Γράφει ο Αριστείδης ο Δίκαιος
Όταν έχουμε ζωηρές ελπίδες και φόβους, η αβεβαιότητα είναι επώδυνη. Θα πρέπει όμως να την υπομένουμε, αν δεν θέλουμε να βασιζόμαστε σε γλυκά παραμυθάκια.
Μπέρτραντ Ράσελ
Λοιπόν Έλληνα πατριώτη και δημοκράτη, περίπου 50 χρόνια πριν, χάσαμε την Κύπρο. Την χάσαμε με αίμα και μικρή αντίσταση από μια χούφτα ήρωες. Την χάσαμε από εισβολή και κατοχή Νατοϊκού στρατού. Την χάνουμε ολόκληρη και οριστικά, εφόσον για να την πάρουμε πίσω διαπραγματευόμαστε. Ένας κομμουνιστής πρώην Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας, υπερήφανος συνομιλητής των Αμερικανών, είχε την εποχή της παντοδυναμίας του αναρωτηθεί μεγαλόφωνα «τι άλλο μπορούμε να κάνουμε από το να διαπραγματευόμαστε;». Και μπορεί ο ολίγιστος αυτός, αλλά και άλλοι σε ανάλογες θέσεις, να είναι ειλικρινείς. Να πιστεύουν πράγματι στα παραμύθια (στην ανάκτηση με διαπραγματεύσεις εκείνου που χάθηκε με πόλεμο). Δεν είναι απαραίτητο να είναι κανείς πράκτορας της CIA για να κάνει ό,τι θέλουν οι Αμερικανοί. Υπάρχουν και χειρότερα από το πρακτοριλίκι: η ματαιοδοξία, η πλεονεξία, η ηλιθιότητα και η δειλία. Ωστόσο η ουσία είναι άλλη: η απώλεια του νησιού ήταν ένας φόρος που έπρεπε να πληρώσει ο Ελληνισμός στον αυτοκράτορα ΝΑΤΟ για να του παρέχει «ασφάλεια». Εξωφρενικό ασφαλώς να σου αποσπούν δια της ωμής βίας κομμάτι της γης σου, για να σου εγγυηθούν την ασφάλεια της γης σου… Στον υπόκοσμο οι εγγυήσεις αυτές λέγονται αλλιώς.
Τώρα χάνουμε τη Μακεδονία. Χωρίς αίμα, χωρίς αντίσταση. Με υπογραφές χαρτογιακάδων σε χαρτιά. Και πάλι με διαπραγματεύσεις. Και πάλι με δικαιολογία «τι άλλο μπορούμε να κάνουμε;».
