Της Κωνσταντίνας Σταθακοπούλου
Να παλεύεις με μια σκούπα χρόνια ολόκληρα να καθαρίζεις τις βρομιές των άλλων, κι εκείνες να πληθαίνουν. Να πληθαίνουν και να σε σφίγγουν σαν θηλιά στο λαιμό, σαν χειροπέδες στα χέρια.
Να αγκομαχάς να τα φέρεις βόλτα, να αντέξεις τον οχετό των αποβλήτων της ψυχής των ανθρώπων, των τοξικών εκκρίσεων των νόμων που ρέουν από παντού, της γενικότερης δυσωδίας που σε περιβάλλει και να σκύβεις το κεφάλι στωικά γιατί δεν γίνεται αλλιώς, γιατί έχεις φαμίλια που περιμένει να τραφεί απ’ το γεμάτο με σκουπίδια φαράσι.
Άλλωστε, ποια είσαι εσύ που θα υψώσεις ανάστημα στο Δίκαιο;
