Του Μανώλη Θεοχάρη *
Παράξενος τίτλος και -εκ πρώτης όψεως- άσχετος με το περιεχόμενο του άρθρου. Στο επίκεντρό μου είναι η τάση των ανθρώπων προς την ιδιώτευση. Δηλαδή, η τάση των ανθρώπων να επικεντρώνονται στην ιδιωτική τους σφαίρα χωρίς να ασχολούνται ιδιαίτερα με το συμβαίνει γύρω τους. Γιατί και πώς επιτυγχάνεται αυτό όμως;
Η κοινωνία γύρω μας είναι πολύ άδικη: ρατσισμός, φτώχεια, ανεργία κ.ά. Όλα αυτά αποτελούν προβλήματα που αν συμμετάσχουμε όλοι μαζί και πράξουμε, η λύση τους μπορεί να επέλθει. Αυτό προσπαθεί να πολεμήσει η στροφή των ανθρώπων προς την ιδιωτική τους σφαίρα, το να μην μπορούν τα άτομα να ενωθούν για να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα αυτά. «Μα καλά, γιατί;», θα πει κάποιος. Γιατί αυτά είναι προβλήματα τα οποία εξυπηρετούν τα συμφέροντα κάποιων, κάποιων πολύ λίγων με πολλά πλούτη και πολλή εξουσία. Η εξουσία τους όμως δεν είναι στο απυρόβλητο, για αυτό χρησιμοποιούν αυτά τα τεχνάσματα, καθώς ξέρουν ότι αν ο κόσμος ενωθεί, αυτή χάθηκε. Άρα, κάνουν τον κόσμο να μην συσπειρώνεται και να μην διεκδικεί, υπομένοντας εκείνος ό,τι του συμβαίνει. Το κλειδί πάντως σε αυτό συνίσταται στο ότι αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν και φοβούνται τη δύναμη του κόσμου!
