Tου Αριστοτέλη Γ. Καλλή *
Κάπου διάβασα πως «είμαστε ότι αλλάζουμε και το κάνουμε γι’ αυτό που είμαστε.»
Επειδή λοιπόν ο χρόνος είναι σαν ένα παιχνίδι εγκλωβισμένο μέσα σε μια παλιά βιτρίνα… Όπως τα όνειρα μας (όσα πια έχουν απομείνει), ήρθε ο καιρός να σπάσει η βιτρίνα και τα θρύψαλα αυτής να γίνουν οι προάγγελοι μιας αλλαγής όπου η αναλγησία της εξουσίας των ολίγων να είναι η εξαίρεση σε μια ζωή που θα διεκδικεί και θα ορίζει το δίκαιο, ως δίκαιο των πολλών σε μια κατεχόμενη χώρα όπου η ελπίδα οδηγείται κάθε πρωί ένα ακόμη βήμα προς το εκτελεστικό απόσπασμα… Σε μια κατεχόμενη χώρα όπου οι αριθμοί ευημερούν έναντι των ανθρώπων… Σε μια κατεχόμενη χώρα που κάποτε ήθελε να ‘ναι ελεύθερη… αλλά που έμαθε με τα χρόνια να διοικείται από ραγιάδες, αξιωματούχους και εκτελεστές του δημοσίου συμφέροντος, που έμαθε να καταργεί το Σύνταγμα, και να γεννά νόμους και διατάγματα κατά παραγγελίαν… μίας καταρρέουσας Ευρώπης τραπεζιτών και χρηματιστών.
