Το πέταγμα στην ελευθερία ενός γλάρου

 

Το πέταγμα στην ελευθερία ενός γλάρου  

 

Ο γλάρος Ιωνάθαν που πετούσε για τη χαρά του πετάγματος. Όλα όσα μάθαμε από το βιβλίο-ύμνο στην ελευθερία

 

Ο γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον, είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο. Δεν είναι σαφές αν το βιβλίο αναφέρεται σε μικρούς ή μεγάλους. Το μόνο που είναι σίγουρο είναι ότι διδάσκει πολλά.

Η επιμονή στο όνειρο, οδήγησε τον γλάρο Ιωνάθαν στην εσωτερική πληρότητα. Δε συμβιβάστηκε ποτέ με την ιδέα, ότι ο λόγος για να μάθει να πετά, είναι απλά για να βρίσκει φαγητό, όπως τον προέτρεπαν οι υπόλοιποι γλάροι του σμήνους.

Ο γλάρος Ιωνάθαν, πετούσε για τη χαρά του πετάγματος. Και το όνειρό του, δεν είχε όριο. Δεν το μετρούσε με τη ζυγαριά. Απλά το ένιωθε. Και η ανώτερη δύναμη που τον καθοδηγούσε, ποτέ δεν τον άφησε να χάσει την επαφή με το βαθύτερό του είναι.

Ακόμη κι όταν λόγω της επιμονής του, έγινε απόβλητος από το υπόλοιπο σμήνος, ακόμη κι όταν ο συλλογικός τρόπος σκέψης, τον έκανε να αισθάνεται προβληματικός, ούτε τότε δεν τα παράτησε.

Τελειοποίησε το πέταγμά του και εκείνοι που τον χλέυαζαν……   εκείνοι που τον έδιωξαν από το σμήνος, απλά επειδή είχε βάλει το όνειρό του πάνω από την κοινωνική επιταγή, κάποια στιγμή τον ζήλεψαν για ό,τι είχε καταφέρει.

Και ο Ιωνάθαν, επέστρεψε. Όχι με διάθεση εκδίκησης. Αλλά με τη βαθύτερη επιθυμία, να δείξει το δρόμο. Να κάνει και τους άλλους γλάρους να καταλάβουν - όσους το επιθυμούσαν- ότι το θέμα δεν είναι να πετάς για το φαγητό. Το θέμα είναι να πετάς για τη χαρά του πετάγματος.

Το θέμα είναι να κρατήσεις το όνειρό σου και να παλεύεις γι αυτό, αδιαφορώντας για τις κατευθύνσεις που σου δίνουν γλάροι, που έμαθαν να κάθονται στα βράχια, μαλώνοντας μεταξύ τους για το φαγητό. Ο γλάρος Ιωνάθαν, ποτέ δεν έχασε την επαφή με το όνειρο.

Ή αν το θέλετε, ποτέ δεν έχασε την επαφή με το συναίσθημά του. Ή και πάλι αν το θέλετε, ποτέ δεν έχασε την επαφή με το αληθινό του Είναι.

Όλοι θα μπορούσαμε να είμαστε εν δυνάμει σαν το γλάρο Ιωνάθαν. Αρκεί να πιστέψουμε στο καλό που υπάρχει μέσα μας και να αναζητούμε την αλήθεια, με βάση αυτό. Στο δρόμο θα βρεθούν πολλοί γλάροι κάτω εκεί στο έδαφος που θα προσπαθήσουν να μας πείσουν για το αντίθετο.

Πως δηλαδή, το όνειρο δεν έχει σημασία. Πως αρκεί να εξασφαλίζεις την τροφή και τα υπόλοιπα δε μετράνε. Και είναι πολλοί αυτοί οι γλάροι. Τεράστια η πίεση που ασκούν. Αλλά καμιά πίεση δε μπορεί να συγκριθεί, με την βαθύτερη αίσθηση, πως έχω χάσει το δρόμο μου. Πως ακολουθώ τυφλά και κάνω απλά αυτό που μου λένε. Σε όλους μας, υπάρχει βαθιά μέσα μας ένας γλάρος Ιωνάθαν Λίβινγκστον..

https://www.periodiko.net/ο-γλάρος-ιωνάθαν-που-πετούσε-για-τη-χαρ/

 

Η επικίνδυνη σχέση επιστήμης – εξουσίας

 

Η επικίνδυνη σχέση επιστήμης – εξουσίας

Από τις περιπέτειες της Υπατίας και του Γαλιλαίου στην σύγχρονη χειραγώγηση της έρευνας από την κερδοσκοπία

Τον Φεβρουάριο του 2010 και για αρκετές εβδομάδες παιζόταν στις κινηματογραφικές αίθουσες η ταινία του Αλεχάνδρο Αμενάμπαρ «Αγορά», με κεντρική ηρωίδα την Ελληνίδα μαθηματικό και αστρονόμο Υπατία, που έζησε στην Αλεξάνδρεια τον 4ο μ.Χ. αιώνα, ενώ η πτώση της εκχριστιανισμένης Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας βρισκόταν προ των πυλών. Προσπαθώντας να συγκρατήσει τις φυγόκεντρες τάσεις, ο Θεοδόσιος Α΄ ο Μέγας κατάργησε το Διάταγμα των Μεδιολάνων περί ανεξιθρησκείας, το οποίο είχε θεσπίσει ο Μέγας Κωνσταντίνος, γεγονός που πυροδότησε διωγμούς παγανιστών και εμφύλιες συγκρούσεις μεγάλης κλίμακας στην κοσμοπολίτικη και αισθησιακή Αλεξάνδρεια, τόπο συνύπαρξης Ελλήνων, Ιουδαίων, Χριστιανών και ειδωλολατρών.

Προπομπός διώξεων

Το τραγικό τέλος της Υπατίας -διαμελίστηκε και κάηκε ζωντανή ως «μάγισσα» από Χριστιανούς ζηλωτές- αποτέλεσε προπομπό των μεσαιωνικών διώξεων επιστημόνων από την Ιερά Εξέταση. Κατά τον Αμενάμπαρ, η υπόθεση δεν έχει μόνο ιστορικό ενδιαφέρον καθώς παραπέμπει και στις σκοταδιστικές αντιδράσεις της «βαθιάς, χριστιανικής Αμερικής» εναντίον της διδασκαλίας του Δαρβίνου, που,   όπως δήλωσε ο Χιλιανός σκηνοθέτης μετά την προβολή της ταινίας του στο Φεστιβάλ των Καννών, «αυτή τη στιγμή οι ΗΠΑ βρίσκονται στην ίδια θέση με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, εν μέσω μιας πρωτοφανούς κρίσης, κοινωνικής και οικονομικής. Είναι η ώρα για αλλαγή… και θέλω να πιστεύω ότι δεν θα μπούμε και πάλι σε μια περίοδο αντίστοιχη του Μεσαίωνα».

Με την Υπατία ξεκινάει και μια συναρπαστική αλυσίδα βιογραφιών διακεκριμένων επιστημόνων στο βιβλίο  «Μαθηματικά και Εξουσία» (εκδόσεις Παπαζήση) που συγγραφέας του είναι η αναπληρώτρια καθηγήτρια του Εθνικού Μετσοβίου Πολυτεχνείου, Χριστίνα Φίλη.

Ξεκινώντας από την εποχή της Υπατίας  φτάνει στον εικοστό αιώνα για να κλείσει με έναν άλλον Έλληνα, τον Κωνσταντίνο Καραθεοδωρή, έχοντας όμως περάσει από μορφές όπως ο Γαλιλαίος, ο Λάιμπνιτς, ο Οϊλερ, ο Κοσί και ο Φουριέ..

Ο τίτλος ασφαλώς θα ξενίσει πολλούς, καθώς τα Μαθηματικά αξιώνουν να αντιμετωπίζονται ως η καθαρή αλήθεια, υπεράνω εφήμερων συμφερόντων και παθών, η Εσπεράντο του Σύμπαντος, το μόνο βέβαιο εισιτήριο προς μια μορφή αθανασίας: Τα πλούτη μένουν πίσω μας, η δόξα ξεχνιέται, ένα έργο τέχνης κάποτε θα φθαρεί, ακόμη και ένας νόμος της Φυσικής κάποια μέρα θα αναθεωρηθεί, ενώ τα θεωρήματα του Πυθαγόρα ή του Χίλμπερτ θα βρίσκονται εκεί στους αιώνες των αιώνων. Ακριβώς αυτή τη ναρκισσιστική άποψη των μαθηματικών (και γενικά των θετικών επιστημόνων, θα λέγαμε) για τον εαυτό τους, έρχεται να αμφισβητήσει το βιβλίο της Χριστίνας Φίλη, όπως γράφει στον πρόλογό του ο Απόστολος Δοξιάδης. Η σχέση μεταξύ θετικών επιστημών και εξουσίας ήταν ανέκαθεν περισσότερο περίπλοκη απ’ όσο προδιαθέτει το στερεότυπο που αντιπαραβάλλει τον «αγνό» κόσμο των επιστημόνων με τον «βρώμικο» των πολιτικών. Αίφνης, ο Πλάτωνας προέβλεπε ότι οι γραφειοκράτες -υπάλληλοι της ιδανικής Πολιτείας του θα επιλέγονταν με εξετάσεις στα Μαθηματικά- μια ιδέα, την οποία μοιραζόταν ο Κομφούκιος και εν μέρει υλοποίησαν οι Κινέζοι, με τις κρατικές εξετάσεις για την επιλογή των μανδαρίνων.

Έτσι, πλάι στους επιστήμονες – μάρτυρες, όπως ο Τζιορντάνο Μπρούνο, που κάηκε στην πυρά, αναδεικνύονται οι επιστήμονες -έμμισθοι σύμβουλοι των εστεμμένων, όπως ο Λάιμπνιτς ή όπως ο πρωτοπόρος της κρυπτογράφησης, Φρανσουά Βιέτ, οι επιστήμονες -κρατικοί αξιωματούχοι και επίδοξοι αναμορφωτές, όπως ο μέγας Ισαάκ Νεύτων, ακόμη και οι επιστήμονες -υπηρέτες του ιδεολογικού φανατισμού και των φυλετικών πογκρόμ, όπως οι εμπνευστές της «Φυσικής και των Μαθηματικών των Αρίων» στη χιτλερική Γερμανία.

Καταδίκη σε θάνατο

Αντρέ Βερσάλιους

Η σχέση μεταξύ επιστήμης και εξουσίας -κατά κύριο λόγο της θρησκευτικής εξουσίας, της Εκκλησίας- είναι το αντικείμενο ενός άλλου βιβλίου με τίτλο «Από την πυρά στον άμβωνα», που υπογράφεται από τον ομότιμο καθηγητή Φιλοσοφίας Ευτύχη Μπιτσάκη (εκδόσεις Τόπος). Ο συγγραφέας υπενθυμίζει γνωστές και λιγότερο γνωστές περιπέτειες σπουδαίων επιστημόνων, όπως η καταδίκη σε θάνατο του θεμελιωτή της ανατομίας Αντρέ Βερσάλιους, το δριμύ κατηγορώ του Καλβίνου εναντίον του γιατρού και θεολόγου Μισέλ Σερβέ (θανατώθηκε κι αυτός στην πυρά) και η ενοχοποίηση και αυτού του Νεύτωνα για υλισμό από τον επίσκοπο Μπέρκλεϊ.

Ωστόσο, το κέντρο βάρους του βιβλίου πέφτει στη μετάβαση «από την πυρά στον άμβωνα», καθώς η σύγχρονη Εκκλησία και πολύ περισσότερο οι εγκόσμιες εξουσίες της πολιτικής και του χρήματος, στρέφονται από τη δίωξη στην οικειοποίηση της Επιστήμης. Ο Πάπας Ιωάννης – Παύλος Β΄ υποκλίθηκε ενώπιον της θεωρίας της σύγχρονης Κοσμολογίας περί «Μεγάλης Έκρηξης», ερμηνεύοντάς την ως επιστημονική συνηγορία στον βιβλικό μύθο της Δημιουργίας, ενώ οι Μπιλ Κλίντον και Τόνι Μπλερ χαιρέτισαν την αποκωδικοποίηση του ανθρώπινου DNA ως «μετάφραση του χειρόγραφου του Θεού».

Ο παλιός αφορισμός του φιλοσόφου κατά τον οποίο «αν οι κυρίαρχοι βλάπτονταν από τα γεωμετρικά αξιώματα δεν θα είχαν πρόβλημα να τα καταργήσουν» συνεχίζει να επιβεβαιώνεται στον 21ο αιώνα. Ως κατ’ εξοχήν κοινωνική δραστηριότητα, που απαιτεί πόρους και παράγει κρίσιμα, για τα οικονομικά συμφέροντα και τις κρατικές υποθέσεις αποτελέσματα, η επιστήμη δεν μπορεί να αποκοπεί από την εξουσία, ακόμη κι αν το θελήσουν οι συντελεστές της. Ωστόσο, αν κι όλοι βρίσκονται μέσα στο λάκκο, κάποιοι μπορούν ακόμα να κοιτάζουν τ’ αστέρια, να βρίσκουν καινούργιες αλήθειες και να απαντούν στους κατά καιρούς ζηλωτές της ανορθολογικής δύναμης με τα λόγια που χρησιμοποίησε ο Γαλιλαίος απέναντι σε έναν εκπρόσωπο του ιερατείου: «Η Φύση, αγαπητέ μου κύριε, γελάει με τα συντάγματα και τα διατάγματα των πριγκίπων, των αυτοκρατόρων και των μοναρχών και ούτε ένα γιώτα από τους νόμους της και τις καταστατικές εξισώσεις της δεν αλλάζει, όταν αυτοί το απαιτούν»…

Διασκευή από ομότιτλο άρθρο του Πέτρου Παπακωνσταντίνου στην Καθημερινή της 28^ης Φεβρουαρίου 2010.

 

ΚΩΣΤΑ Θ. ΚΑΛΦΟΠΟΥΛΟΥ : Από τον ερωτισμό στην «τσόντα»

Από τον ερωτισμό στην «τσόντα»

Του ΚΩΣΤΑ Θ. ΚΑΛΦΟΠΟΥΛΟΥ   

Όταν η γλώσσα της θεωρίας συναντά το αποτύπωμα της εμπειρίας, με βλέμμα υποψιασμένο και πνεύμα ανοιχτό, τότε απελευθερώνει σκέψεις και εικόνες που υπερβαίνουν τη στεγνή ακαδημαϊκή προσέγγιση και συμβάλλουν σημαντικά στη χειραφέτηση. Ειδικά, όταν το θέμα αφορά τις ερωτικές συμπεριφορές και πρακτικές, ως αναπαραστασεις ή ως διαμεσολαβημένη επικοινωνία, κι ακόμα περισσότερο, όταν προέρχεται από τις ίδιες τις γυναίκες, που προσεγγίζουν με υποδειγματικό τρόπο έναν κατ' εξοχήν ανδροκρατούμενο -και συχνά φαλλοκρατικό- χώρο, όπως την πορνογραφία και τις αίθουσες προβολής, στο ευρύτερο πλαίσιο της sexploitation, δηλ. της μεγιστοποίησης ενός «υποπροϊόντος» με χαμηλές οικονομικές και καλλιτεχνικές προϋποθέσεις.

Αυτό αποτυπώνεται στο άρθρο της Μαρίας Κομνηνού, αναπληρώτριας καθηγήτριας στο Τμήμα ΕΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών, και της Ορσαλίας-Ελένης Κασσαβέτη, υποψήφιας διδάκτορος στο ίδιο τμήμα, με τον τίτλο «Ιδιωτική μου ζωή: μία απόπειρα εικονογραφίας του ελληνικού ερωτικού κινηματογράφου της περιόδου 1971-1974», που περιλαμβάνεται στον (εξαιρετικό) συλλογικό τόμο, με επιμέλεια της Κατερίνας Σαρικάκη και της Λίζας Τσαλίκη, «Μέσα Επικοινωνίας, λαϊκή κουλτούρα και η βιομηχανία του σεξ» (εκδ. Παπαζήση).

Κατ' αρχάς, για πρώτη ίσως φορά στα σύγχρονα εκδοτικά χρονικά ένα «πανεπιστημιακά» βιβλίο περιβάλλεται με ένα ελκυστικό, ευρηματικό εξώφυλλο: pin-up girls στιγμιότυπα, του Αμερικανού Τζιλ Ελβγκρεν, από τους σημαντικότερους στο είδος αυτό της pop ζωγραφικής, που το βλέπαμε καρφιτσωμένο με πινέζες στους τοίχους των βουλκανιζατέρ και τα εσωτερικά φύλλα από τις ντουλάπες των φαντάρων ή των μποξέρ, επίσης, συχνά σε εξώφυλλα pulp εκδόσεων και στα φλίπερ.

Η ευχάριστη έκπληξη συνεχίζεται στη θεματολογία και την προσέγγιση ενός φαινομένου, που στα καθ' ημάς κωδικοποιήθηκε ως «πορνό» και «τσόντα»: για πρώτη φορά γυναίκες μιλούν (και γράφουν) δημόσια, με διεισδυτικό και ελκυστικό τρόπο, για όσα οι άνδρες συζητούν χαμηλόφωνα στις «αντροπαρέες» τους.

Η μελέτη αφορά εκείνες τις ταινίες, αλλά και τους συντελεστές τους (παραγωγούς, σκηνοθέτες, πρωταγωνιστές και κυρίως πρωταγωνίστριες), που είτε με ήπιο (soft) είτε με «σκληρό» (hard) τρόπο, αφηγούνται, συχνά με μοτίβα αστυνομικής πλοκής ή κοινωνικού δράματος, τα ερωτικά πάθη σε ένα, συνήθως, μεσοαστικά, κοσμοπολίτικο περιβάλλον, στο οποίο εκτυλίσσονται κοινωνικές, ταξικές διαφορές, αλλά και δολοπλοκίες. Η προσέγγιση αναδεικνύει τις αρετές και δεξιότητες των συγγραφέων, που διερευνούν τους μηχανισμούς και τα στερεότυπα του είδους, χωρίς οι ίδιες να εγκλωβίζονται στον ακαδημαϊκό, στερεότυπο λόγο.  Όμως, η υπεραξία του κειμένου έγκειται στο ότι «ξυπνά» μνήμες: εφηβικές, σχολικές, κινηματογραφικές, όταν η νεοελληνική κοινωνία αναζητούσε μια νέα ταυτότητα και η μικροαστική οικογένεια λειτουργούσε ακόμα με ταμπού, την ίδια στιγμή που μαθητές και φοιτητές ξεφύλλιζαν σκανδιναβικά πορνό ή συναντούσαν συνωμοτικά φαντάρους και «επαρχιώτες» στις σκοτεινές αίθουσες της «Αλάσκας», της «Εύας», του «Αρίωνα» και της «Λίνας», περιμένοντας τις «προσθήκες» (τσόντες) του μηχανικού προβολής («Γράμματα, χασάπη!»), αποθεώνοντας ταυτόχρονα την Γκιζέλα Ντάλι και τον Κώστα Γκουσγκούνη.

Αυτή η πλούσια και αντιφατική «υποκουλτούρα», καθώς και συναφή φαινόμενα στο πλαίσιο της νεανικής κουλτούρας και του pop πολιτισμού, διόλου αμελητέα ως θέμα των πολιτιστικών σπουδών, είναι καιρός να αναδειχθεί επιτέλους πέρα από ιδεοληψίες και θεωρητικές ανεπάρκειες.

Η «ιδιωτική μας ζωή», όπως έδειξαν και οι συγγραφείς του άρθρου, αξίζει μια καλύτερη μοίρα από την αυτολογοκρισία, τα κλισέ και τις εμμονές.

Πηγή : ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Ν. Κουρμουλή : Ρέκβιεμ για τις εξόριστες ψυχές

Ο Ρομπερτ Στραϊπελ με τον πατέρα του μπροστα στην πινακίδα της οδού Γεράσιμου Γαρνέλη
που αφηγείται την ιστορία του ιδίου και των υπολοίπων 399 Ελλήνων αιχμαλώτων

Ρέκβιεμ για τις εξόριστες ψυχές

Η εκτέλεση αιχμαλώτων στη φυλακή Στάιν στην εκπνοή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου

Γράφει ο  Νίκος Κουρμουλής 

Τα τελευταία χρόνια εμφανίζονται ολοένα και συχνότερα οι ιστορικές μελέτες γύρω από «αθέατα» γεγονότα με πυρήνα τους την εγκαθίδρυση αυταρχικών καθεστώτων στην Ευρώπη και τα μαζικά φαινόμενα ακραίας βίας που ακολούθησαν. Ιστορίες που έχουν συντελεστεί εντός πολιτισμένων και οργανωμένων κοινωνικών δομών και η σκαπάνη της έρευνας φέρνει στο φως μέσα από πολυετείς έρευνες. Καθήκον της λογοτεχνίας είναι να εισέρχεται στο εσωτερικό χάος που δημιουργεί μια μεγάλη καταστροφή και διαχέεται στα κενά που αφήνει ο ιστορικός πίσω του. Έναν τέτοιο συνδυασμό επιχειρεί ο αυστριακός ιστορικός και διευθυντής του Λαϊκού Πανεπιστημίου Χίτσινγκ της Βιέννης Ρόμπερτ Στράιμπελ, που πεζογραφόντας ιχνηλατεί το παράλογο.

Ο ναζισμός επιζητούσε πρωτίστως με τη στυγνή του μέθοδο τη μαζική εκκαθάριση της ανθρώπινης ηθικής συνείδησης. Σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Ο Στράιμπελ έχει έντονη ερευνητική δράση γύρω από τα ζητήματα της σύστασης του εθνικοσοσιαλισμού, των διωγμών των Εβραίων, όπως και των εκατομμυρίων εξόριστων. Και θυμίζει ένα αποτρόπαιο έγκλημα στη διαβόητη φυλακή της Επαρχίας Κρεμς – Στάιν της Αυστρίας. 

Βρισκόμαστε στις αρχές Απριλίου του 1945. Ο Β" Παγκόσμιος Πόλεμος βαδίζει προς το οριστικό τέλος στην Ευρώπη. Στη φυλακή βρίσκονται στοιβαγμένοι άνθρωποι σχεδόν από το σύνολο των κατακτημένων από τη Βέρμαχτ κρατών. Επιστρατευμένοι πολίτες, Εβραίοι, πολιτικοί κρατούμενοι, αιχμάλωτοι, όμηροι στρατοπέδων, αντιστασιακοί όλων των ηλικιών και προελεύσεων. Μέχρι και κρατούμενοι που έχουν συλληφθεί σε αστυνομικού και στρατιωτικού τύπου σαρωτικές επιχειρήσεις από τα Χανιά και τη Νάντη μέχρι την Κρακοβία. Ανάμεσά τους και περίπου 400 Ελληνες, που έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο που στο βιβλίο.

Ο θρίαμβος του θανάτου

Ξαφνικά έρχεται η εντολή για αστραπιαία εκκένωση. Τα πιο χαμηλά ένστικτα βγαίνουν στην επιφάνεια. Ομάδες Ες-Ες με τη βοήθεια του ντόπιου πληθυσμού κυνηγούν και σκοτώνουν πολλούς από τους αποφυλακισθέντες. Είναι ο πρόσκαιρος θρίαμβος του θανάτου σε μεταιχμιακές στιγμές της Ιστορίας. Ο Στράιμπελ ξανασχεδιάζει τη φυλακή και της δίνει τρισδιάστατη μορφή. Στη συνέχεια ανασυστήνει το δίκτυο των κρατουμένων σε επίπεδο ανθρωπογεωγραφίας, αλλά και τις λεπτομέρειες που διέπουν την καθημερότητά τους – κυρίως την επικοινωνία μεταξύ τους. Ένα μάτριξ που δεν έχει τέλος. Ένας λαβύρινθος εγκλωβισμένων, μια κοινωνική διαβάθμιση σε σμίκρυνση. Ο Στράιμπελ δεν στοχεύει στην εύπεπτη συγκίνηση. Σκιαγραφεί το περίγραμμα και αφήνει στον καθένα να δώσει τις διαστάσεις. Όλοι είναι πρωταγωνιστές.

Ο ιστορικός Ιάσονας Χανδρινός μας πληροφορεί στο επίμετρο ότι μετά την πτώση του ναζιστικού καθεστώτος υπήρχαν διασκορπισμένοι σε όλη την επικράτεια του Γ" Ράιχ περίπου 10 εκατομμύρια ξένοι πολίτες και αιχμάλωτοι πολέμου. Σε φυλακές, στρατόπεδα, εργοστάσια, συνεργεία, εργαστήρια, εργοτάξια. Πολλοί είχαν ολοκληρώσει μια τετραετία γεμάτη. Μια άνευ προηγουμένου βίαιη μετακίνηση πληθυσμών, που σάρωσε την Γηραιά Ήπειρο. Η ιστορία όμως των ομήρων, των αιχμαλώτων και των καταναγκαστικών εργατών απουσιάζει ηχηρά από την ιστοριογραφία. Απέναντι στη βαρβαρότητα, οι κοινότητες μνήμης παραμένουν εκείνες που θα κρατήσουν ζωντανά τα γιατί του πολέμου και της καταστροφής. Ο δρόμος που ενώνει τη φυλακή του Στάιν με τον κεντρικό δρόμο της περιοχής, έχει ελληνικό όνομα: Γεράσιμος Γαρνέλης. Ο αντιστασιακός που σώθηκε από τη σφαγή και έμεινε στην περιοχή μέχρι το τέλος της ζωής του. Πολλές φορές εκεί που νιώθεις ευλογία είναι εκεί απ" όπου έχει περάσει ο όλεθρος. Και το βιβλίο αυτό αφιερώνεται στους ζωντανούς που ανασταίνονται κάθε μέρα.

Robert Streibel

Απρίλιος στο Στάιν

Μτφ. Μαριάννα Χάλαρη, εκδ. Αλφειός,

https://www.tanea.gr/print/2018/10/26/lifearts/rekviem-gia-tis-eksoristes-psyxes/