Παύλος Παπαδόπουλος : Η προσφορά των Αλβανών

Αλβανόπαιδες κρατούν περήφανα την ελληνική σημαία

Η προσφορά των Αλβανών

Γράφει ο Παύλος Παπαδόπουλος

Η προσφορά των Αλβανών και των Βορειοηπειρωτών στην Ελλάδα είναι αναμφισβήτητη. Το μεταναστευτικό κύμα της δεκαετίας του ’90 αναζωογόνησε σχεδόν όλα τα επαγγέλματα, ενώ αποτελεί μέχρι σήμερα καθοριστικό παράγοντα για την οικονομική ανάπτυξη. Γέμισε η Ελλάδα με ικανούς τεχνικούς και άξιες εργάτριες που με την αφοσίωση και το φιλότιμό τους πρoσφέρουν έργο και χτίζουν περιουσίες.

Σήμερα, η δεύτερη γενιά Αλβανών αποτελείται από νέα παιδιά που όχι μόνο μιλούν άριστα ελληνικά, αλλά πρωτεύουν στην εκπαίδευση, αγωνίζονται σε μια χώρα που τη θεωρούν πλέον δική τους και συμβάλλουν στην ανάπτυξη των επιστημών, των τεχνών και της επιχειρηματικότητας (ακόμα κι αν εξακολουθούν να υπάρχουν παραδείγματα άνισης μεταχείρισης και απαράδεκτων δυσχερειών στην απόδοση της υπηκοότητας). 

Οι φόβοι του ’90 ότι θα διαφοροποιηθεί η πολιτισμική σύσταση της χώρας ήταν αστήρικτοι. Ας υπενθυμίσουμε ότι πληθυσμοί αλβανικής ή σλαβικής καταγωγής έχουν μεταναστεύσει στα ελληνικά εδάφη πολλές φορές τους τελευταίους αιώνες και οι απόγονοί τους είναι εδώ και πολλές γενιές αξεχώριστοι από τους υπόλοιπους Έλληνες. Αλώστε ποιος Έλληνας ή Άγγλος μπορεί να πει ότι ξέρει ποιος ήταν ο πρόγονός του πριν από 1.000 χρόνια; Ακόμα και η βασίλισσα της Αγγλίας έχει γερμανική καταγωγή. Η Ελλάδα με τη διπλή όψη του πολιτισμού και της γεωγραφίας, της γλώσσας και του κλίματος, της ιστορίας και της θρησκείας δημιουργεί διαρκώς Έλληνες μέσα στις χιλιετίες, όποιος κι αν ήταν ο τόπος γέννησής τους.

Κατά συνέπεια, και τα νέα μεταναστευτικά κύματα περιέχουν την υπόσχεση μιας σημαντικής προσφοράς στην Ελλάδα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η κοινωνία έχει απεριόριστες δυνατότητες συνεννόησης (η λέξη «αφομοίωση» είναι κακόγουστη και ρατσιστική) με τον «ξένο».

Οι άνθρωποι που έρχονται στη χώρα μας πρέπει να τυγχάνουν άριστης αντιμετώπισης, αλλά οι εισροές πρέπει να μειωθούν. Οι υψηλοί ρυθμοί μετανάστευσης μεθοδεύονται από αντιδυτικές δυνάμεις που θέλουν να αποσταθεροποιήσουν την Ευρώπη.

Η Τουρκία επιτρέπει τις πλεύσεις από τις ακτές της, τις οποίες ελέγχει απόλυτα, ως μέσο πίεσης. Στοχεύει σε διμερή διαπραγμάτευση με την Αθήνα για όλα τα θέματα. Με άλλα λόγια, η μετανάστευση ασφαλώς ενισχύει την Ελλάδα ποικιλοτρόπως, όπως απέδειξαν οι Αλβανοί και οι Βορειοηπειρώτες, αλλά οι μεγάλοι αριθμοί μεταναστών, αποτέλεσμα μυστικών σχεδίων αποσταθεροποίησης της Ευρώπης, πρέπει να ελεγχθούν με κινητοποίηση της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ.

Έντυπη ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ/12.11.2019

ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ : Γιατί μας αφορούν οι Φαλάσα;

Εβραίοι της Αιθιοπίας διαδηλώνουν έξω από το πρωθυπουργικό γραφείο στην Ιερουσαλήμ.

Γιατί μας αφορούν οι Φαλάσα;

Γράφει ο ΣΤΑΥΡΟΣ ΖΟΥΜΠΟΥΛΑΚΗΣ

​​ 

Το 2005 προβλήθηκε η ταινία «Φύγε, ζήσε και γίνε» («Va, vis et deviens») του Ρουμάνου σκηνοθέτη Ράντου Μιχαλεάνου, ο οποίος από το 1980 ζει μόνιμα στη Γαλλία. Ηταν η τρίτη μεγάλου μήκους ταινία του, μια γαλλοϊσραηλινή παραγωγή. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Grasset και το μυθιστόρημά του, με τον ίδιο ακριβώς τίτλο, γραμμένο σε συνεργασία με τον Αλέν Ντυγκράν (Alain Dugrand). Η ταινία, που δεν έχει προβληθεί στην Ελλάδα, βασιζόταν σε πραγματική ιστορία και έκανε ευρύτερα γνωστό στον δυτικό κόσμο το ζήτημα των Φαλάσα, των Εβραίων της Αιθιοπίας. Πρόκειται για την ιστορία ενός μικρού Αιθίοπα που είναι υποχρεωμένος να εμφανίζεται ως ορφανός και Εβραίος, ενώ δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο, και τη δύσκολη ζωή του στο Ισραήλ.

Οι Φαλάσα είναι Εβραίοι της Αιθιοπίας. Η επονομασία αυτή είναι υποτιμητική, σημαίνει στα αμχαρικά τον ξένο. Οι ίδιοι αυτοαποκαλούνται «Μπετά Ισραέλ» (Οίκος του Ισραήλ). Το απλούστερο είναι να τους ονομάζουμε Εβραίους της Αιθιοπίας. Η καταγωγή τους είναι αβέβαιη. Εκείνοι θεωρούν ότι είναι απόγονοι του βασιλιά Σολομώντα και της βασίλισσας του Σαβά. Οι Εβραίοι της Αιθιοπίας έζησαν αποκομμένοι από τον υπόλοιπο εβραϊσμό, εξ ου και οι πολλές ιδιαιτερότητες της λατρείας και της εν γένει θρησκευτικής ζωής τους, η οποία έχει και αρκετά χριστιανικά στοιχεία. Έχουν μοναχισμό, για παράδειγμα, ενώ αγνοούν το Ταλμούδ. Δεν θα επεκταθούμε.

Στη δεκαετία του 1970 έγινε η ραββινική αναγνώριση της εβραϊκότητάς τους και άρα του δικαιώματός τους στην αλιγιά. Δικαιούνται δηλαδή να μεταναστεύουν στο Ισραήλ ως Εβραίοι και να αποκτούν την ισραηλινή υπηκοότητα. Μέχρι το 1984 περίπου 8.000 Αιθίοπες Εβραίοι είχαν καταφέρει να μεταναστεύσουν στο Ισραήλ. Από το φθινόπωρο του 1984 έως την άνοιξη του 1985, το ίδιο το κράτος του Ισραήλ οργανώνει την επιχείρηση «Μωυσής», μια επιχείρηση σωτηρίας και μεταφοράς άλλων 8.000 περίπου Εβραίων, οι οποίοι, μαζί με άλλους Αιθίοπες, είχαν πάρει τον δρόμο της εξορίας προς το Σουδάν, για να γλιτώσουν από την πείνα και τον εμφύλιο πόλεμο. Είχαν ξεκινήσει 12.000 από το Γκοντάρ της Αιθιοπίας, αλλά οι 4.000 πέθαναν στον δρόμο. Το 1991, μια νέα ισραηλινή επιχείρηση, υπό την επωνυμία «Σολομών», θα μεταφέρει στο Ισραήλ άλλους 14.000 Εβραίους της Αιθιοπίας. Από την επόμενη χρονιά αρχίζει μια άλλη μετανάστευση Αιθιόπων προς το Ισραήλ, που διατείνονται ότι είναι και αυτοί Εβραίοι, των Φαλάς Μυρά. Οι ισραηλινές αρχές τους θεωρούν οικονομικούς μετανάστες. Η μετανάστευση των Φαλάς Μυρά έχει περάσει έκτοτε από σαράντα κύματα. Τον Νοέμβριο του 2015 το κράτος του Ισραήλ αποφασίζει να επιτρέψει την αλιγιά στους εναπομένοντες στην Αιθιοπία Φαλάς Μυρά. Την άνοιξη του 2016 υπαναχωρεί. Φέτος τον Αύγουστο την εγκρίνει ξανά. Με αυτή την ευχάριστη αφορμή γράφεται τούτο το σημείωμα. Αν και μένει να το δούμε να γίνεται.

Η κοινότητα των Φαλάσα παρουσιάζει μεγάλο θρησκευτικό ενδιαφέρον. Δεν είναι εδώ ο χώρος να μιλήσουμε για αυτό. Γράφουμε δυο λόγια για τη μετανάστευσή τους στο Ισραήλ, με τη βαθιά πεποίθηση ότι μας αφορά όλους. Έχει όλα τα στοιχεία της ταλαιπωρίας, της αγωνίας, της αβεβαιότητας, της χαράς, της ανθρώπινης αλληλεγγύης που έχει κάθε μετανάστευση. Και πολύ ρατσισμό. Αυτοί οι Αιθίοπες Εβραίοι είναι βεβαίως μαύροι. Μαύροι Εβραίοι, τι σόι Εβραίοι είναι αυτοί; Οι Φαλάσα όμως, για κακή τους τύχη, δεν είναι μόνο μαύροι, είναι φτωχοί και απόκληροι, αναλφάβητοι, στη μεγάλη πλειονότητά τους. Οι Ευρωπαίοι Εβραίοι του Ισραήλ δεν μπορούν να δουν αυτούς τους απόκληρους με καλό μάτι, γιατί στο πρόσωπό τους βλέπουν αυτό που φοβούνται, αυτό που δεν θέλουν να γίνουν οι ίδιοι. Δεν τους νοιάζει η ύποπτη εβραϊκότητά τους ή η μειωμένη γνώση τους της εβραϊκής παράδοσης. Και το χρώμα τους ξεπερνιέται. Το πρόσωπο όμως του φτωχού και απόκληρου θα είναι πάντα απωθητικό στους καλοκαθισμένους της κοινωνίας.

Όπου φτωχός κι η μοίρα του. Η ένταξη των Εβραίων της Αιθιοπίας στην ισραηλινή κοινωνία ήταν για όλους τους μια μακρά εμπειρία υποτίμησης και ταπείνωσης. Οχι ευτυχώς χωρίς αντίδραση εκ μέρους τους, με τη συμπαράσταση και πολλών Ισραηλινών. Το 1985 οι Φαλάσα θα διαδηλώσουν μπροστά στην έδρα του μεγάλου ραββινάτου στην Ιερουσαλήμ, αρνούμενοι να δεχθούν μια νέα συμβολική περιτομή και τελετουργικό λουτρό (μικβέ). Οι διαδηλώσεις αυτές επαναλαμβάνονται και άλλες χρονιές. Θα ενεργοποιηθούν εναντίον τους όλα τα ρατσιστικά στερεότυπα, όπως εκείνο του κινδύνου της δημόσιας υγείας. Στην ταινία του Μιχαλεάνου υπάρχει μια σκηνή όπου οι γονείς του σχολείου στο οποίο πηγαίνει ο μικρός Αιθίοπας απειλούν ότι θα πάρουν τα παιδιά τους, γιατί η παρουσία του εκεί κατεβάζει το μαθησιακό επίπεδο και θέτει σε κίνδυνο την υγεία τους. Το Ωραιόκαστρο υπάρχει παντού, γιατί τα κάστρα του ρατσισμού είναι μέσα μας. Μα δεν είναι μόνον οι πολίτες του Ισραήλ που δεν εξαιρούνται –ούτε αυτοί!– από τον ρατσισμό. Και οι ίδιοι οι Φαλάσα είναι ρατσιστές. Στέφονται και αυτοί κατά των συμπατριωτών τους Φαλάς Μυρά, κατηγορώντας τους ότι δεν είναι Εβραίοι, ότι είναι ψεύτες και απατεώνες. Είναι άνθρωποι από τα ίδια χωριά, έχουν μοιραστεί την ίδια φτώχεια και δυστυχία, αλλά δεν τους θέλουν στο Ισραήλ, τους αισθάνονται ως απειλή, θέλουν απλώς να κατοχυρώσουν τα δικά τους οφέλη. Το έχουμε δει και στην Ελλάδα αυτό το φαινόμενο, παλαιοί μετανάστες να στρέφονται εναντίον των νεοφερμένων. Κανείς μας δεν είναι προφυλαγμένος από τον ρατσισμό.

Έντυπη Καθημερινή/ ΚΟΣΜΟΣ 02.10.2016

Π. Νεάρχου: Ανεδαφική και αυτοκαταστροφική η εμμονή από την Ελλάδα στην πολιτική των ανοικτών συνόρων

Ανεδαφική και αυτοκαταστροφική η εμμονή από την Ελλάδα στην πολιτική των ανοικτών συνόρων

Γράφει ο

ΠΕΡΙΚΛΗΣ  ΝΕΑΡΧΟΥ

Πρέσβυς ε.τ.

Tην περασμένη εβδομάδα συνήλθε στο Στρασβούργο μία ακόμη Ευρωπαϊκή Σύνοδος για το θέμα της μεταναστεύσεως στην Ευρώπη. Τα αποτελέσματά της ήταν πενιχρά, όπως και των προηγουμένων. Διαπιστώθηκε όμως, με πιο έντονο τρόπο, ο διχασμός των χωρών-μελών πάνω σ’ αυτό το θέμα και η κάθετη τοποθέτηση ολοένα και περισσοτέρων χωρών κατά της ανεξέλεγκτης μεταναστεύσεως, υπό το πρόσχημα των προσφύγων.

Η ανομολόγητη αλήθεια είναι ότι το τσουνάμι της λαθρομεταναστεύσεως προς την Ευρώπη δεν ξέσπασε τυχαία. Υπήρχε και πριν τη δεκαετία του ’90, αφετηρία του νέου μεγάλου κύματος παράνομης μεταναστεύσεως, φτώχεια και δυστυχία στον κόσμο.

Υπήρχαν επίσης πόλεμοι και ανθρωπιστικές καταστροφές. Μέχρι όμως τη δεκαετία του ’80 κυριαρχούσε στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ η ιδέα του διαλόγου Βορρά – Νότου. Η ανάγκη, δηλαδή, ο πλούσιος Βορράς να βοηθήσει τον φτωχό Νότο για την ανάπτυξή του και για την καταπολέμηση γενικότερα της φτώχειας και της πείνας στον κόσμο.

Τι συνέβη όμως στη δεκαετία του ’90 και σταμάτησε ξαφνικά ο Διάλογος Βορρά – Νότου; Το 1989-90 κατέρρευσε η Σοβιετική Ένωση. Σχεδόν ταυτοχρόνως, ως απόρροια του νέου γεωπολιτικού και οικονομικού σκηνικού που διαμορφώθηκε στον κόσμο, άρχισε η συζήτηση για την περίφημη παγκοσμιοποίηση. Η έλευση της τελευταίας παρουσιάσθηκε μάλιστα ως αναπόφευκτη, ως αδήριτη ιστορική εξέλιξη, που έχει τη δύναμη του φυσικού φαινομένου! «Μπορείς να σταματήσεις τη βροχή;», αναρωτιόταν, ο πρώην Αμερικανός Πρόεδρος Κλίντον, σε μια διάλεξή του για την παγκοσμιοποίηση στο Βιετνάμ.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, που είχε προβληθεί αρχικά στους Ευρωπαϊκούς λαούς ως μια Συμπολιτεία των εθνικών της κρατών, έσπευσε να ταυτισθεί με την παγκοσμιοποίηση και να την εγγράψει στις νέες συνθήκες, που είχαν ως στόχο, υποτίθεται, την προώθηση της Ευρωπαϊκής ενοποιήσεως. Ποιο είναι όμως το περιεχόμενο της παγκοσμιοποιήσεως και πώς συμβιβάζεται με την Ευρωπαϊκή ιδέα;

Η παγκοσμιοποίηση επιδιώκει τη διαμόρφωση μιας ενιαίας, παγκόσμιας αγοράς. Αντιλαμβάνεται κανείς τι σημαίνει αυτό όταν λάβει υπ’ όψιν τις αβυσσαλέες διαφορές και ανισότητες που υπάρχουν μεταξύ χωρών και διαφορετικών περιοχών του κόσμου. Τι σημαίνει επίσης ενιαία αγορά, όταν λάβει υπ’ όψιν ότι η έννοια της αγοράς περιλαμβάνει τρεις βασικούς παράγοντες: Το κεφάλαιο, τα προϊόντα, περιλαμβανομένων των υπηρεσιών, και το εργατικό δυναμικό.

Η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων και προϊόντων διαμορφώνει νέες συνθήκες διεθνούς ανταγωνισμού. Η τριάδα όμως συμπληρώνεται με την ελεύθερη διακίνηση εργατικού δυναμικού. Η τελευταία δεν μπορεί ούτε να διακηρυχθεί ανοικτά ούτε να εφαρμοσθεί απροκάλυπτα, λόγω των ανατροπών που θα επέφερε και των πολιτικών α­ντιδράσεων που θα προκαλούσε.

Η παράνομη μετανάστευση, υπό το ανθρωπιστικό πρόσχημα του ασύλου, είναι μια ανομολόγητη πολιτική προαγωγής της συγκεκαλυμμένης μεταναστεύσεως και της προωθήσεως των παγκοσμιοποιητικών πολιτικών. Σε διαφορετική περίπτωση, θα μπορούσε κάθε χώρα που αντιμετωπίζει έλλειψη εργατικού δυναμικού να διαπραγματευθεί απευθείας, όπως στο παρελθόν, την εισαγωγή εργατικού δυναμικού από χώρες της αρεσκείας της.

Η προαγωγή παγκοσμιοποιητικών πολιτικών, μέσα από την παράνομη μετανάστευση, είναι γι’ αυτό μέρος της ιδεολογίας, που κυριαρχεί στις Βρυξέλλες και εμπνέει τις μεταναστευτικές της πολιτικές. Η παράνομη μετανάστευση κατέχει, άλλωστε, πολύ σημαντική θέση στη μεταλλαγμένη ιδέα της Ευρώπης, που ταυτίζεται με την παγκοσμιοποίηση.

Στη νέα αυτή ιδέα αμφισβητείται το εθνικό κράτος και η αντίληψη της Ευρώπης ως μιας Συμπολιτείας εθνικών κρατών. Προάγεται η ιδέα ότι η Ευρώπη θα γίνει ένα αμάλγαμα, που θα προκύψει από την αποδόμηση των εθνικών κρατών και των εθνών της. Θα διαμορφωθεί, δηλαδή, τότε ένας «ενιαίος» Ευρωπαϊκός λαός, κατά το Αμερικανικό πρότυπο, που δεν θα αναφέρεται, όπως σήμερα, σε εθνικά κράτη. Οι προπαγανδιστές της ιδέας αυτής παραλείπουν φυσικά να σημειώσουν ότι οι Αμερικανικές Πολιτείες δεν υπήρξαν ποτέ έθνη. Η κάθε Πολιτεία αντιπροσώπευε τον κοινό μέσο όρο Αμερικανών πολιτών, που προέρχονταν από διάφορα έθνη.

Δεν είναι τυχαίο ότι ο πολύς Σόρος, κερδοσκόπος εκατομμυριούχος, ανεδείχθη σε πρωταγωνιστή της θεωρίας για μετάλλαξη της Ευρώπης, την οποία ευσχήμως ονομάζει «νεωτερικότητα», όπως επίσης της παράνομης μεταναστεύσεως, την οποία θεωρεί ως εργαλείο για την εθνική αποδόμηση.

Τα δεδομένα αυτά εξηγούν την ύποπτη πολιτική των Βρυξελλών, η οποία στην ουσία προάγει τη λαθρομετανάστευση. Το ανεξήγητο και παράδοξο είναι η εμμονή της Ελλάδος, υπό διαδοχικές κυβερνήσεις Δεξιάς και Αριστεράς, σε μια ανεδαφική και αυτοκαταστροφική πολιτική, που παρουσιάζεται ως δήθεν ανθρωπιστική και διεθνικιστική «πρωτοπορία».

Το σταδιακό άνοιγμα των συνόρων και το ξήλωμα του υπάρχοντος απαγορευτικού νομικού πλαισίου άρχισε με τον αρχιτέκτονα της νέας τάξεως στην Ελλάδα και του ψευτο-εκσυγχρονισμού Κώστα Σημίτη, επικουρούμενο από τον ιδεολογικά και πολιτικά ομοούσιό του Γιώργο Παπανδρέου.

Ο πρώτος απέσυρε τον στρατό από τη φύλαξη των συνόρων με τη δικαιολογία ότι θα σύστηνε ειδικό συνοριακό σώμα. Η μικρογραφία του σώματος που συστήθηκε δεν ήταν σε θέση να εκπληρώσει την αποστολή για την οποία υποτίθεται ότι συστήθηκε! Δημιουργήθηκε μάλιστα θόρυβος αν θα έπρεπε να φέρει όπλα, εφόσον είχε ως αποστολή την «ειρηνική» ανάσχεση των παράνομων μεταναστών.

Ο δεύτερος αποδέχθηκε χωρίς αντίρρηση τις πιέσεις της τότε Αμερικανίδος υπουργού Εξωτερικών Μαντλίν Ολμπράιτ να ανοίξει η Ελλάδα τα σύνορα και να δεχθεί ένα εκατομμύριο Αλβανούς μετανάστες ως συμβολή στο προσφυγικό πρόβλημα του Κοσσυφοπεδίου.

Η πολιτική αυτή, αντί να επανεξετασθεί στο μάκρος του χρόνου, όταν είναι οφθαλμοφανή τα αυτοκαταστροφικά αποτελέσματά της και η απάτη γύρω από το ποιοι είναι και ποιοι δεν είναι πρόσφυγες, συνεχίζεται επί τα χείρω. Η κατάσταση έφτασε σήμερα σε εκρηκτικό σημείο, όσο και αν γίνεται προσπάθεια να συγκαλυφθούν οι διαστάσεις του προβλήματος. Τα ανοικτά σύνορα οδηγούν σε εποικισμό της Ελλάδος από Μουσουλμανικές μάζες αλλοδαπών και σε μετάλλαξη του πληθυσμού της. Κανένας όμως δεν έχει δικαίωμα να υποθηκεύσει το εθνικό μέλλον της χώρας και να επιφέρει αλλοτρίωση του λαού της.

http://www.paron.gr/2018/09/28/p-nearchou-anedafiki-ke-aftokatastrofiki-i-emmoni-apo-tin-ellada-stin-politiki-ton-anikton-synoron/