Απεβίωσε ο σπουδαίος καθηγητής του Συνταγματικού Δικαίου στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών επί πολλά έτη Γιώργος Κασιμάτης. Υπήρξε αγαπημένος μας δάσκαλος για πολλά έτη στην Νομική Αθηνών, μετείχε στην τριμελή και μετά επταμελή επιτροπή υποστήριξης της διδακτορικής διατριβής μου, με τίμησε προσωπικά και ως μαθητή του αλλά και με την προσωπική φιλία του. Δεν θα ξεχάσω ακόμη την μεγάλη προσωπική συμβολή του στην διαδικασία έκδοσης της διδακτορικής μου διατριβής από τον εκδοτικό οίκο ” Δίκαιο και Οικονομία” το 1997, από την σειρά του Ινστιτούτου Συνταγματικού Δικαίου, που τότε διεύθυνε, την οποίαν και προλόγισε με εξαιρετικό τρόπο.

Η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων  κατά το άρθρο 103 του Συντάγματος δεν έχει καμία σχέση ούτε με την απόδοση ούτε με την αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Είναι θεσμική εγγύηση του μη ελέγχου των δημοσίων υπαλλήλων πελατειακά  και κομματικά από την κυβέρνηση και το κομματικό κράτος και της ανεξαρτησίας του διορισμού του  κρατικού προσωπικού από την κυβέρνηση.

Γι' αυτό άλλωστε, προς εφαρμογή αυτής της διάταξης,  από το 1994 ( νόμος Πεπονή) υπάρχει και η πρόσληψη του προσωπικού του Δημοσίου μέσω του ΑΣΕΠ, πράγμα που ήδη έχει αρχίσει να καταστρατηγείται.

Ρουμανία, Τουρκία, Γαλλία. Σε τρεις χώρες της συλλογικής Δύσης και του ΝΑΤΟ και σε δύο χώρες της Ε.Ε., έχουν συντελεσθεί τους τελευταίους μήνες αποκλεισμοί ηγετών πολιτικών κομμάτων και εκλογικών συνδυασμών και ουσιαστικά απαγόρευση καθόδου των κομμάτων και των σχηματισμών όπου αυτοί αναφέρονται στις εκλογές, προεδρικές ή βουλευτικές. Το όχημα είναι πάντοτε μια ποινική δίωξη κατά του αρχηγού κόμματος, η οποία ενεργοποιεί τον πολιτικό αποκλεισμό του.

Σε γενικές γραμμές, η γνώμη μου για το φορολογικό νομοσχέδιο, όσο το έχω δει, είναι ότι δεν αποσκοπεί καθόλου στην αύξηση των δημοσίων εσόδων αλλά στην, σε συνδυασμό με άλλους παράγοντες, κοινωνική εκκαθάριση του δικηγορικού επαγγέλματος, αλλά και άλλων, από τους «αποτυχημένους» με όρους καθαρά αγοράς πάντοτε, ιδίως στους ελεύθερους επαγγελματίες. Δεν θα μπω στο θέμα των μισθωτών δικηγόρων σε άλλους δικηγόρους που έχει πολλές ιδιομορφίες και σχέσεις εκμετάλλευσης βέβαια, αλλά δεν είναι εδώ το κύριο ζήτημα. Επίσης, οι μεγάλες εταιρείες, η πολυτελής η και η ανώτερη μεσαία δικηγορία, ακόμη κι αν πιεσθούν, θα τα βγάλουν πέρα, λόγω σημαντικού τζίρου, ευκαιριών, σχέσεων με το κράτος, τους μηχανισμούς και το κεφάλαιο και διασυνδέσεων. Στην απεργία του 2016, αν και δεν το καταλάβαμε τότε εγκαίρως, πιο πολύ αυτών τα συμφέροντα πλήττονταν, ήταν μια εύθραυστη συμμαχία.

Δεν χρειάζονται πολλές επεξηγήσεις για να κατανοήσει κανείς ότι το διεθνές γεωπολιτικό τοπίο, ιδίως μετά την προεδρική εκλογή του Μπάιντεν στις ΗΠΑ, γίνεται όλο και πιο εύφλεκτο και επικίνδυνο. Ιδίως, η ρωσοουκρανική αναζωπύρωση, για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση από το 2014, χωρίς να είναι το μόνο κρίσιμο πεδίο σύγκρουσης, γεννά εύλογους φόβους για τον κίνδυνο ενός περιφερειακού πολέμου μεταξύ των ΗΠΑ και της Ρωσίας που θα μπορούσε να εξελιχθεί και σε παγκόσμιο. Στην περίπτωση αυτήν, η απόσταση ανάμεσα σε έναν συμβατικό και σε έναν πυρηνικό πόλεμο δεν είναι τόσο μεγάλη ώστε να μην μπορεί να διανυθεί. Μπορεί να υπάρχει πάντοτε ο φόβος της «αμοιβαίας καταστροφής» (MAD), αλλά όλο και λιγότερο οι ισχυροί παίκτες δείχνουν να πτοούνται από αυτόν τον φόβο και να καθοδηγούνται από ρασιοναλιστικά κίνητρα. Ιδίως, η αμερικανική απόσυρση από παλαιότερες συμφωνίες κατά της επέκτασης των διηπειρωτικών πυραύλων (ICBM) ή των πυρηνικών όπλων γενικότερα είναι αρκετά εύγλωττη.

Εδώ και έναν χρόνο περίπου, όλος ο κόσμος βιώνει την τραγωδία της πανδημίας από τον Covid-19 και τις ολέθριες και θανατηφόρες συνέπειές της. Η πανδημία αυτή έχει αντικειμενικό χαρακτήρα, δεν είναι φαντασίωση ή «κατασκευή» ή συνωμοσία. Αυτό δεν αναιρεί διόλου το γεγονός ότι τέτοιου τύπου πολύ μεγάλες κρίσεις της Δημόσιας Υγείας έχουν όχι μόνο επιδημιολογικά αλλά και κοινωνικά-πολιτικά αίτια, όπως ιδίως η κρίση των δημόσιων συστημάτων υγείας σε όλο τον πλανήτη εξαιτίας του νεοφιλελευθερισμού, ο αλόγιστος και αδιαφανής πειραματισμός εταιρειών και κρατών σχετικά με τη βιοτεχνολογία, η καταστροφή των οικοσυστημάτων και η επέλαση του καπιταλιστικού-εργαλειακού λόγου και του οικονομικού συμφέροντος πάνω στη φύση. Η καταστροφή της φύσης, ανθρωπογενούς και μη ανθρωπογενούς.

Οι τοποθετήσεις του διάσημου Σλοβένου ψυχαναλυτή και φιλοσόφου Σλάβοϊ Ζίζεκ πάνω σε διάφορα ζητήματα της πολιτικής και ιδεολογικής συγκυρίας ξεσηκώνουν συνήθως έναν θόρυβο. Κυρίως όχι στα πλαίσια του γενικότερου πληθυσμού, αλλά στα πλαίσια μιας διεθνοποιημένης ακαδημαϊκής και διανοητικής ελίτ, η οποία ασχολείται με τη, βασισμένη στη θεωρητική γνώση και στα πολιτιστικά ζητήματα, συγκέντρωση και διασπορά της συμβολικής εξουσίας. Της εξουσίας που αφορά τη γνώση και την πληροφόρηση.

Επαναλαμβάνοντας τις δηλώσεις του της ημέρας επετείου του Πολυτεχνείου αλλά και οξύνοντάς τις, ο υπουργός, κατ’ ευφημισμόν, Προστασίας του Πολίτη κ. Χρυσοχοΐδης δήλωσε στις 6 Δεκεμβρίου ότι οι πορείες όπως του Πολυτεχνείου ή της επετείου δολοφονίας του Αλέξη Γρηγορόπουλου, επειδή έχουν εκφυλισθεί και αφορούν λίγους πια, «έχουν τελειώσει». Συνέχισε λέγοντας ότι: «Θα πάρει λίγο χρόνο αλλά έχουν τελειώσει.»

Στη δημόσια συζήτηση των τελευταίων δεκαετιών, έχει εμφιλοχωρήσει ως κάτι το πολύ ριζοσπαστικό η ιδέα της παράκαμψης ή της πλήρους άρσης και κατάργησης των κρατικών συνόρων – τα ανοιχτά σύνορα. Ιδίως, η θεματική της ελεύθερης μετανάστευσης ή το προσφυγικό ζήτημα αποτελούν βασική αφορμή και βασικό πεδίο για την ανάπτυξη αυτής της «κοσμοπολίτικης» προβληματικής κατά των συνόρων. Συχνά μάλιστα, αυτή η ρητορική προσλαμβάνει και ένα έντονα συγκινησιακό και αξιακό φορτίο, αυθόρμητο κάποιες φορές αλλά, συχνά, και κατασκευασμένο: Ποιος είναι τόσο ανάλγητος απέναντι στους φτωχούς και δυστυχισμένους συνανθρώπους μας που αναζητούν την επιβίωση για λόγους πολιτικών διώξεων, πολέμων ή απλά της οικονομικής δυστυχίας, της πείνας και του λιμού, ώστε να ζητά συνοριακούς ελέγχους, διοικητικά και νομιμοποιητικά έγγραφα και μηχανισμούς αποκλεισμού πρόσβασης στη χώρα όπου οι μετακινούμενοι επιθυμούν να πάνε; Ποιος είναι τόσο ανάλγητος και απάνθρωπος ώστε να ζητά συνοριοφύλακες, μπάτσους, τείχη, ηλεκτροφόρα σύρματα, νάρκες ή πολυβολεία σε βάρος των δυστυχισμένων ανθρώπων; Μήπως όλα αυτά επιστρατεύονται για να προφυλάξουν τους βολεμένους Δυτικούς ή Ευρωπαίους απέναντι στους φτωχούς του Τρίτου Κόσμου και, άρα, είναι μια κατασταλτική φύλαξη των προνομιούχων απέναντι στους μη προνομιούχους; 

Ναι, βεβαίως, απαντάνε οι ευρωπαϊστές αριστερής φυσιογνωμίας και κοπής. Ο ορίζοντας αυτός δεν είναι γενικά και αφηρημένα η «κοσμόπολις». Η Ευρώπη και ειδικότερα η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το αδιαμφισβήτητο ιστορικό καταφύγιο των φιλελεύθερων και δημοκρατικών αντιλήψεων, αλλά και ένα διεθνές καθοδηγητικό παράδειγμα για τη δημοκρατία, το κοινωνικό κράτος και τα κοινωνικά δικαιώματα. Ο τελικός στόχος είναι το ευρωπαϊκό ομοσπονδιακό υπερκράτος. Η τυχόν αποχώρησή μας από αυτήν την ένωση θα σήμαινε μια εθνικιστική και φιλοφασιστική τυχόν εκτροπή, παράλληλα προς τις αρνητικές συνέπειες από την αναγκαστική υποτίμηση του νέου εθνικού νομίσματος.

Του Δημητρη Μπελαντή

Κατά το τελευταίο διάστημα, αναπτύσσεται σε ορισμένες δυνάμεις της Αριστεράς μια ιδιάζουσα τοποθέτηση, όλως διαφορετική από την ιστορική τοποθέτηση της Αριστεράς στην Μεταπολίτευση. Διαπιστώνεται μια παράδοξη αντίφαση ανάμεσα στον βασικά «θετικό» ή και «πολύ θετικό» χαρακτήρα της Συμφωνίας των Πρεσπών, η οποία επιλύει μια χρόνια διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και την ΠΓΔΜ και δημιουργεί, κατά την άποψη αυτήν, συνθήκες ειρήνης, φιλίας, συνεργασίας κ.λπ., και στο νατοϊκό-αμερικανικό πλαίσιο που καθόρισε και επέβαλε αυτήν την συμφωνία.