Της Μαρία Λούκα
Είναι οι πιο βαριές μέρες των τελευταίων χρόνων. Ξέρω ανθρώπους που αγκαλιάζουν σφιχτά τα παιδιά τους και σκουπίζουν γρήγορα τα μάτια τους, ενήλικες που παίρνουν τηλέφωνο τους γονείς τους με μαλακωμένη φωνή για να πουν ότι είναι καλά και να μην ανησυχούν, φίλες που μοιράζονται τον φόβο τους και στέλνουν "είμαι εδώ για ο, τι χρειαστεί", ανθρώπους που δε μπορούν να σηκωθούν από το κρεβάτι κι άλλους που δε μπορούν να σταθούν πουθενά, νέους που στήθηκαν στην ουρά για να δώσουν αίμα και νοσηλεύτριες που δε θυμούνται πόσες ώρες ή μέρες έχουν να κοιμηθούν, ανθρώπους που δε μπορούν να κατέβουν στις διαδηλώσεις αλλά η σκέψη τους είναι εκεί κι άλλους που γυρίζουν σπίτι τους με ρούχα ποτισμένα από τα δακρυγόνα, μαθήτριες που βγάζουν φωτιά από τα χέρια τους και εργαζόμενους που δεν έχουν μυαλό για δουλειά. Μια κοινωνία ολόκληρη μ' έναν κόμπο στο λαιμό.
