Το παιδί και το κουταβάκι

 

Το παιδί και το κουταβάκι

 

Πόσο διδακτική ιστορία !!

Κάποτε ένας αγρότης πουλούσε κουταβάκια.

Έφτιαξε λοιπόν μια πινακίδα κι όπως έβαζε το τελευταίο καρφί,

αισθάνθηκε κάποιον να τον τραβά από το μανίκι.

Γύρισε κι είδε...ένα μικρό αγόρι.

"Κύριε, θέλω να αγοράσω ένα κουταβάκι" είπε το αγόρι.

Ο αγρότης σκέφτηκε λίγο και απάντησε:

"Ξέρεις, αυτά τα κουταβάκια

είναι από πολύ σπουδαίους γονείς και στοιχίζουν πολλά χρήματα."

Το αγόρι χαμήλωσε το κεφάλι για ένα λεπτό.

Μετά έβγαλε από τη τσέπη του μερικά κέρματα, τα έδειξε στον αγρότη

και είπε :

 "Έχω αυτά τα χρήματα. Φτάνουν για να δω τα κουταβάκια;"

Ο αγρότης έβγαλε ένα σφύριγμα και στη στιγμή πετάχτηκε από το σκυλόσπιτο η μαμά σκύλα κι από πίσω της τρέχοντας πέντε γούνινες μπαλίτσες.

Το αγόρι τα κοιτούσε με μάτια γεμάτα ευτυχία.

Ξαφνικά, είδε μια ακόμα γούνινη μπαλίτσα να έρχεται προς το μέρος τους, ακολουθώντας όμως με μεγάλη δυσκολία τα άλλα κουτάβια.

Σερνόταν και αγωνιζόταν να τα φτάσει.

"Αυτό θέλω" είπε το αγόρι.

"Μα δεν μπορείς να πάρεις αυτό" είπε ο αγρότης. "Δεν θα μπορέσει ποτέ

να τρέξει και να παίξει όπως τα άλλα κουτάβια".

Το αγόρι έσκυψε και σήκωσε το μπατζάκι του παντελονιού του αποκαλύπτοντας… δύο ατσάλινες λάμες να συγκρατούν το πόδι του και να καταλήγουν σε ένα ειδικό παπούτσι...

"Βλέπετε κύριε" είπε το αγόρι, "ούτε κι εγώ μπορώ να τρέξω πολύ καλά και έτσι και αυτό θα χρειαστεί στη ζωή του κάποιον να το ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙ".

Ο αγρότης με δάκρυα στα μάτια έσκυψε, πήρε το κουτάβι και το απόθεσε στην αγκαλιά του αγοριού.

"Πόσο κάνει κύριε;" ρώτησε ο μικρός.

"Τίποτα δεν κάνει αγόρι μου" είπε ο αγρότης,

"ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΟΝΤΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΨΥΧΗΣ''

Τα συμπεράσματα δικά σας.

FACEBOOK/Ιολη

 

Λίγο πριν από το τελευταίο αντίο

Λίγο πριν από το τελευταίο αντίο

Γράφει η Εύα Δαλεζίου

Αν και ποτέ δεν θέλουμε να το πιστέψουμε, ίσως θα φτάσει και για μας η στιγμή που θα πρέπει να «απελευθερώσουμε» το αγαπημένο μας πλάσμα από το καθημερινό ατελείωτο μαρτύριο

Η ευθανασία στα ζώα είναι ένα δύσκολο θέμα. Όταν μιλάμε για ευθανασία, εννοούμε τον σκόπιμο τερματισμό της ζωής με ανώδυνο τρόπο. Είναι αυτονόητο βέβαια ότι η ευθανασία δεν στοχεύει στην εξόντωση του ζώου, αλλά στη λύτρωση του από το μαρτύριο και τον έντονο πόνο που μπορεί να προκαλεί μια σοβαρή ασθένεια. Η ευθανασία για οποιοδήποτε άλλο λόγο θεωρείται παράνομη και ανήθικη.

Είναι μια δύσκολη κατάσταση που συχνά προκαλεί στον ιδιοκτήτη του κατοικίδιου αγωνία αλλά και τύψεις. Αν το κατοικίδια σας προσβληθεί από μια χρόνια, σοβαρή ασθένεια, χωρίς ελπίδα ανάρρωσης, ο κτηνίατρος θα σας προσφέρει αξιόπιστες πληροφορίες και συμβουλές για το πώς θα αντιμετωπίσετε την κατάσταση. Βέβαια, η τελική απόφαση για το αν θα προχωρήσετε σε ευθανασία, είναι αποκλειστικά δική σας.

Η ευθανασία είναι πολύ «ανθρώπινη» και εντελώς ανώδυνη. Δεν γίνεται όταν διαγνωστεί μια ασθένεια, αλλά όταν η ασθένεια φτάσει στο σημείο όπου η ποιότητα ζωής για το κατοικίδιο είναι ανύπαρκτη.

Ένα ζώο πρέπει να είναι απαλλαγμένο από πόνους, ικανό να τρέφεται, να κινείται και να ζει άνετα. Αν το κατοικίδιο σας δεν έχει πλέον τα παραπάνω προνόμια-δικαιώματα και εφόσον έχει αποκλειστεί κάθε πιθανότητα θεραπείας ή ανακούφισης, η ευθανασία είναι μια δυνατότητα που καλό θα ήταν να λάβετε υπόψη σας. Είναι σίγουρα μια πολύ δύσκολη απόφαση που προκαλεί πόνο, προτιμότερη όμως από το καθημερινό ατελείωτο μαρτύριο του ζώου. Ο κτηνίατρος θα σας ενημερώσει λεπτομερώς για τη διαδικασία που είναι γρήγορη και «προσφέρει» έναν ήσυχο, ανώδυνο θάνατο.

Μην ξεχνάτε όμως το πιο σημαντικό: η ευθανασία είναι επιλογή Βοήθειας και μόνο αν συντρέχουν λόγοι υγείας. Όχι τρόπος εξόντωσης.

TV ΕΘΝΟΣ

Μετράω... κοκαλάκια!

Μετράω... κοκαλάκια!

Τσακώνεται μ' έναν άλλο σκύλο και κλαψουρίζει ή μήπως βλέπει μια καλοψημένη μπριζόλα στο πιάτο του και κουνάει τα χείλη του όλο ικανοποίηση; Αλήθεια, ονειρεύονται οι σκύλοι μας - και, αν ναι, τι βλέπουν στα όνειρα τους;

Γράφει η ΑΡΓΥΡΩ Κ. ΜΩΡΟΥ

«Βεβαίως και οι σκύλοι ονειρεύονται!» απαντούν οι επιστήμονες. Και, μάλιστα, όπως διαπιστώνεται από τις έρευνες, οι πιστοί μας φίλοι ξυπνούν δύσκολα αν παραδοθούν για τα καλά στην αγκαλιά του Μορφέα, ενώ η ενεργητικότητα του μυαλού τους είναι αυξημένη. Παθαίνουν, δηλαδή, οι σκύλοι μας ό,τι ακριβώς παθαίνουμε κι εμείς.

Αν δείτε, λοιπόν, το σκύλο σας να βγάζει περίεργους ήχους, σαν κλάμα ή σαν αναστεναγμό, γρυλίζει ή γαβγίζει σιγανά, να κουνάει τα χείλη και τα μουστάκια του, να τινάζει τα ποδαράκια του, να κουνάει την ουρά του και να ανοιγοκλείνει γρήγορα τα μισάνοιχτα μάτια του, μην ανησυχήσετε. Ο σκύλος σας έχει μπει στη διαδικασία του βαθύ ύπνου.

Αν παρατηρήσετε το κατοικίδιο σας με προσοχή και συγκρίνετε τις αντιδράσεις αυτές με κάποιο άλλο δίποδο μέλος της οικογένειας σας, θα διαπιστώσετε ότι -στην πραγματικότητα- οι σκύλοι μας αντιδρούν στα όνειρα τους ακριβώς όπως αντιδρούμε και εμείς.

Σύμφωνα με τους επιστήμονες, ο ύπνος των σκύλων χωρίζεται σε τρία στάδια: Στο πρώτο, ο σκύλος έχει κλειστά τα μάτια του, αλλά βρίσκεται σε εγρήγορση. Στο δεύτερο, κοιμάται ελαφρά, οι χτύποι της καρδιάς του... πέφτουν και ξυπνά με το παραμικρό και, στο τρίτο στάδιο, αυτό του βαθύ ύπνου, ονειρεύεται. Τα όνειρα του σκύλου μας (σε σύγκριση με τα δικά μας) είναι πολύ πιο σύντομα σε διάρκεια και πολύ πιο έντονα. Και, όπως έχουν αποδείξει οι έρευνες, η συχνότητα των ονείρων τους φαίνεται πως σχετίζεται με την ηλικία τους. Οι σκύλοι νεαρής ηλικίας ονειρεύονται πιο συχνά από τους μεγαλύτερους σκύλους.

Τι όνειρα βλέπουν, όμως, οι σκύλοι μας; Την ίδια στιγμή που εμείς προσπαθούμε να μπούμε στο μυαλό τους και να καταλάβουμε -ανάλογα με τις αντιδράσεις τους- αν βλέπουν ένα ωραίο όνειρο ή έναν εφιάλτη, σκεπτόμενοι ότι μπορεί να ονειρεύονται ένα λουκούλλειο γεύμα ή ότι τσακώνονται με άλλους άγριους σκύλους, οι ερευνητές αδυνατούν να δώσουν μια σαφή απάντηση. Εικάζουν, ωστόσο, ότι τα όνειρα τους εξαρτώνται από τις καθημερινές τους εμπειρίες, δεδομένου ότι οι αποθήκες της μνήμης του σκύλου μας χρειάζονται αναδιοργάνωση, όπως ακριβώς και οι δικές μας. «Οι σκύλοι σκέφτονται και έχουν μνήμη, πράγμα το οποίο σημαίνει ότι ονειρεύονται θέματα που είναι στη ζωή τους. Ονειρεύονται ανθρώπους, άλλους σκύλους, φαγητό και παιχνίδι» υποστηρίζουν κάποιοι, που θεωρούν ότι μέσω των ονείρων τους οι σκύλοι επεξεργάζονται ό,τι βιώνουν και καταγράφεται στη μνήμη τους.

Αν ο σκύλος μας δεν ροχαλίζει (γιατί υπάρχει και αυτή περίπτωση) και παρατηρήσουμε ότι βλέπει κάποιο όνειρο, καλό θα ήταν να μην τον ξυπνήσουμε, διότι μπορεί να τον τρομάξουμε. Όπως αναφέρουν και οι ειδικοί, οι σκύλοι μας πρέπει να κοιμούνται καλά και αδιάκοπα, και για τη σωματική και για την πνευματική τους υγεία. Αφήστε, λοιπόν, τον πιστό σας φίλο να κοιμηθεί με την ησυχία του, και ας βλέπει ότι σας ξεσκίζει τις παντόφλες ή σας κλέβει το φαγητό από το πιάτο. Πρέπει κι αυτός να πραγματοποιήσει τα όνειρα του - ακόμη κι αν είναι μόνο στον ύπνο του!   

"Ε"                   

ΓΙΩΡΓΟΥ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗ : Ο επόμενος Κανέλος

Ο επόμενος Κανέλος

Ένας σκύλος που πηγαίνει κόντρα στα ένστικτα του μέσα στην πόλη

ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗ

k9mailbox@yahoo.com

Τον είδαμε στις ειδήσεις. Μας τον έστειλαν -επανειλημμένως-σε e-mail. Κάποιοι μάλιστα προσπάθησαν να τον προβάλουν ως τετράποδο σύμβολο της εξέγερσης. Δεν παύει όμως να είναι ένας σκύλος. Ένας σκύλος που γουστάρει τη φασαρία. Ο επόμενος Κανέλος...

Στις διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας το 2010 ήταν εκεί. Πρώτος απ' όλους, μπροστά από τα πανό των αντιεξουσιαστών, ατάραχος -σαν αυθεντικό alpha dog- ακόμη και όταν έσκαγαν οι μολότοφ και τα καπνογόνα. Τον φωτογράφισα απορημένος. Τα σκυλιά αποφεύγουν σαν τον διάβολο τους κρότους και τις φασαρίες, ειδικά όταν βρίσκονται μακριά από την ασφάλεια της αγέλης τους. Αυτός γιατί διαφέρει;

Το μόνο σίγουρο είναι πως ο σκύλος, γενικά, είναι το πιο ακατάλληλο έμβλημα αντίστασης στην εξουσία. Για την ακρίβεια, είναι ακριβώς το αντίθετο. Ο σκύλος παραμένει πιστός στο αφεντικό του, ακόμη και όταν εκείνο τον φιλοδωρεί με κλωτσιές αντί για χάδια, σκουπίδια αντί για καλό φαγητό και αλυσίδες αντί για ελευθερία. Σύμβολο της υποταγής - αυτό θα έπρεπε να είναι ο σκύλος. Ταπεινός ουραγός της ησυχίας, της τάξης και της ασφάλειας. Λάτρης της ρουτίνας, σαν ευσυνείδητος υπάλληλος, και θιασώτης της ευταξίας, σαν νομοταγής πολίτης. Ετούτος εδώ όμως βγήκε από άλλο καλούπι.

Από τη σκοπιά της ηθολογίας, πρόκειται για μια στατιστική ανωμαλία. Ένα φαινόμενο άξιο μεθοδευμένης έρευνας. Ακόμη και στις συμπλοκές σώμα με σώμα, εκεί όπου όλα τα σκυλιά το βάζουν στα πόδια, όταν βλέπουν τους ανθρώπους να τρέχουν μαινόμενοι προς το μέρος τους, αυτός στρογγυλοκαθόταν στο κέντρο της συμπλοκής, λες και απολάμβανε κάποιο καθεστώς ειδικής ασυλίας. Κανείς δεν τον πείραζε. Οι αστυνομικοί τον προσπερνούσαν και οι διαδηλωτές τον χάιδευαν. Από την αρχή μέχρι το τέλος των ταραχών. Πάντα εκεί. Αδέκαστος, αμερόληπτος, αφατρίαστος.

Μέρες μετά, ένας φίλος που φιλοσοφεί στα υπαίθρια καφενεία (τελευταία μάλιστα νομίζω ότι πληρώνεται κιόλας γι' αυτό) μου πρόσφερε την ερμηνεία του για το φαινόμενο: «Εσύ δεν γράφεις για την "Αστική Πανίδα"; Ε, λοιπόν, ορίστε το πρώτο, αυθεντικό δείγμα της. Αυτός ο σκύλος διεκδικεί την πόλη του. Η πόλη του ανήκει. Και το διαδηλώνει εκεί όπου φαίνεται περισσότερο. Κάτι πρέπει να γράψεις γι' αυτόν». Έγραψα. Αλλά εξακολουθώ να απορώ. Αν ένας τυχαίος σκύλος πηγαίνει τόσο κόντρα στα ένστικτα του, μέσα σε αυτή την πόλη... Τι να περιμένουμε άραγε από τους ανθρώπους της;

"Κ" της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ

Γιώργος Φραντζεσκάκης : Μαθήματα ζωής από τη Lady

Μαθήματα ζωής από τη Lady

Μερικές σκέψεις με αφορμή μια μικρή αγγελία για μια ακρωτηριασμένη σκυλίτσα.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗ  

k9mailbox@yahoo.com

Τα σκυλιά που έχουν ακρωτηριαστεί δεν είναι καν στωικά. Είναι αυτό που είναι. Πλάσματα που αξιοποιούν ό,τι έχουν. Τρία πόδια; Κανένα πρόβλημα!

Έχω ένα ιδιαίτερο σημείο στην καρδιά μου για τα ακρωτηριασμένα ζώα. Και θα σας πω γιατί. Νομίζω πως, αν κάτι παρόμοιο συνέβαινε σ' εμένα, θα γινόμουν μίζερος, μελαγχολικός και κακότροπος. Βλέπω τους ανθρώπους που έχουν χάσει ένα μέλος να ζουν τη ζωή τους, ενεργοποιώντας τα αποθέματα κουράγιου που θα σας πουν ότι ενυπάρχουν στον καθένα μας, και λέω: «Στον καθένα από εσάς. Όχι σ' εμένα». Η καρτερία είναι μια αρετή που δεν έχω κατακτήσει ακόμα.

Βλέπω, όμως, και τα ζώα και χάσκω σαν ηλίθιος. Τα ακρωτηριασμένα σκυλιά δεν είναι καν στωικά. Είναι αυτό που είναι. Πλάσματα που αξιοποιούν ό,τι έχουν. Τρία πόδια; Κανένα πρόβλημα. Τριποδίζουν αμέριμνα και ευτυχισμένα που ΖΟΥΝ! Δύο πόδια; Χοροπηδούν σ' αυτά που τους έχουν απομείνει με την άνεση που απορρέει από τη συνειδητότητα της ύπαρξης τους. Όποιος πιστεύει ότι τα ζώα δεν κατέχουν την ανθρώπινη αυτεπίγνωση χρειάζεται να παρατηρήσει πιο προσεκτικά αυτή την κατηγορία των διασωθέντων. Έχει να μάθει πολλά.

Γι' αυτό εκνευρίζομαι πολύ με όσους επιμένουν να κόβουν ό,τι πιστεύουν πως περισσεύει στις ράτσες που αγαπούν. Αυτιά που χαλάνε την «άγρια όψη» ενός Ντόμπερμαν, ουρές που «ενοχλούν» στα Πίτμπουλ. Η δικαιολογία είναι πάντα η ίδια: «Η επέμβαση γίνεται πολύ νωρίς, είναι ανώδυνη, δεν βασανίζει το ζώο». Εκείνο που δεν θα σας πουν ποτέ είναι το ότι καμία από αυτές τις παρεμβάσεις δεν είναι πραγματικά απαραίτητη. Τα αυτιά δεν μολύνθηκαν για να χρειαστεί να φύγουν, οι ουρές δεν κακοφόρμισαν για να πρέπει να τις αφαιρέσεις. Το μόνο που έχει κακοφορμίσει εδώ είναι η αισθητική μας. Ύστερα από αιώνες επιλεκτικής αναπαραγωγής, που έχουν δώσει δείγματα τραγελαφικής υστερίας, όπως ράτσες μινιατούρες των 500 γραμμαρίων και τιτάνες των 156 κιλών, ο άνθρωπος συνήθισε να πιστεύει ότι τα σκυλιά είναι φτιαγμένα από πλαστελίνη. Τα πλάθουμε ΑΚΡΙΒΩΣ όπως θέλουμε - όχι για πρακτικούς σκοπούς, αλλά για να στιλβώσουμε τη ματαιοδοξία μας με μια υποψηφιότητα στο βιβλίο Γκίνες.

Ο νόμος είναι πλέον σαφής: οι μόνοι ακρωτηριασμοί που γίνονται αποδεκτοί είναι εκείνοι με θεραπευτικούς σκοπούς. Οι υπόλοιποι απαγορεύονται και τιμωρούνται. Όχι μόνο με τα περίφημα πρόστιμα που ποτέ δεν επιβάλλονται, αλλά και με κάτι που πονάει περισσότερο: αποκλεισμό από τις εκθέσεις μορφολογίας.

Το σκυλί της φωτογραφίας, η Lady, ανήκει στην πρώτη κατηγορία. Έχει τρία πόδια, είναι ημίαιμο Χάσια δυόμισι ετών, στειρωμένη, εμβολιασμένη και έτοιμη να σας δώσει ένα μάθημα ζωής.  Η Lady αναγκάστηκε να χάσει ό,τι έβαζε σε κίνδυνο την επιβίωση της. Εμείς ας κόψουμε ό,τι μας περισσεύει: τον φιλοζωικό ναρκισσισμό μας.

«Κ» της Καθημερινής