Του Πιερλουίτζι Φαγκάν*
Σε προηγούμενο κείμενο αναφέρθηκα στη συνέντευξη που έδωσε στους Νιου Γιορκ Τάιμς ο Τραμπ, όπου έλεγε ότι οι ΗΠΑ πρέπει να πάψουν να θεωρούν το εαυτό τους σαν «κατασκευαστή χωρών». Πράγματι, με λίγες εξαιρέσεις όπως π.χ. τη Λιβερία, οι Αμερικάνοι δεν έχουν διακριθεί ιδιαίτερα σε αυτό το ρόλο, που στάθηκε προνομιακό πεδίο για τους Ευρωπαίους, σε όλη τη διάρκεια της νεωτερικότητας, από τον 16ο ως τον 20ο αιώνα, τόσο στην Αμερική όσο και στην Ασία και ιδιαίτερα στην Αφρική.
Η ευρωπαϊκή ιδεολογία αδιαμφισβήτητα δεν επέτρεπε ουσιαστικές δομικές παρεμβάσεις στον τομέα της οικονομίας. Όπως έλεγε ο Χάγιεκ, η οικονομία είναι ένας «υπερβολικά σύνθετος» τομέας, για να μπορεί να μπει σε τάξη από τον άνθρωπο, και –όπως όλα τα υπερβολικά σύνθετα πράγματα– είναι προτιμότερο να την αφήνουμε να αυτορυθμίζεται, χάρη στις μαγικές της ικανότητες .Τελικά το «αόρατο χέρι» είναι εκείνος ο κονστρουκτιβιστής θεός που αυθορμήτως τα θέτει όλα σε τάξη, καλύτερα από οιαδήποτε ανθρώπινη πρόθεση.
