταρίτη

Μετά το πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα, είναι πολύ δύσκολο για τον Αλέξη Τσίπρα να κληθεί να ξαναπαίξει τον παλιό του ρόλο το αντιπολιτευόμενου. Τότε είχε την άνεση των θεαματικών κινήσεων και των εντυπωσιακών λόγων. Μπορούσε να παριστάνει εύκολα και πειστικά τον λαϊκό υπερασπιστή και να κουνά το δάκτυλο απειλητικά στους ξένους δυνάστες πιθανόν και να τα πίστευε όσα έλεγε.

Του Γιώργου Α. Λεονταρίτη

Δεν θυμάμαι ποτέ άλλοτε κατά το παρελθόν να βαδίζαμε τόσο άκεφοι στις κάλπες. Χωρίς ενθουσιασμό, χωρίς αγωνιστικότητα, χωρίς ελπίδα μήπως προκύψει κάτι καλύτερο. Σέρνουμε τα βήματά μας προς το εκλογικό κέντρο, όχι για να ψηφίσουμε, αλλά για να μαυρίσουμε. Κι απορρίπτουμε το σόφισμα «μεταξύ δύο κακών…» κ.λπ.

Μας έχουν πνίξει στα ψέματα αυτόν τον καιρό, άπαντες. Στον νου μου έρχεται ο στίχος του Μπρεχτ: «Στο παζάρι κατεβαίνω που αγοράζουν ψέματα, όλος ελπίδα. Τη θέση μου παίρνω ανάμεσα στους πουλητές…». Ελάχιστες τίμιες φωνές διάσπαρτες (όπως του κ. Δημ. Καζάκη) πνίγηκαν μέσα στον εκκωφαντικό θόρυβο των «μεγάλων» διεκδικητών της εξουσίας, που εξυπηρετούν το αμαρτωλό «σύστημα». Αυτή η Κυριακή, δεν μας θυμίζει εκλογές. Περισσότερο έχουμε την αίσθηση ότι πηγαίνουνε σε… μνημόσυνο της Αριστεράς, που χάθηκε τόσο άδοξα και πρόωρα.

Του  Γιώργου Α. Λεονταρίτη

Η Αριστερά στην εποχή μας, έχει χάσει τον δρόμο της. Γι’ αυτό κι απογοήτευσε τις μάζες που υποφέρουν. Δεν είναι πια σε θέση να κατέχει τον ρόλο του οδηγητή. Ο συγκεκριμένος αυτός ιδεολογικός χώρος, έχει την ιστορία του. Στάθηκε μέσα στο πέρασμα του χρόνου, η ελπίδα των καταπιεζόμενων. Μπορεί μέσα στους αιώνες να έγιναν λάθη, και να είδαμε τραγικές παραμορφώσεις του σοσιαλισμού. Αλλά οι συνεπείς δυνάμεις που μπήκαν μπροστά σ’ όλες τις κρίσιμες φάσεις μέσα στις καταιγίδες, δεν έπαψαν να αποτελούν το φόβητρο του απάνθρωπου καπιταλισμού. Γεγονός είναι ότι ο καπιταλισμός απέδειξε ότι γνωρίζει να ελίσσεται, και τώρα πέρασε στην αντεπίθεση.

Του Γιώργου Α. Λεονταρίτη

Η ουσία των ευρωεκλογών είναι να αποδοκιμαστεί η Ευρωπαϊκή Ένωση και να ψηφιστεί ο ευρωσκεπτικισμός. Το ρεύμα υπάρχει στο εξωτερικό. Αλλά εδώ όλα τα κόμματα και τα κομματίδια του «συστήματος», μιλάνε για οτιδήποτε άλλο εκτός απ’ αυτό. Εάν δεν συνειδητοποιήσουν οι μάζες ποιος είναι ο πυρήνας όλων των προβλημάτων, δεν πρόκειται ποτέ να ανασάνει αυτός ο λαός. Με τη συμπαιγνία ΣΥΡΙΖΑ, Νέας Δημοκρατίας και άλλων κομμάτων της αντιπολίτευσης, αποκρύπτεται επιμελώς το γεγονός ότι βρισκόμαστε υπό την κατοχή της γερμανοευρωπαϊκής ένωσης. Κι ότι, από τη στιγμή που δεν διαθέτουμε εθνικό νόμισμα, παραδώσαμε τα κλειδιά της χώρας στους τραπεζίτες των Βρυξελλών. Εδώ διαδραματίζεται μια θλιβερή φαρσοκωμωδία. Οι πολίτες νομίζουν ότι στις κάλπες ασκούν το «δημοκρατικό τους δικαίωμα», ενώ τους κοροϊδεύουν ασύστολα. Τους καλούν απλά να επιλέξουν μόνο ποιον θεωρούν καλύτερο υπηρέτη των Βρυξελλών. Άλλοτε λέγαμε ότι ο λαός με την ψήφο του καθορίζει το μέλλον της πατρίδας μας. Τώρα οι ψηφοφόροι καθορίζουν μόνο το μέλλον των υπηρετών του Δ΄ Ράιχ. Διότι το μέλλον της χώρας βρίσκεται στα χέρια ξένων πατρώνων. Έτσι, η αληθινή δημοκρατία έχει καταργηθεί. Βιώνουμε μια δικτατορία της παγκοσμιοποίησης, που μας τη «σερβίρουν» μέσα σε «χρυσόχαρτο» ψευδοδημοκρατίας. Η Γερμανία είχε την υπομονή και το πείσμα να κυριαρχήσει στον ευρωπαϊκό χώρο.

Tου Γιώργου Λεονταρίτη

Ο δρόμος προς τις κάλπες, δημιουργεί στους πολίτες µια βαθύτατη απογοήτευση και πικρία, διότι δεν υπάρχει πολιτικός φορέας άξιος εμπιστοσύνης που να είναι σε θέση να αγωνιστεί για την αποδέσμευση της Ελλάδας από την δικτατορία των Βρυξελλών. Έτσι, η ψήφος που θα δοθεί, θα είναι ψήφος «ανάγκης». Θα γίνει δηλαδή μια επιλογή προς ένα άλλο κόμμα, απλά για να φύγει ο ολέθριος ΣΥΡΙΖΑ, που κατέστρεψε τη χώρα. Αυτό όμως, δεν σημαίνει ότι θα υπάρχει εμπιστοσύνη στην καινούργια κυβέρνηση που θα προκύψει.

Του Γιώργου Α. Λεονταρίτη

Το κίνημα στη Γαλλία με τα «κίτρινα γιλέκα» αποτελεί το μεγάλο ξεσήκωμα των Γάλλων πολιτών, κατά της παγκοσμιοποίησης και της γερμανοευρωπαϊκής δικτατορίας. Έχει τις ρίζες του στην «Κομμούνα» του 1871, σ’ εκείνη την πρώιμη επανάσταση των εργατών του Παρισιού, που ο Μαρξ τη θεώρησε «σημείον εκκίνησης» για τις μελλοντικές επαναστάσεις και λαϊκές εξουσίες.

Του Γιώργου Α. Λεονταρίτη

Η Ελλάδα βρίσκεται δέσμια μέσα στις αλυσίδες της γερμανοευρωπαϊκής Ένωσης. Έχει χάσει την εθνική της ανεξαρτησία, αφού δεν διαθέτει εθνικό νόμισμα, και οι τράπεζες, που έπαψαν να είναι ελληνικές, ελέγχονται από κέντρα του άκρατου καπιταλισμού. Το γεγονός αυτό, δείχνει ότι γίναμε αποικία ξένων. Ποτέ άλλοτε ο κίνδυνος να αφανιστεί η χώρα μας δεν ήταν τόσο έντονος όσο τώρα. Βιώνουμε τη χειρότερη δικτατορία που έζησε ποτέ ο κόσμος. Και μ’ ένα σάπιο πολιτικό σύστημα, οι πολίτες δεν βλέπουν καμία ελπίδα να διαγράφεται στον ορίζοντα.

Του  Γιώργου Α. Λεονταρίτη

Μπορεί να μας ξαφνιάζουν τα όσα τραγικά συμβαίνουν επί των ημερών μας τόσο στο πολιτικό όσο και στο οικονομικό επίπεδο, αλλά όλα αυτά έχουν μια προϊστορία. Η πολιτική και η μεθοδολογία του καπιταλισμού, προσαρμόζεται ανάλογα με τις συνθήκες κάθε εποχής, αλλά η βασική στρατηγική παραμένει πάντα αναλλοίωτη.

Ο όρος «καπιταλισμός», επί χρόνια επαναλαμβανόμενος, έφτασε να γίνει σχεδόν ακατάληπτος για τις μάζες. Κι όμως, είναι μία διαχρονική δύναμη των εκπροσώπων των τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου, που διατηρεί την πιο επικίνδυνη δυναμική, πάντα σε βάρος των εργαζομένων. Αναρωτήθηκε κανείς τι μπορεί να συνδέει το ΔΝΤ, το ΝΑΤΟ, τα βάρβαρα οικονομικά μέτρα που εφαρμόζει η ευρωπαϊκή συμμορία των Βρυξελλών εναντίον μας και τα όσα τραγικά συνέβησαν με την περιβόητη «Συμφωνία των Πρεσπών»;

Του Γιώργου Α. Λεονταρίτη

Η εμπλοκή του ΝΑΤΟ στην επονείδιστη «Συμφωνία των Πρεσπών», μας ωθεί να μελετήσουμε τον ρόλο της «Ατλαντικής Συμμαχίας» ιδιαίτερα μέσα στον χώρο των Βαλκανίων. Το ΝΑΤΟ εξακολουθεί πάντα να αποτελεί κίνδυνο για την Ειρήνη, και για την ομαλότητα μέσα στον βαλκανικό χώρο. Έδειξε τις προθέσεις του στο παρελθόν και συνεχώς προκαλεί φοβίες και τεράστια ερωτηματικά για τις επιδιώξεις του στο άμεσο μέλλον. Και με τη δραστηριότητά του από τότε που κατέρρευσε (ή ανετράπη) ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» διαπιστώνουμε ότι για τη διατήρηση της παγκόσμιας ισορροπίας, ήταν απαραίτητο το Σύμφωνο της Βαρσοβίας. Η διάλυση αυτού του συμφώνου, κατέστησε το ΝΑΤΟ ασύδοτο.