Η κρίση εξαφάνισε τη μεσαία τάξη

ΣΕ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΤΩΣΗ ΟΙ ΜΙΣΘΟΙ

Η κρίση εξαφάνισε τη μεσαία τάξη

Τις δραματικές ανατροπές στις εργασιακές σχέσεις, τη μεγάλη πτώση κατά 30% του εισοδήματος των νοικοκυριών καθώς και τη σύνθλιψη της μεσαίας τάξης αποκαλύπτουν με στοιχεία και αριθμούς δύο μελέτες.

Στα έξι χρόνια ύφεσης και μνημονίων, ο ΣΕΒ και το Ινστιτούτο Εργασίας της ΓΣΕΕ καταγράφουν την επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης, απασχόλησης αλλά και της έκρηξης της φοροδιαφυγής, μιας κατάστασης στη χώρα μας που θα μπορούσε να τιτλοφορηθεί ως «στα όρια του κοινωνικού κραχ...».

Ειδικότερα, η μελέτη του τομέα Μακροοικονομικής Ανάλυσης και Ευρωπαϊκής Πολιτικής του ΣΕΒ εστιάζει στη μεσαία τάξη και σημειώνει ότι «καταρρέει υπό το βάρος της υπερ-φορολόγησης, της συρρίκνωσης της αποταμίευσης και την περαιτέρω φτωχοποίησής της που είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσουν οι προωθούμενες στρεβλωτικές πολιτικές αναδιανομής εισοδήματος με λάθος εργαλεία ανάλυσης και στόχευση».

Όπως παρατηρεί ο Σύνδεσμος των εργοδοτών, «στη σημερινή Ελλάδα, τέσσερις εργαζόμενοι πληρώνουν φόρους και εισφορές ώστε να πληρώνονται οι συντάξεις τριών συνταξιούχων και να καλύπτονται οι ανάγκες σε παροχή δημοσίων υπηρεσιών υγείας, εκπαίδευσης, δικαιοσύνης, άμυνας κ.λπ. Το μοντέλο αυτό προφανώς δεν είναι βιώσιμο», εκτιμά και εξηγεί:

«Το μέσο ελληνικό νοικοκυριό στη διάρκεια της κρίσης (2009-2014) απώλεσε 4 ποσοστιαίες μονάδες του εισοδήματός του (που μειώθηκε λόγω της ύφεσης κατά 30%) λόγω αύξησης της επιβάρυνσης σε φόρους εισοδήματος, πλούτου κ.λπ. και σε ασφαλιστικές εισφορές». Είναι χαρακτηριστικό ότι το 2009 το προ φόρων και εισφορών εισόδημα των νοικοκυριών ήταν στα 248,7 δισ. ευρώ και το 2014 αυτό κατέρρευσε στα 175,1 δισ. ευρώ. Χάθηκαν δηλαδή μέσα σε μόλις πέντε χρόνια 73,6 δισ. ευρώ. Αυτή η απώλεια είναι πολλαπλάσια εκείνης των νοικοκυριών σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Ντόμινο

Τα ελληνικά νοικοκυριά (οικογένειες με εισοδήματα από εξαρτημένη εργασία καθώς και όσοι έχουν εισοδήματα από ατομικές επιχειρήσεις και ελεύθερα επαγγέλματα) μέσα στα χρόνια της ύφεσης προσπάθησαν να κρατήσουν την κατανάλωση. Έτσι σταδιακά όταν δεν είχαν τη δυνατότητα να το κάνουν αυτό από τους μισθούς τους, άρχισαν να τρώνε από τα έτοιμα... δηλαδή τις αποταμιεύσεις τους.

Αυτές το 2012 μηδενίστηκαν καθώς τα νοικοκυριά είτε τράβαγαν ρευστό από τις καταθέσεις τους είτε πωλούσαν ακίνητα, ενώ ταυτόχρονα καθυστερούσαν την πληρωμή των φόρων τους. Επίσης μείωναν τις επενδύσεις τους σε κατοικίες και σε κεφαλαιουχικό εξοπλισμό. Επενδύσεις ύψους 30,4 δισ. ευρώ το 2006 καλύπτονταν κατά 11,4 δισ. ευρώ από αποταμιεύσεις και κατά 19,2 δισ. ευρώ περίπου από δανεισμό. Το 2014 οι επενδύσεις έχουν υποχωρήσει σε μόλις 5,7 δισ. ευρώ και ο δανεισμός σε 12,3 δισ. ευρώ, δεδομένης της αρνητικής αποταμίευσης κατά 7 δισ. ευρώ.

Ως ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος, η τρέχουσα αποταμίευση των ελληνικών νοικοκυριών από 7,5% το 2006 διαμορφώνεται πλέον σε -6,6% το 2015, με όλες τις άλλες χώρες της Ευρωζώνης να έχουν θετικό ποσοστό αποταμίευσης. Η Πορτογαλία και η Ιρλανδία, δύο χώρες που «μπήκαν» στα μνημόνια έχουν ποσοστό αποταμίευσης περίπου 4,3% (που είναι κάτω από το περίπου 1/3 της αποταμίευσης του μέσου νοικοκυριού στην Ευρωζώνη).

Ο ΣΕΒ αναφέρεται και στο θέμα της φορολόγησης: «Ζούμε μάλιστα το παράδοξο ενώ οι συντελεστές του φορολογικού και συνταξιοδοτικού συστήματος είναι από τους υψηλότερους στην Ευρώπη, η μέση φορολογική επιβάρυνση να εξακολουθεί να είναι από τις μικρότερες στην Ευρώπη, γεγονός που υποδηλώνει την έκταση της φοροδιαφυγής.

Με το εισόδημα των νοικοκυριών να διαμορφώνεται σε 153,2 δισ. ευρώ (χωρίς παροχές σε είδος) και το δηλωθέν φορολογητέο εισόδημα των νοικοκυριών σε 74 δισ. ευρώ περίπου, το συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι η φοροδιαφυγή παραμένει τεράστια... Συνεπώς οι αυξήσεις φόρων θα εξωθήσουν είτε στην παραοικονομία είτε στη μετανάστευση και άλλα παραγωγικά τμήματα της μεσαίας τάξης», υπογραμμίζουν οι επιχειρηματίες.

Επίσης ,σύμφωνα με την ετήσια Έκθεση του Ινστιτούτου Εργασίας της ΓΣΕΕ για την ελληνική οικονομία και απασχόληση η ανεργία θα χρειαστεί είκοσι χρόνια για να επιστρέψει στα προ κρίσης επίπεδα. Στο μεταξύ, η ανεργία και κυρίως η μακροχρόνια «θερίζει», οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης κυριαρχούν παντού, ένα στα δύο νοικοκυριά ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας και οι μισοί μισθωτοί δουλεύουν για μισθούς πείνας, κάτω από 800 ευρώ.

Η Έκθεση, που παρουσιάστηκε στη Ρόδο, στο πλαίσιο του 36ου Πανελλαδικού Συνεδρίου της Συνομοσπονδίας καταλήγει σε τρία βασικά συμπεράσματα:

• Η συνέχιση της λιτότητας αποσταθεροποιεί το μακροοικονομικό και το χρηματοπιστωτικό σύστημα της χώρας και δεν δημιουργεί συνθήκες διατηρήσιμης δημοσιονομικής προσαρμογής και αύξησης της απασχόλησης.

• Η προοπτική δημιουργίας βιώσιμων πρωτογενών πλεονασμάτων και εξόδου από την κρίση είναι αρνητική.

• Τα ευρήματα υπογραμμίζουν την αναγκαιότητα αλλαγής του υφιστάμενου υποδείγματος οικονομικής πολιτικής.

Σύμφωνα με την έρευνα, τάση αποκλιμάκωσης της ανεργίας εμφανίστηκε από τον Ιούλιο του 2013, όταν από το 27,9% -που αποτελεί ιστορικό υψηλό της μεταπολεμικής περιόδου- μειώθηκε στο 24,5% τον Οκτώβριο του 2015. Ο ρυθμός μείωσης της ανεργίας τόσο το 2014 όσο και το 2015 παρέμεινε σταθερός στο 5,6% κατ' έτος. Αν ο ρυθμός αποκλιμάκωσης παραμείνει σταθερός, τότε δεδομένων των δημογραφικών και άλλων παραμέτρων, θα χρειαστούν 20 χρόνια, δηλαδή έως το 2036, ώστε η ανεργία να επιστρέψει στο 7,3% του Μαΐου 2008.

Το τρίτο τρίμηνο του 2015 οι μακροχρόνια άνεργοι αποτελούσαν το 73,7% του συνόλου των ανέργων. Με άλλα λόγια, 855 χιλιάδες άνεργοι βρίσκονται εκτός εργασίας για πάνω από έναν χρόνο. Στις ηλικίες 15-19 το ποσοστό ανεργίας ήταν στο 58,1% και στις ηλικίες 20-24 στο 47,7%. Αλλά και όσοι εργάζονται αντιμετωπίζουν τη μεγαλύτερη εργασιακή ανασφάλεια από όλες τις χώρες-μέλη του ΟΟΣΑ. Οι ευέλικτες μορφές εργασίας είναι πλέον κύριο χαρακτηριστικό της ελληνικής αγοράς εργασίας, ενώ επιδείνωση σημειώνεται και στις συνθήκες εργασίας. Το 2009 οι προσλήψεις με ευέλικτες μορφές αντιστοιχούσαν στο 21% του συνόλου των προσλήψεων, ενώ το 2015 στο 55%.

Η μελέτη αποτυπώνει τη συμπίεση των μισθών και του βιοτικού επιπέδου των εργαζομένων στη διάρκεια της κρίσης: κάτω των 800 ευρώ εισπράττουν το 50% των μισθωτών (14,5% μέχρι 499 ευρώ, 22% μεταξύ 500-699 ευρώ και 13,5% μεταξύ 700-800 ευρώ), μεταξύ 800-1.000 ευρώ το 18,6% και άνω των 1.000 ευρώ το 15,7% (9,8% μεταξύ 1.000-1.299 ευρώ και 5,9% άνω των 1.300 ευρώ). Αξιοσημείωτη είναι και η πτώση της αγοραστικής δύναμης του πραγματικού κατώτατου μισθού, καθώς την περίοδο 2010-2015 σημειώθηκε μείωση κατά 24,7% και κατά 34,3% για τους νέους κάτω των 25 ετών. Η ραγδαία υποχώρηση των ονομαστικών μισθών περιόρισε δραματικά τη φοροδοτική ικανότητα των νοικοκυριών και επιδείνωσε το πρόβλημα βιωσιμότητας του ασφαλιστικού συστήματος.

Σε σχέση με το 2010 ο δείκτης της απόλυτης φτώχειας έχει αυξηθεί κατά 30 ποσοστιαίες μονάδες, υποδηλώνοντας έτσι υπερδιπλασιασμό του αριθμού των φτωχών νοικοκυριών. Συγκεκριμένα, το 48% των νοικοκυριών διαβιούν πλέον κάτω από το όριο της φτώχειας, ενώ το 20,9% αδυνατεί να καλύψει βασικές ανάγκες, ποσοστό που αυξάνεται στο 43,4% για τους ανέργους.

Ως ποσοστό του διαθέσιμου εισοδήματος, η τρέχουσα αποταμίευση των ελληνικών νοικοκυριών από 7,5% το 2006 διαμορφώνεται πλέον σε -6,6% το 2015

45% αυξήθηκαν την περίοδο 2014-2015 οι νέες προσλήψεις με εκ περιτροπής εργασία και 19,6% με μερική απασχόληση

ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΟΛΩΝΑΣ - ΓΙΑΝΝΗΣ ΦΩΣΚΟΛΟΣ

http://www.ethnos.gr/oikonomia/arthro/h_krisi_eksafanise_ti_mesaia_taksi-64348709/

Για την ιστορία : Εβδομάδα τεσσάρων ήμερων

Ανασκαλεύοντας και ξεκαθαρίζοντας το αρχείο μου των παλιών εφημερίδων ανακάλυψα μια συνέντευξη του υπουργού Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων  της τελευταίας κυβέρνησης του Ανδρέα Παπανδρέου του 1994. Πρόκειται για την συνέντευξη που έδωσε, ο μακαρίτης σήμερα Γιάννης Σκουλαρίκης στην Απογευματινή της Κυριακής στις 16.4.1995.  Όπως πιθανόν θα θυμούνται οι παλαιότεροι ο Γιάννης Σκουλαρίκης διετέλεσε υπουργός εκείνης της τελευταία Παπανδρεϊκης Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ από τον Ιούλιο του 1994 έως τον Σεπτέμβριο του 1995..

ΚΑΠΟΙΟΙ ΤΡΩΝΕ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΑΠΟ ΚΟΙΝΟΤΙΚΑ ΚΟΝΔΥΛΙΑ ΓΙΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ-ΜΑΪΜΟΥΔΕΣ

Έρχεται η εβδομάδα των τεσσάρων ήμερων

ΧΩΡΙΣ ΜΕΙΩΣΗ ΤΩΝ ΑΜΟΙΒΩΝ Η ΕΛΑΤΤΩΣΗ ΤΩΝ ΩΡΩΝ ΕΡΓΑΣΙΑΣ

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΣΚΟΥΛΑΡΙΚΗ*

ΣΤΗΝ ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ 16 ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1995

Η εβδομάδα των 4 εργάσιμων ημερών -που αποτελεί «αντίδοτο» στην ανεργία- θα είναι σύντομα πραγματικότητα.

Αυτό πιστεύει ο υπουργός Εργασίας κ. Γιαν. Σκουλαρίκης, ο οποίος σε αποκλειστική του συνέντευξη στην «Α.τ.Κ.» τονίζει ότι «είναι μια λύση που δεν μπορεί να αποφύγει κανείς». Και αφού υπογραμμίζει ότι η εβδομάδα των 4 ημερών «είναι θέμα χρόνου και συνθηκών», εξηγεί: «Όπως φτάσαμε από την ημερήσια εργασία στη δωδεκάωρη, μετά την οκτάωρη και ήδη προχωρούμε στο επτάωρο, κατά τον ίδιο τρόπο η ανάγκη των πραγμάτων θα επιβάλει πάρα πολλές τέτοιες λύσεις».

Στη συνέντευξη του ο υπουργός Εργασίας μιλάει ακόμη:

• Για τις 400 με 500 χιλιάδες αλλοδαπούς που εργάζονται παράνομα στη χώρα μας -και που αποτελούν το 10% του ενεργού πληθυσμού.

• Για την ανεργία και την προσπάθεια περιορισμού της.

• Για ορισμένα κοινοτικά προγράμματα-μαϊμούδες.

• Για τις αποκρατικοποιήσεις.

Και βέβαια, ο κ. Σκουλαρίκης -απαντώντας σε σχετική ερώτηση- δίνει τη δική του θέση στο «παχνίδι των δελφίνων», τονίζοντας, για τον εαυτό του:

«Οι φιλοδοξίες μου φτάνουν να αφήσω ένα καλό έργο και ένα καλό όνομα. Και αυτό μου αρκεί».

Το πλήρες κείμενο της συνέντευξης του υπουργού Εργασίας έχει ως εξής:

Γράφει ο ΔΗΜ. ΖΑΝΝΙΔΗΣ

- Κύριε υπουργέ, με τις αποκρατικοποιήσεις,     το    όνομα σας βρέθηκε στην επικαιρότητα. Εσείς σε ορισμένες περιπτώσεις   διατυπώσατε   κάποια αντίθεση  με   τον  τρόπο  που ενδεχομένως πάνε να γίνουν, άλλοι είπαν ότι έχετε συμφωνήσει. Τι απ' όλα ισχύει;

 «Καταρχήν θα 'θελα να πω ότι το θέμα του περισσότερο ιδιωτικού φορέα ή του περισσότερο κρατικού φορέα είναι ένα πρόβλημα που δεν πρόκειται να λυθεί ποτέ και ο καθένας θα 'χει κάποιες απόψεις πάνω στο θέμα αυτό. Όμως, δεν πιστεύω ποτέ πως, ιδίως σε κράτη που βρίσκονται υπό ανάπτυξη ότι πρέπει να σταματήσουν οι κρατικές πρωτοβουλίες προκειμένου να επιτευχθεί μια ισορροπία και στην οικονομία και στην κοινωνία γενικότερα, τέτοια όμως η οποία να διευκολύνει την ανάπτυξη της αγοράς εργασίας. Δεν είμαι λοιπόν, ούτε κατά ούτε υπέρ. Πιστεύω ότι και οι δύο τομείς μπορούν να παίξουν ένα ρόλο στην πορεία της χώρας μας».

Όχι αύξηση της ανεργίας

- Ωστόσο, κύριε υπουργέ, κάποιοι συνάδελφοι σας σας κατηγορούν ότι είστε λίγο αρνητικός σε αυτό που θέλουν, στην κυβερνητική πολιτική, στο θέμα των αποκρατικοποιήσεων.

«Όχι, δεν είπα αυτό. Υπήρξε μόνο μια διαφορά στο θέμα των ομαδικών απολύσεων, θα ήθελα να τονίσω ότι υπηρετώ έναν τομέα που ενδιαφέρεται για περισσότερη απασχόληση και μικρότερη ανεργία. Οποιαδήποτε αναδιάρθρωση των επιχειρήσεων, είτε μεταβίβαση στον ιδιωτικό τομέα, εμένα μ' ενδιαφέρει να μη δημιουργεί και να ελαχιστοποιεί την ανεργία».

- Ωστόσο, η ανεργία έχει αυξηθεί, λένε τα στοιχεία.

«Θα σας έλεγα ότι εμείς σε σχέση με τα άλλα κράτη της Ε.Ε. βρισκόμαστε στο μικρότερο ποσοστό ανεργίας, διότι είμαστε κάπου στο 10% ενώ όλοι είναι πάνω από 10. Η Γερμανία βέβαια παρουσιάζει γύρω στο 6% με 7% ανεργία. Υπάρχει το εξής χαρακτηριστικό: ότι μέσα στο ποσοστό της απασχόλησης μετρούν αυτοί και το ποσοστό της μερικής απασχόλησης, όπου εκεί είναι πολύ μεγάλο. Φτάνει από 30 με 40%. Ενώ εμάς είναι γύρω στο 5%. Θα πρέπει επίσης να τονίσω ότι ήδη αυτή τη στιγμή, εκεί που όλοι πίστευαν ότι θα αυξηθεί η ανεργία, αυτόν τον καιρό παρουσιάζει αρκετή βελτίωση. Με τα μέτρα που δρομολογούμε και τη συστηματική και επίπονη προσπάθεια που καταβάλλουμε καθημερινά, πιστεύω ότι οι 33 χιλιάδες επιδοτούμενες θέσεις εργασίας που εξαγγείλαμε αυτές τις ημέρες μαζί με τις θέσεις που θα δημιουργηθούν με την έναρξη των μεγάλων έργων, το θέμα της ανεργίας θα αντιμετωπιστεί θετικά».

Κλίμα για μείωση εργάσιμων ημερών

- Η ιδέα της μείωσης των ωρών απασχόλησης και της απαγόρευσης της διπλής εργασίας;

«Στο καθεστώς της ελεύθερης οικονομίας, δεν μπορείς να απαγορεύσεις τη διπλή εργασία ούτε και να την ελέγξεις, διότι αυτό θα ερχόταν σε αντίθεση στο ελεύθερο καθεστώς της απασχόλησης. Βέβαια, μπορεί να εφαρμοσθούν πολιτικές που να ελαχιστοποιούν αυτή την πραγματικότητα. Επεξεργαζόμαστε τέτοιες πολιτικές. Όσον αφορά τη μείωση των ωρών απασχόλησης, είναι μια θέση την οποία, υποστηρίζω γιατί πιστεύω πως μόνο έτσι θα αντιμετωπιστεί ουσιαστικά το θέμα της ανεργίας. Ήδη διαμορφώνεται σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο, ένα κλίμα θετικό προς αυτή την κατεύθυνση».

- Δεν μειώνονται όμως οι αμοιβές έτσι;

«Το θέμα είναι να μη μειωθούν, διότι αν πρόκειται να μειωθούν οι αμοιβές, τότε δεν κάνουμε τίποτα άλλο παρά να μοιράζουμε τη φτώχεια σε περισσότερους. Στο Βέλγιο ήδη έχει κατατεθεί νομοσχέδιο για την απασχόληση στο δημόσιο τομέα το οποίο επιβάλλει την εβδομάδα των 4 ημερών με τις εξής προϋποθέσεις: ότι γίνεται σε εθελοντική βάση, ότι θα μειωθεί ο μισθός τους κατά 20% αλλά παράλληλα τους δίνει ένα πριμ κάπου 6.000 φράγκα που περίπου έρχεται στο ίδιο επίπεδο».

-  Το έχει κάνει κι η «Φολκς Βάγκεν» στη Γερμανία;

«Η "Φολκς Βάγκεν" το έκανε στη Γερμανία. Τα γερμανικά συνδικάτα σ' ένα μεγάλο βαθμό τα έχουν βρει με τους εργοδότες και μειώνουν τις ώρες τους σε 35. Επίσης στη Γαλλία πληροφορήθηκα ότι μείωσαν τις ώρες εργασίας επιχειρήσεις συνεχούς λειτουργίας. Αυξάνοντας τις βάρδιες».

Σύντομα κι εδώ

- Κι αυτό που συμβαίνει έξω θα έρθει εδώ;

«Πιστεύω, ότι παρόλο που εγώ το είπα εδώ και κάποιοι αντέδρασαν αρνητικά, είναι μια λύση που δεν μπορεί να την αποφύγει κανείς. Θα φτάσει κι εδώ πολύ σύντομα. Βέβαια όλο αυτό συνδέεται με μια συμφωνία είτε σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, που σιγά-σιγά θα επιβληθεί είτε με μια παγκόσμια συμφωνία στο πλαίσιο Παγκόσμιας Οργάνωσης Εμπορίου».

-  Το θέμα είναι οι εργοδότες πώς θα δεχθούν αυτές τις αλλαγές.

«Είναι θέμα χρόνου και συνθηκών. Όπως φτάσαμε από την ημερήσια εργασία στη δωδεκάωρη, μετά στην οκτάωρη και ήδη προχωρούμε στο επτάωρο, κατά τον ίδιο τρόπο η ανάγκη των πραγμάτων θα επιβάλλει πάρα πολλές τέτοιες λύσεις».

- Για τους ανέργους όμως τι κάνετε; Γι' αυτούς που δεν προλαβαίνουν τις νέες απαιτήσεις; Τα νέα προσόντα;

«Αυτοί οι οποίοι χάνουν την εργασία τους από την αναδιάρθρωση της οικονομίας για να μπορούν να απορροφηθούν από την αγορά εργασίας προσπαθούμε να τους καταρτίσουμε και επιμορφώσουμε μέσω των προγραμμάτων που επιχορηγούνται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή. Προσπαθούμε να βελτιώσουμε την επαγγελματική κατάρτιση των απολυομένων, των ανέργων αλλά και των εργαζομένων. Ήδη με τα ενδοεπιχειρησιακά, την επιδότηση νέων θέσεων εργασίας και την επιδότηση νέων ελεύθερων επαγγελματιών, ύψους 46 δισεκατομμυρίων δρχ. για το 1995 και το 1996, θα μπορούμε και να βελτιώσουμε τους δείκτες απασχόλησης και να τους καταρτίσουμε ώστε να είναι απαραίτητοι μέσα στην επιχείρηση και ανταγωνιστικοί στην αγορά εργασίας».

- Κύριε υπουργέ, μια που μιλήσαμε για προγράμματα, για Ευρωπαϊκή Ένωση, πολύς θόρυβος έγινε πριν από λίγο καιρό όταν κάποιος βουλευτής του κυβερνώντος κόμματος μίλησε για προγράμματα-μαϊμού. Πόσο ακριβές είναι αυτό;

«Είναι σε ένα σημαντικό βαθμό. Κατά την περίοδο του πρώτου Κοινοτικού Πλαισίου Στήριξης, δεν στήθηκαν οι απαραίτητοι μηχανισμοί ελέγχου και έτσι χρήματα διασκορπίστηκαν άσκοπα και πολλοί κερδοσκόπησαν.

-  Υπάρχουν στοιχεία, θα βγουν αυτά; Γιατί κοντά στα ξερά καίγονται και τα χλωρά;

«Έχουν βρεθεί  περιπτώσεις όπου τα προγράμματα δεν έχουν γίνει σωστά ή δεν πραγματοποιήθηκαν καθόλου. Αυτά τα προγράμματα είτε τα διακόπτουμε όταν δεν έχουν ολοκληρωθεί είτε αναζητούμε να επιστρέψουν πίσω τα χρήματα αν έχουν εισπραχθεί».

- Θα εισπραχτούν χρήματα πίσω; Αυτό έχει σημασία...

«Αυτό είναι ένα θέμα που δεν μπορεί να το ξέρει κανείς. Πάντως, όπου χρειαστεί θα παρέμβει ο εισαγγελέας».

- Σχετικά με τους ξένους που έρχονται, τους Αλβανούς, τους Πολωνούς κ.ά. Αυτοί δεν επηρεάζουν την ελληνική αγορά εργασίας;

«Την επηρεάζουν. Υπολογίζεται ότι είναι κάπου στις 400 με 500 χιλιάδες οι παράνομα εργαζόμενοι. Συνέπεια αυτού είναι να αποτελούν το 10% του ενεργού πληθυσμού δηλαδή ίση με το δείκτη ανεργίας. Αυτοί οι παρανόμως εργαζόμενοι, υφίστανται εκμετάλλευση από τους εργοδότες και ταυτόχρονα λειτουργούν ανταγωνιστικά, στερώντας εργασία από τους Ελληνες εργαζόμενους. Χρειάζονται πιο ασφαλή σύνορα και νομιμοποίηση ύστερα από έλεγχο αλλά και καταγραφή των ξένων εργαζομένων. Γι' αυτό ετοιμάζουμε σχέδιο για τη νομιμοποίηση τους».

Νομιμοποίηση των ξένων

-  Πόσοι περίπου θα είναι αυτοί που θα νομιμοποιηθούν;

«Εξαρτάται από το πόσοι ακριβώς είναι, καθώς και από το αν έχουν κάποιες αναγκαίες προϋποθέσεις. Πάντως, πρόθεση μας είναι να νομιμοποιήσουμε τους αλλοδαπούς που εργάζονται στη χώρα μας, σε τρόπο ώστε να μην υπάρχει πλέον κίνητρο να έρχονται άλλοι εδώ».

-  Κύριε υπουργέ, είναι της μόδας η δελφινολογία. Εσείς, όμως, δεν έχετε ακουστεί να ενδιαφέρεστε να είστε μεταξύ των διαδόχων.

«Έχω ξεκινήσει μαζί με τον Ανδρέα Παπανδρέου και πιστεύω ότι αυτό μου καλύπτει κάθε άλλη φιλοδοξία. Τώρα είναι κάποιοι νεότεροι, οι οποίοι επιθυμούν να πάρουν τα ηνία μετά την αποχώρηση ενδεχόμενα του Ανδρέα Παπανδρέου. Δεν είμαι μέσα σ' αυτούς που θέλουν να παίξουν σ' αυτό το παιχνίδι. Οι φιλοδοξίες μου φτάνουν να αφήσω ένα καλό έργο και ένα καλό όνομα. Και αυτό μου αρκεί».

-  Πώς κριτικάρετε τις φιλοδοξίες αυτών όπως προβάλλονται;

«Κάθε φιλοδοξία πρέπει να αναπτύσσεται στον κατάλληλο χρόνο. Νομίζω ότι οι όποιες τέτοιες φιλοδοξίες, ζώντος του Ανδρέα Παπανδρέου και καταδικασμένες είναι και φθείρουν πιστεύω τους ίδιους με τον τρόπο που προβάλλονται».

Πηγή:

ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

(*)  Ο Γιάννης  Σκουλαρίκης (1 Αυγούστου 1928 - 15 Σεπτεμβρίου 2008) ήταν Έλληνας δικηγόρος και πολιτικός, ιδρυτικό στέλεχος του ΠΑΚ και αργότερα του ΠΑΣΟΚ. Υπήρξε μέλος της πρώτης κοινοβουλευτικής ομάδας του Κινήματος το 1974, που αριθμούσε μόλις  12 βουλευτές. Ως υπουργός Δημόσιας Τάξης μετά το 1981, αναδείχθηκε στον «πατέρα» του σημερινού σώματος της Ελληνικής Αστυνομίας (ΕΛ.ΑΣ.) της οποίας το όνομα ο ίδιος επέλεξε.

Νίκος Ξυδάκης : Για έναν μοντέρνο πατριωτισμό

Το 2009, όταν ακόμα είχαμε κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή, δημοσιεύτηκε στην "Καθημερινή" ένα άρθρο του Νίκου Ξυδάκη με το παραπάνω θέμα. Το άρθρο αυτό 5 χρόνια μετά έρχεται στην μνήμη μου για τα όσα τότε έγγραφε που αποδεδείχθηκαν προφητικά.

Μιλούσε για την κακοδαιμονία της Ελλάδας με τις μίζες και την διαφθορά στα εξοπλιστικά προγράμματα  καθώς  και την αδυναμία μέσα από τις εξοπλιστικές δαπάνες να κερδίσει κάτι περισσότερο από τα λεγόμενα "αντισταθμιστικά οφέλη" για την ανάπτυξη της χώρας μέσα από την δημιουργία νέων κλάδων παραγωγής και την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

Σήμερα που η Ελλάδα βρίσκεται σε πολύ χειρότερη μοίρα με ένα πολύ μεγαλύτερο χρέος και την στιγμή  που βλέπουμε τους νέους μας να ξενιτεύονται σε αναζήτηση εργασίας - με χείριστες επιπτώσεις στην οικονομία μας και το δημογραφικό μας πρόβλημα-  το άρθρο αυτό είναι περισσότερο παρά επίκαιρο και θα έπρεπε να το διαβάσουν όλοι αυτοί που επιθυμούν να κυβερνήσουν και να φέρουν την ανάπτυξη. Γιατί ανάπτυξη μόνο με το ευπαθές προϊόν του τουρισμού και με την μετατροπή των ελλήνων σε σερβιτόρους της Ευρώπης  σίγουρα δεν επιτυγχάνεται.

Για έναν μοντέρνο πατριωτισμό

 Του Νικου Ξυδακη

Στο μάθημα της πατριδογνωσίας, παλιότερα, μαθαίναμε: Τι εξάγει η Ελλάς: σταφίδα, ελαιόλαδο, σύκα, πορτοκάλια, μεταλλεύματα... Αγροτικά προϊόντα και πρώτες ύλες. Την ίδια εποχή, μια άλλη μικρή μεσογειακή χώρα, το Ισραήλ, εξήγαγε κι αυτή τα ίδια περίπου - θυμόμαστε τα πορτοκάλια Γιάφας και τις μπανάνες Ισραήλ.

Σήμερα, η Ελλάδα εξάγει ελάχιστη σταφίδα, διότι η καλλιέργειά της εγκαταλείφθηκε, το ελαιόλαδο αντιμετωπίζει τον σαρωτικό ανταγωνισμό του ισπανικού και του ιταλικού, τα σύκα έχουν εγκαταλειφθεί κι αυτά εν πολλοίς, τα πορτοκάλια μάς τα επιστρέφουν ως μειονεκτικά ακόμη και οι Ρώσοι, ενώ και αρκετά ορυχεία έχουν εγκαταλειφθεί.

Το Ισραήλ εξακολουθεί να εξάγει πορτοκάλια και μανταρίνια (και να τα εισάγουμε εμείς...), αλλά η εξαγωγική του δύναμη βρίσκεται προ πολλού σε άλλα είδη: εξάγει υψηλή τεχνολογία... Από μικροεπεξεργαστές, νανοτεχνολογία και λογισμικό, έως τεχνολογία ηλιακής ενέργειας και ανανεώσιμων πηγών ενέργειας (ΑΠΕ).

Την κατάσταση της έρευνας και της ανάπτυξης τεχνολογικών καινοτομιών στο μεσογειακό και παρόμοιο ιστορικά Ισραήλ, αλλά και τη δυσάρεστη σημερινή διαφορά προσανατολισμού Ελλάδος -Ισραήλ, μας τη θύμισε σε φωτισμένο άρθρο του προ ημερών ένας νέος Ελληνας επιστήμονας και τεχνοκράτης, ο δρ Τάσος Γκόλνας, που δουλεύει στις ΗΠΑ ως αναλυτής στην SunEdison, την κορυφαία αμερικανική εταιρεία παραγωγής ηλιακής ενέργειας και τεχνολογίας. Με σπουδές Φυσικής και Μηχανικής (διδάκτωρ του Στάνφορντ) και καριέρα σε εταιρείες υψηλής τεχνολογίας της Σίλικον Βάλεϊ, με ολοκληρωμένη, εν τω βάθει εποπτεία του διεθνούς τοπίου στην ηλιακή ενέργεια και τις ΑΠΕ, αλλά και με επιτόπια γνώση του ισραηλινού «οικοσυστήματος» παραγωγής καινοτομιών, ο δρ Γκόλνας είναι σε θέση να μας πει τι κάνει σήμερα το Ισραήλ. Αυτό κάνει στο άρθρο του, στο μπλογκ reality-tape.com, υπό τον προκλητικό τίτλο «Καινοτομία και σιωνισμός» (http:/ /www.reality-tape.com/neu/?p=1101)*.

Εν συνόψει, ο δρ Γκόλνας περιγράφει πώς το Ισραήλ αντλεί ανθρώπινο δυναμικό και τεχνογνωσία από τον πανίσχυρο στρατό του, τη γνωστή ΙDF, αλλά και από το think tank της εβραϊκής διασποράς των ΗΠΑ, για να αναπτύξει τεχνολογίες αιχμής για ειρηνικούς εμπορικούς σκοπούς, και πώς τις τελευταίες δεκαετίες σημειώνει μια σειρά από επιτυχίες και αριστείες σε διάφορα πεδία: από την ανάπτυξη των γνωστών επεξεργαστών Centrino, για λογαριασμό της Intel, έως τις αλλεπάλληλες καινοτομίες στην τεχνολογία ημιαγωγών και ηλιακής ενέργειας.

Δεν περιγράφει μόνο. Ο Ελληνας επιστήμονας βλέπει αναλογίες: Αφού και η Ελλάδα είναι αναγκασμένη να συντηρεί δυσανάλογα μεγάλο στρατό και να προβαίνει σε δυσανάλογα μεγάλες αμυντικές δαπάνες (ως προς τους άλλους Ευρωπαίους), δεν θα μπορούσε άραγε να σχηματίσει ένα οικοσύστημα εταιρειών έρευνας, σχεδιασμού και ανάπτυξης υψηλής τεχνολογίας, παρόμοιο υπό κλίμακα με το ισραηλινό;

Ο δρ Γκόλνας μας βάζει ενώπιον διπλής πρόκλησης. Θυμίζει, καταρχάς, τα περίφημα «αντισταθμιστικά οφέλη», για τα οποία γίνεται λόγος έπειτα από κάθε πανάκριβη «αγορά του αιώνα»: αγοράζουμε αεροπλάνα ή άρματα, αλλά εισάγουμε τεχνογνωσία, κατασκευάζουμε μέρη τους εν Ελλάδι, ανοίγουν θέσεις εργασίας κ.λπ. Αυτό συμβαίνει, αλλά μόνο εν μέρει, και εντέλει μόνο για προϊόντα αμυντικής τεχνολογίας. Για πολλούς λόγους, δεν υπάρχει μακρόπνοη εθνική στρατηγική για το πώς θα εξασφαλιστούν συνέργειες μεταξύ στρατιωτικών και εμπορικών έργων, με μεγάλη διάρκεια και αποδοτικότητα για την κοινωνία. Ενας λόγος είναι ότι η Ελλάδα «ψωνίζει» οπλικά συστήματα με βάση τις μεταβαλλόμενες γεωπολιτικές συνθήκες, δηλαδή ψωνίζει ΚΑΙ εύνοια: άλλοτε από τους συμμάχους Γάλλους, άλλοτε από τους φίλους Αμερικανούς, άλλοτε από τους Ρώσους κι άλλοτε από ευρωπαϊκά κονσόρτσιουμ. Αυτή η αναγκαστική τακτική δεν αλλάζει εύκολα.

Αλλά ο σοβαρότερος ίσως λόγος είναι ότι δεν υπάρχει στην Ελλάδα μια κουλτούρα βιομηχανίας και παραγωγής, ανάπτυξης· δεν επικρατεί η δημιουργικότητα, η παραγωγικότητα και η καινοτομία, αυτά ηττώνται από τη διάχυτη και κυρίαρχη κουλτούρα του εισαγωγικού εμπορίου, των μεσαζόντων, των πλασιέ, των αντιπροσώπων ξένων οίκων, των μιζαδόρων. Αυτή η κυρίαρχη κουλτούρα του «imports και μίζα» διαβρώνει τη διοίκηση και την οικονομία. Υπηρετείται από μια πολιτική ελίτ οκνηρή πνευματικά και υποτελή πολιτικά, και διαμορφώνει μια κοινωνία αναλόγως ράθυμη, κλειστή, εχθρική προς τους νεωτερισμούς, εντέλει μια κοινωνία που δεν σέβεται τον εαυτό της και το μέλλον των παιδιών της. Μια κοινωνία αντιπατριωτική.

Εδώ συναντάμε τη δεύτερη πρόκληση που εμπεριέχεται στον συλλογισμό του δρος Γκόλνα: Αφού μπορούν αυτοί, στο Ισραήλ, γιατί να μην μπορούμε κι εμείς, στην Ελλάδα, έστω υπό κλίμακα; Αφού μπορεί η Κορέα, αφού μπορεί η Ιρλανδία, γιατί να μην μπορεί και η Ελλάδα; Και επιστήμονες διαθέτει, και νέα μυαλά, και αριστούχους φοιτητές σε κάθε γωνιά εκτός συνόρων, και ισχυρή Διασπορά στις ΗΠΑ και παντού, όπως έδειξε και το μανιφέστο αγωνίας για την έρευνα που συνυπέγραψαν πέρσι 22 κορυφαίοι επιστήμονες.

Γιατί λοιπόν εδώ, παρά τα αλλεπάλληλα κοινοτικά πακέτα στήριξης, παρά τα έργα υποδομής με ευρωπαϊκά χρήματα, γιατί λαχανιάζουμε διαρκώς πίσω από τις ντιρεκτίβες της Ε.Ε. προσπαθώντας για τα αυτονόητα, πώς δηλαδή θα καταργήσουμε τις τοξικές χωματερές και πώς θα διευθετήσουμε τα λύματα; Γιατί το μεγαλύτερο έργο της Γ' Ελληνικής Δημοκρατίας ήταν η φιέστα των Ολυμπιακών; Γιατί το κύριο μέλημα των κυβερνήσεων είναι η νομιμοποίηση των αυθαίρετων οικοδομών και η πριμοδότηση των Ι.Χ. αυτοκινήτων;

Διότι έτσι εννοεί η πολιτική ελίτ την ανάπτυξη: Μπάζωμα, τσιμέντωμα, real estate, παζάρεμα για φόρους, διόγκωση του εισαγωγικού εμπορίου, κατανάλωση. Διότι ακόμη και στο λογισμικό, την πιο άυλη τεχνολογία, η πολιτική ελίτ, διά χειρός Αλογοσκούφη, έδρασε σαν υποτελής νεόπλουτος: έκανε πανάκριβο shopping και έδεσε τη χώρα στο άρμα της Microsoft, αντί να την ανοίξει στο μέλλον του Open Source και να χρηματοδοτήσει τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά spin-offs για μια ανεξάρτητη εθνική στρατηγική πληροφορικής.

Ο συλλογισμός του δρος Γκόλνα απηχεί τη σκέψη και την επιθυμία πολλών Ελλήνων, απανταχού της Γης. Πρόκειται για ανθρώπους μορφωμένους, δραστήριους, κοσμοπολίτες, εφευρετικούς, αριστείς στα πεδία τους· πρόκειται πάνω απ' όλα για ανθρώπους που αγαπούν την πατρίδα τους, που νιώθουν ότι χρωστούν κάτι στο δημόσιο σχολείο τους, που θέλουν να είναι περήφανοι για τον τόπο τους. Ο συλλογισμός «αφού μπορούν οι άλλοι, γιατί όχι κι εμείς;» θεμελιώνει έναν μοντέρνο πατριωτισμό, απολύτως ρεαλιστικό και τρομακτικά αναγκαίο.

http://www.kathimerini.gr/715911/opinion/epikairothta/arxeio-monimes-sthles/gia-enan-monterno-patriwtismo 

*Καινοτομία και Σιωνισμός

Εδώ και ενάμισι χρόνο το κύριο κομμάτι της δουλειάς μου είναι να έρχομαι σε επαφή με εταιρείες που αναπτύσσουν καινοτόμες τεχνολογίες στους τομείς των φωτοβολταϊκών, της μετατροπής ισχύος, της αποθήκευσης ενέργειας και του ευφυούς ηλεκτρικού δικτύου (smart grid), με στόχο να κρίνω το δυναμικό του προϊόντος αλλά και του ίδιου του προμηθευτή.

Χάρη στις δομές που έχουν αναπτυχθεί στις ΗΠΑ ώστε να γίνει εμπορικά εκμεταλλεύσιμη η καινοτομία (συνεργασία πανεπιστημίων και βιομηχανίας, μεγάλη διαθεσιμότητα και ιστορική παράδοση venture capital, χαμηλά εμπόδια στην επιχειρηματικότητα, κουλτούρα που δε στιγματίζει την εμπορική αποτυχία), η συντριπτική πλειοψηφία των εταρείων αυτών έχει τη βάση της στην Αμερική και η πλειονότητά τους στη Silicon Valley. Η δεύτερη πολυπληθέστερη — ως προς τη γεωγραφική κατανομή — ομάδα από startups όμως έχει τη βάση της στο Ισραήλ.

Με την καινοτομία ισραηλινής προέλευσης είχα πρωτοέρθει σε επαφή στην αρχή της δεκαετίας όταν η Applied Materials όπου δούλευα τότε απορρόφησε μια σειρά από ισραηλινά startups με τεχνολογία αιχμής στη μετρολογία με εφαρμογή στην παραγωγή ημιαγωγικών κυκλωμάτων. Με αυτή την κίνηση η Applied κατάφερε να εισχωρήσει με σοβαρές αξιώσεις _και_ στον τομέα της μετρολογίας, ενώ με παρόμοιες κινήσεις που ακολούθησαν (απορρόφηση ισραηλινού startup) κυριάρχισε και στην αγορά του chemical mechanical planarization.

Βέβαια, το γεγονός που επιβεβαίωσε το Ισραήλ ως κοιτίδα καινοτομίας με παγκόσμια ακτινοβολία ήταν οι μικροεπεξεργαστές Centrino (Pentium M) της Intel, που σχεδιάστηκαν κυρίως στο εγχώριο κέντρο σχεδιασμού και ανάπτυξης, το οποίο ήταν και το πρώτο που άνοιξε η εταιρεία εκτός αμερικανικού εδάφους, το 1974. Τα Ισραηλινά τοπωνύμια Banias, Dothan, Yonah και Merom “αποθανατίστηκαν” στις εκδόσεις Centrino που κυκλοφόρησαν στα μέσα της δεκαετίας.

Η πρώτη ευθεία σύγκριση με την “ελληνική εμπειρία” έγινε σε μια ημερίδα που οργάνωσε στο Σικάγο το ΣΑΕ το 2005 με στόχο να ενημερωθεί το επιστημονικό και επιχειρηματικό δυναμικό της Διασποράς για την προσπάθεια να τονωθεί η ελλαδική ανάπτυξη με επενδύσεις στον τομέα της έρευνας και της τεχνολογικής καινοτομίας. Αν και δεν έχει πια σημασία, ούτε η υπουργός Παιδείας ούτε ο γενικός γραμματέας Έρευνας κ Τεχνολογίας παρέστησαν παρά τις διαβεβαιώσεις του ΣΑΕ στο προσκλητήριο.

Σ’αυτή την ημερίδα έδωσαν ομιλίες και εκπρόσωποι δυο άλλων μικρών κρατών (της Νοτίου Κορέας και του Ισραήλ) που χάρη στην αναπτυξιακή τους στρατηγική πέρασαν μέσα σε λίγες δεκαετίες στην αιχμή της τεχνολογικής ισχύος. Περισσότερο συγκράτησα το παράδειγμα του Ισραήλ όπου έγινε ευθεία αναφορά στο χαρακτήρα των εξαγωγών στη δεκαετία του 60 (κυρίως πορτοκάλια) και στην τρέχουσα δεκαετία (κυρίως τεχνολογία και τεχνογνωσία).

Φέτος, χάρη σε πρωτοβουλία ελλήνων μεταπτυχιακών φοιτητών του Stanford διοργανώθηκε άλλη μια ημερίδα — συνοδευόμενη από την εκκωφαντική αδιαφορία του προξενείου του San Francisco — όπου μίλησαν εκπρόσωποι της κυβέρνησης (γραμματείς υπουργείων αν θυμάμαι καλά), του ελληνικού venture capital, και της ελληνικής βιομηχανίας ημιαγωγών. Κάποιος από τους συμμετέχοντες αναφέρθηκε συγκεκριμένα στην πολιτική του Ισραήλ που αφορά το μοντέλο της τεχνολογικής ανάπτυξης και το φορολογικό και νομοθετικό πλαίσιο: το Ισραήλ, σύμφωνα με τον ομιλητή, επέλεξε να αντιγράψει όσο το δυνατόν πιστότερα το αμερικανικό πλαίσιο ώστε να ελαχιστοποιήσει τα εμπόδια σε αμερικανικές εταιρείες τεχνολογίας και venture capital να συνεργαστούν και να επενδύσουν σε ισραηλινά startups. Αντίστοιχη αναφορά έγινε και στο Technion, το σημαντικότερο τεχνολογικό ίδρυμα της ΝΑ Ευρώπης και της Μέσης Ανατολής.

Υπάρχει ένα ακόμη στοιχείο της ισραηλινής εμπειρίας στο οποίο δεν έγινε αναφορά στις ημερίδες και εδώ έγκειται η «προσφορά» του post με την «εκ των έσω» οπτική: στη συντριπτική πλειοψηφία τους τα ισραηλινά startup (τουλάχιστο τον τομέα της «πράσινης τεχνολογίας» έχουν ιδρυτικά στελέχη που κατείχαν σημαίνουσες θέσεις στις Ισραηλινές Αμυντικές Δυνάμεις (IDF) με επιχειρησιακό ρόλο.

Την πιθανή ηθική προέκταση αυτού του στοιχείου — αν είναι ηθικό για μια εταιρεία να συναλάσσεται με πρώην αξιωματούχους δυνάμεων κατοχής — δε θα την εξετάσω γιατί τη θεωρώ άσχετη με το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγω.

Υπάρχουν όμως χαρακτηριστικά που προκαλούν τον παραλληλισμό — έστω και φαινομενολογικό — με την ελληνική εμπειρία. Ως κράτος διατηρούμε και εμείς πολυάριθμο στρατό με υποχρεωτική θητεία αν και δεν αντιμετωπίζουμε το είδος της απειλής που αντιμετωπίζει (ή έστω αντιμετώπιζε το Ισραήλ). Παρόλα αυτά η σχέση του Ε.Σ. ως θεσμού με την εγχώρια τεχνολογική ανάπτυξη και των στελεχών του — έστω και χαμηλόβαθμων — με την επιχειρηματικότητα αιχμής είναι απλώς πολύ σύντομα ανέκδοτα.

Το επιφανειακό μου παράπονο μπορεί να διατυπωθεί και ως εξής: διατηρούμε που διατηρούμε τόσο στρατό με τόσο οικονομικό και κοινωνικό κόστος, γιατί να μην μπορούμε να διαμορφώσουμε μια κουλτούρα όπου η θητεία να αποβαίνει πραγματικά χρήσιμη και στους στρατευμένους και στην κοινωνία μετά την απόλυσή τους;

Οι αντιρρήσεις, ως προς την ορθότητα του παραλληλισμού, πιθανόν να είναι πολλές. Για παράδειγμα, το πραγματικό «μάχιμον» της IDF είναι σίγουρα τάξεις μεγέθους ανώτερο από αυτό του Ε.Σ. για λόγους που έχουν να κάνουν με τη γεωπολιτική πραγματικότητα στις δύο χώρες. Βεβαια, αν η συνεχής απειλή, οι επιχειρήσεις σε εχθρικό έδαφος και ο μιλιταρισμός είναι οι μόνες συνθήκες που μπορούν να «ξυπνήσουν» την επιχειρηματικότητα π.χ. στους εφέδρους, ίσως να είναι καλύτερα για την Ελλάδα να μείνουν τα πράγματα όπως έχουν. Παρόλα αυτά, νομίζω ότι οι διοικητικές ικανότητες που μπορεί να παρέχει η στράτευση σε συνδυασμό με την εκτίμηση και — κυρίως — την ανάληψη του ρίσκου είναι προσόντα ανεκτίμητης αξίας για ένα νέο επιχειρηματία.

Μια άλλη αντίρρηση αφορά το μέγεθος και το είδος της στρατιωτικής βοήθειας που λαμβάνει το Ισραήλ από τις ΗΠΑ. Δεν μπορώ όμως να υποστηρίξω ότι η αμερικανική στρατιωτική βοήθεια έδωσε την κύρια ώθηση στην ανάπτυξη της ειρηνικής τεχνογνωσίας στο Ισραήλ. Πλουσιοπάροχη στρατιωτική βοήθεια λαμβάνει και η Αίγυπτος χωρίς όμως ανάλογα αποτελέσματα. 

Στα καθ’ημάς είναι γνωστό ότι εδώ και δεκαετίες συμμετέχουμε σε εξοπλιστικά προγράμματα για την ανάπτυξη ή συντήρηση οπλικών συστημάτων. Παρόλα αυτά οι λίγες εταιρείες του χώρου (πέρα από το κομμάτι της Intrakom που ασχολείται με αμυντικής φύσης έργα) έχουν μάλλον φτάσει σε ένα μέγεθος κορεσμού ενώ δε φαίνεται να έχει σχηματιστεί ούτε το οικοσύστημα από εταιρείες εξειδικευμένου μηχανολογικού και ηλεκτρολογικού εξοπλισμού που βοηθάει στη φάση της ανάπτυξης βιομηχανικών πρωτοτύπων για προϊόντα υψηλής τεχνολογίας.

Η σχέση της στρατιωτικής τεχνολογίας αιχμής με εκείνη για ειρηνικές εφαρμογές είναι καλά μελετημένη και έχει αποδειχθεί πολλαπλά ωφέλιμη για τις χώρες που την αναγνώρισαν και την εκμεταλλεύτηκαν, με πρώτες φυσικά τις ΗΠΑ. Και πάλι θέλω να διευκρινίσω ότι δεν εννοώ πως ο μόνος τρόπος να αναπτυχθεί πρωτοπόρα ειρηνική τεχνολογία είναι η επένδυση στην ανάπτυξη στρατιωτικής τεχνολογίας. Απλά όταν για τον ένα ή τον άλλο λόγο μια χώρα επιλέγει να κάνει μεγάλες δαπάνες στρατιωτικής φύσης, είναι πολύ πιο συμφέρον να ενεργήσει με τρόπο που δημιουργεί μακροπρόθεσμα κέρδη και πλεονεκτήματα σε και σε άλλους τομείς της οικονομίας.

Επανερχόμενος στον τομέα των «πράσινων» ενεργειακών τεχνολογιών, θέλω να υπογραμμίσω ότι η φράση «η Ελλάδα μπορεί να γίνει η Σαουδική Αραβία της πράσινης ενέργειας» είναι διπλά ατυχής – αφενός μεν γιατί το δυναμικό των ΑΠΕ στην Ελλάδα ως ποσοστό του παγκόσμιου (ή έστω Ευρωπαϊκού) δυναμικού δεν είναι καθόλου αντίστοιχο με το δυναμικό των κοιτασμάτων πετρελαίου της Σ. Αραβίας ως ποσοστό του παγκόσμιου δυναμικού, αφετέρου γιατί ενώ η Σ. Αραβία της ηλιακής ενέργειας είναι η… Σ. Αραβία, τα Ισραηλινά startups είναι αυτά που κυνηγούν με αξιώσεις σημαντική παρουσία στην αυριανή αγορά της ενεργειακής τεχνολογίας. Θα ήταν λοιπόν πολύ προτιμότερο να προσπαθήσουμε «να γίνουμε το Ισραήλ της πράσινης ενέργειας».

http://www.reality-tape.com/neu/?p=1101

—Tassos