Της Σωτηρίας Μαραγκοζάκη*
Γιατί κανένας στίχος σήμερα δεν ανατρέπει καθεστώτα
Κανένας στίχος δεν κινητοποιεί τις μάζες
(Ποιες μάζες;… Μεταξύ μας τώρα
Π ο ι ο ί σκέφτονται τις μάζες;…
Το πολύ: μια λύτρωση ατομική – αν όχι ανάδειξη!…)
Τίτος Πατρίκιος
Τα τηλεοπτικά κανάλια με τα προκλητικά διαφημιστικά «πακέτα», ενώ ο αργός θάνατος του εμποράκου είναι πλέον γεγονός, ανέλαβαν σχεδόν ένα χρόνο τώρα να επικοινωνήσουν το μήνυμα για την τεράστια σημασία της ατομικής ευθύνης στη μάχη κατά του κορωνοϊού. Μείναμε και παραμένουμε σπίτι, προμηθευτήκαμε μάσκες προστασίας και αντισηπτικά κάθε είδους, η υγιεινή των χεριών μας έγινε εθισμός, η τήρηση των αποστάσεων από ανάγκη φιλοτιμία, η αποστολή sms πριν από κάθε μας έξοδο μηχανική κίνηση του δείκτη, η αποδοχή της νυκτερινής απαγόρευσης της κυκλοφορίας «για το καλό μας» αποδεκτή χωρίς δεύτερη σκέψη. Καλώς! Εν ολίγοις ενοχοποιηθήκαμε και αυτοενοχοποιηθήκαμε, όχι μόνο για τη διασπορά του ιού μα και για τις συνέπειες (!) και συμμορφωθήκαμε ως θύματα και ενεργούμενα.
