Περί αριθμών και ανθρώπων

 

Με αυτόν τον καυστικό τρόπο σχολίασε ο Αρκάς, 

τα περί ανθρώπων και αριθμών!

 

Περί αριθμών και ανθρώπων

 

Του Αντώνη Καρακούση

Οι ασκούντες κριτική στη σταθεροποιητική οικονομική πολιτική κατηγορούν συνήθως τους εμπνευστές και σχεδιαστές αυτής για «αριθμολαγνεία» ή για «λογιστική αντιμετώπιση» των κοινωνικών και οικονομικών προβλημάτων. Επιστρατεύουν δε για την υποστήριξη των θέσεων αυτών λογικοφανή αποφθέγματα, του τύπου «πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι» ή την κλασική ρήση του Γεωργίου Παπανδρέου «ευημερούν οι αριθμοί, αλλά υποφέρουν οι άνθρωποι».

Και ακόμη επιχειρούν, μέσω αυτών των ρητορικών σχημάτων, νά αυτοπροσδιορισθούν ως υπέρμαχοι μιας άλλης κοινωνικής πολιτικής, που έχει στο κέντρο της προσοχής της τον άνθρωπο και όχι τους αριθμούς, που είναι άψυχοι και ως εκ τούτου δεν μπορούν παρά να εκφράσουν τη λογιστική και μόνο απεικόνιση της οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας.

Παρά τον κίνδυνο να κατηγορηθούμε και εμείς ως «αριθμολάγνοι» μπαίνουμε στον πειρασμό και υποστηρίζουμε ότι οι αριθμοί πρωτίστως εκφράζουν την οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα. Στους αριθμούς ανατρέχουμε όταν θέλουμε να μετρήσουμε την ανεργία και τη φτώχεια, οι αριθμοί είναι αυτοί που προσδιορίζουν το ύψος των τιμών και την ακρίβεια στην αγορά, τους αριθμούς επικαλούμεθα στις διεκδικήσεις μας, με τους αριθμούς τελικώς ζούμε και συναλλασσόμεθα καθημερινώς, καλώς ή κακώς. Και βεβαίως «πίσω από τους αριθμούς υπάρχουν άνθρωποι» μόνο που σε μεγάλο βαθμό τους εκφράζουν. Και επιμένουμε. Όταν ο πληθωρισμός είναι 20% οι άνθρωποι υποφέρουν, καθώς βλέπουν το εισόδημα τους να εξανεμίζεται από τη συνεχή άνοδο των τιμών που αντικατοπτρίζεται στο ποσοστό αυτό. Όταν ο πληθωρισμός είναι στο 6,8% οι άνθρωποι νιώθουν καλύτερα γιατί ξεφεύγουν από το καθημερινό άγχος των τιμών και την αγωνία του εισοδήματος. Όταν το έλλειμμα του ισοζυγίου εξωτερικών πληρωμών είναι δυσθεώρητο και τα συναλλαγματικά αποθέματα δεν αρκούν να καλύψουν τις υποχρεώσεις της χώρας, το νόμισμα υποτιμάται, οι τιμές ανεβαίνουν, οι άνθρωποι αναστατώνονται, χάνουν εισοδήματα, δυσπραγούν οικονομικά. Όταν το εθνικό εισόδημα αυξάνει με ρυθμούς κοντά στο μηδέν η οικονομία δεν αναπτύσσεται, τα εισοδήματα υποχωρούν, η ανεργία αυξάνει, τα καταστήματα δεν πωλούν, οι πολίτες δυστυχούν.

Όταν το έλλειμμα του Δημοσίου είναι υψηλό, το κράτος δεν έχει χρήματα να πληρώσει τους μισθούς και τις λοιπές υποχρεώσεις του. Στρέφεται στον υπερδανεισμό, τιμωρείται με υψηλά επιτόκια, χάνει άλλους πολύτιμους πόρους για την κοινωνική πολιτική και τελικώς οι πολίτες πάλι είναι τα θύματα της «απώλειας» του μέτρου των αριθμών.

Θα μπορούσε να αναφέρει κανείς πλήθος παραδειγμάτων για να αποδείξει το καινοφανές των επιχειρημάτων που θέλουν την πολιτική να ξεφεύγει ή πολύ χειρότερα να αγνοεί την κοινωνική δυναμική των αριθμών. Αλλά στη χώρα μας ευδοκιμούσε πάντα, από αρχαιοτάτων χρόνων, η μυθοπλασία. Μια ολόκληρη χώρα ζυμωμένη με μύθους, όπως τούτος ο σύγχρονος της «αριθμολαγνείας», τον οποίο αν αποτινάξουμε θα αποκτήσουμε ως διά μαγείας κοινωνικό πρόσωπο.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ  15.02.1997

 

Το Προσφυγικό με το πενάκι της «Εθνικής» σκιτσογράφων

Το Προσφυγικό με το πενάκι της «Εθνικής» σκιτσογράφων

Θέση στο ζήτημα αιχμής για την ελληνική κοινωνία, την προσφυγική κρίση, λαμβάνουν με κύριο όπλο τη γραφίδα τους καταξιωμένοι Ελληνες γελοιογράφοι. 

 Το βραβευμένο από τον ΟΗΕ σκίτσο του Πάνου Μαραγκού, με τον «λαβύρινθο» στον οποίο μπαίνουν εξαθλιωμένοι πρόσφυγες με αφετηρία την Ελλάδα και προορισμό την Κεντρική Ευρώπη.

Στο πλαίσιο της έκθεσης «Το Μετέωρο Βήμα», η οποία πραγματοποιείται από τις 8.5.2016 στην αίθουσα εκδηλώσεων του Μετρό στον σταθμό του Συντάγματος, η Λέσχη Ελλήνων Γελοιογράφων, αποφεύγοντας τους συναισθηματισμούς, θέτει το αποτύπωμά της στον διάλογο που έχει ανοίξει και προσεγγίζει το Προσφυγικό από όλες εκείνες τις πτυχές που αποτελούν ίσως γενεσιουργούς αιτίες του. Επισημαίνουν τις επιδράσεις του σε όλες τις πλευρές της κοινωνικοπολιτικής ζωής και σκιαγραφούν με μαεστρία τις δυνάμεις που το πυροδοτούν, πιστοί πάντοτε στον ρόλο τους ως φορείς της ενημέρωσης και «κριτές» της εξουσίας, από όπου και αν ασκείται.

«Παίρνουμε θέση, αναδεικνύουμε τους υπαίτιους και "καταλογίζουμε" ευθύνες με συντεταγμένο και συλλογικό τρόπο», σημειώνει ο Πάνος Μαραγκός, βασικός σκιτσογράφος των εφημερίδων «Έθνος» και «Έθνος της Κυριακής» και πρόεδρος της Λέσχης. «Είκοσι οκτώ σκιτσογράφοι -με 120 έργα- διαμορφώνουν ένα μωσαϊκό τεχνικών, χρωμάτων, εκφραστικών μέσων και τοποθετήσεων, ο καθένας από τη δική του σκοπιά». Εξάλλου, ο τίτλος της έκθεσης βρίσκεται σε απόλυτη αρμονία με τη βαθύτερη ουσία της προσφυγικής κρίσης. «Πρόκειται για το "μετέωρο βήμα" τόσο των προσφύγων προς τη σωτηρία, όσο και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τον χαμένο ρόλο του ανθρωπισμού και του ευρωπαϊκού πολιτισμού, που δοκιμάζονται έντονα σε αυτές τις συνθήκες».

Η αγανάκτηση και ο θυμός αποτέλεσαν έμπνευση για τον Βαγγέλη Παυλίδη.

 

Αδυναμία ή έλλειψη θέλησης

Η αγανάκτηση και ο θυμός για την αντιμετώπιση του Προσφυγικού από τους αρμόδιους είναι μία από τις βασικές πηγές έμπνευσης του Βαγγέλη Παυλίδη. Συναισθήματα που ξεκινούν «από την απάθεια -έως και εχθρότητα- με την οποία πολλοί στην "πολιτισμένη" Ευρώπη αντιμετωπίζουν το πρόβλημα, από την καθυστέρηση και την κωλυσιεργία στη λήψη αποφάσεων, τη στιγμή που χάνονται ζωές, έως την αδυναμία ή την έλλειψη θέλησης να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα στη ρίζα του».

Στο έργο του Σπύρου Δερβενιώτη, οι μετανάστες που πνίγηκαν στο Αιγαίο έχουν... αντικαταστήσει τα νησιά.

 

«To προσφυγικό ζήτημα, και γενικά οι μετακινήσεις πληθυσμών, βρίσκεται στην καρδιά των θεμάτων που θα κληθεί να απαντήσει η ανθρωπότητα στον 21ο αιώνα», υπογραμμίζει ο σκιτσογράφος Σπύρος Δερβενιώτης. Χαρακτηρίζει το Προσφυγικό ως πολιτικό ζήτημα και τονίζει ότι οι σκιτσογράφοι (θα) στέκονται με κριτική διάθεση απέναντι στις αποφάσεις της εξουσίας.

Στην υποκριτική στάση της Δύσης εστιάζει ο Στάθης (Σταυρόπουλος).

Στην υποκριτική στάση της Δύσης εστιάζει, από την πλευρά του, ο Στάθης (Σταυρόπουλος). «(Η Δύση) διχάζει τους λαούς, προκαλεί εμφυλίους και χρησιμοποιεί πρόσφυγες ως εργατικό δυναμικό, προκαλώντας παράπλευρα φαινόμενα, όπως η εμφάνιση της τρομοκρατίας, και η εξαθλίωση των Ευρωπαίων πολιτών, μεταναστών και γηγενών», δηλώνει. Εξάλλου, από ανθρωπιστικής σκοπιάς, αναδεικνύεται η θηριωδία των δουλεμπόρων και όλων όσοι αποκομίζουν οφέλη από την ανθρώπινη τραγωδία, μηδέ ορισμένων ΜΚΟ -μάλιστα πολλών- εξαιρουμένων.

Όσο για τη στάση των Ελλήνων πολιτών «είναι μεν αξιέπαινη με την αρωγή που προσφέρουν στους πρόσφυγες, βρίσκεται, ωστόσο, σε ευθεία αντίθεση με την αβελτηρία, την ανικανότητα και, ενδεχομένως, την πονηρία των ελληνικών κυβερνήσεων τα τελευταία χρόνια».

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΥΡΙΤΣΗ

kkyritsi@pegasus.gr

ΕΘΝΟΣ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ

Διάκριση με τη σφραγίδα του ΟΗΕ για τον Πάνο Μαραγκό

«Το σκίτσο με τον "λαβύρινθο" στον οποίο μπαίνουν εξαθλιωμένοι πρόσφυγες με αφετηρία την Ελλάδα και προορισμό την Κεντρική Ευρώπη συνάντησε μεγάλη αποδοχή.

ΣΤΟΥΣ ΚΟΡΥΦΑΙΟΥΣ Ο ΠΑΝΟΣ ΜΑΡΑΓΚΟΣ

Διάκριση με τη σφραγίδα του ΟΗΕ για τον σκιτσογράφο του «Εθνους»

Το τέταρτο βραβείο σε διεθνή διαγωνισμό για τα καλύτερα πολιτικά σκίτσα του πλανήτη το 2015 απέσπασε ο σκιτσογράφος του «Eθνους» Πάνος Μαραγκός.

Η σημαντική διάκριση έγινε στο πλαίσιο ετήσιου διαγωνισμού του ΟΗΕ για τα καλύτερα πολιτικά σκίτσα της χρονιάς που αντανακλούν το πνεύμα, τους σκοπούς και τις Αρχές του Οργανισμού, ενώ η αξιολόγηση πραγματοποιήθηκε από ειδική επιτροπή υπό τον συντονισμό του κορυφαίου Αμερικανού σκιτσογράφου Ράναν Λούρι.

Με ένα σκίτσο φιλοτεχνημένο τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν οι προσφυγικές ροές και οι πνιγμοί μεταναστών στα νησιά του Αιγαίου αυξάνονταν δραματικά προκαλώντας προβληματισμό και διεθνή κινητοποίηση, ο Πάνος Μαραγκός διακρίθηκε μεταξύ εκατοντάδων υποψηφιοτήτων.

Οπως αναφέρει: «Ηταν το σκίτσο με τον "λαβύρινθο" στον οποίο μπαίνουν εξαθλιωμένοι πρόσφυγες με αφετηρία την Ελλάδα και προορισμό την Κεντρική Ευρώπη, έναν λαβύρινθο στην έξοδο του οποίου λίγοι θα κατορθώσουν να φτάσουν».

Στην επιτροπή που επέλεξε τους βραβευθέντες συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο πρώην γενικός γραμματέας του ΟΗΕ Κόφι Ανάν, ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, συγγραφείς, εκδότες, καθηγητές Πανεπιστημίου, καλλιτέχνες και πρέσβεις δεκάδων κρατών στη Νέα Υόρκη.

Αυτό με έκανε να το επιλέξω για τον διαγωνισμό», εξηγεί ο Πάνος Μαραγκός.

 

«Αφορμή για να δημιουργηθεί το συγκεκριμένο σκίτσο ήταν το συνταρακτικό γεγονός του πνιγμού του μικρού Αϊλάν, του τρίχρονου προσφυγόπουλου, που είχε τότε προκαλέσει παγκόσμια συγκίνηση. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τους φράχτες που ορθώνονταν από την Ευρωπαϊκή Ενωση στη διαδρομή των προσφύγων προς τη "Γη της Επαγγελίας" με ενέπνευσαν για τη δημιουργία του σκίτσου» επισημαίνει ο Π. Μαραγκός.

«Ηταν μια συγκυρία κατά την οποία ένα σκίτσο μπορούσε να ευαισθητοποιήσει και να περάσει μηνύματα διεθνώς. Και το μήνυμα αυτού του σκίτσου έχει να κάνει με την υποκρισία της Δύσης, η οποία εκθέτει τον ευρωπαϊκό πολιτισμό για τον οποίο καμαρώνει».

Ο Πάνος Μαραγκός, ο οποίος έχει λάβει κατά το παρελθόν ακόμη μία τιμητική διάκριση από τον ΟΗΕ για τη δουλειά του, εξηγεί γιατί επέλεξε να διαγωνιστεί με τον «λαβύρινθο»: «Το συγκεκριμένο σκίτσο συνάντησε μεγάλη αποδοχή μετά τη δημοσίευσή του στο ?Εθνος της Κυριακής? και την αναπαραγωγή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτή η θετική αντίδραση του κόσμου λειτούργησε σαν πρόκριμα για να το επιλέξω».

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΡΟΒΒΑ
rovva@pegasus.gr

http://www.ethnos.gr/media/arthro/diakrisi_me_ti_sfragida_tou_oie_gia_ton_skitsografo_tou_ethnous-64320753/

ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΓΚΙΒΑΛΟΥ : Η Ευρώπη διαλύεται - Η Γερμανία διατάζει

Η Ευρώπη διαλύεται - Η Γερμανία διατάζει...

 

Του ΜΕΝΕΛΑΟΥ ΓΚΙΒΑΛΟΥ Αναπληρωτή καθηγητή Πολιτικής Επιστήμης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Η γερμανική οικονομικοπολιτική ελίτ επεδίωξε και επιδιώκει να οικοδομήσει την κυριαρχία της πάνω σε δύο άξονες: Ο πρώτος αφορά την πολιτική της λιτότητας, τη διάλυση των κοινωνικών θεσμών και τη μαζική πτωχοποίηση των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Ο δεύτερος άξονας αφορά την άλωση και χειραγώγηση των σχημάτων διακυβέρνησης και των πολιτικών συστημάτων και την προώθηση σε καίριας σημασίας οικονομικούς και πολιτικούς θεσμούς της ΕΕ και της Ευρωζώνης «εντολοδόχων» προσώπων, που -στον έναν ή στον άλλο βαθμό- αποτελούν το «μακρύ χέρι» της γερμανικής ηγεσίας.
Σ' αυτό το πλαίσιο προσπάθησε και προσπαθεί να θέσει εκτός Ιστορίας το κοινωνικό υποκείμενο, να υπονομεύσει ή και να ακυρώσει τη λαϊκή βούληση και τη λαϊκή κυριαρχία. Τελικός σκοπός, η επικράτηση του γερμανικού imperium που θα «νομιμοποιείται» από το Σύνταγμα της αγοράς.

Όμως, η Ιστορία και η Δημοκρατία «εκδικούνται». Το κοινωνικό υποκείμενο εξεγείρεται και αντιδρά. Οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν είναι διατεθειμένοι να δεχθούν αδιαμαρτύρητα τον εγκλεισμό τους στα «στρατόπεδα συγκεντρώσεως» της λιτότητας, ούτε να υποκύψουν στη μεταμοντέρνα δικτατορία της γερμανικής ολιγαρχίας.

Σήμερα, ο αντιγερμανισμός, η εχθρότητα, η απέχθεια, που στρέφονται κατά της γερμανικής ηγεσίας και κατά της γερμανικής πολιτικής, προσλαμβάνουν έναν ευρύτερο χαρακτήρα. Άλλο πράγμα η ηγεμονία και άλλο η καταπίεση και η τυραννία. Η ηγεμονία μιας χώρας δεν μπορεί ποτέ να θεμελιωθεί στην οικονομική της ισχύ, όταν μέσω της ισχύος αυτής επιδιώκεται η «πειθάρχηση», η υποταγή των άλλων λαών. Η πραγματική ηγεμονία προϋποθέτει πνευματικότητα, προϋποθέτει την προώθηση κοινωνικών και ανθρωπιστικών αξιών και αντιλήψεων. Αντίθετα, η σημερινή γερμανική ελίτ παραπέμπει σε μια ολιγαρχική, σε μια αυταρχική εξουσία, που επιχειρεί να επιβληθεί με τον εκφοβισμό, τις απειλές, την τιμωρητική πρακτική, μέσω της οικονομικής εξόντωσης των πλέον αδύναμων κοινωνιών.

Άλλο ηγεμονία, άλλο τυραννία

Ο κύκλος της αδιαμφισβήτητης γερμανικής εξουσίας, μιας πολιτικοοικονομικής δικτατορίας που απαγορεύει κάθε κριτική και κάθε αντίδραση, τελειώνει. Οι θεσμοί -οικονομικοί και πολιτικοί-, τους οποίους χειραγωγεί ο Β. Σόιμπλε και η Άνγκ. Μέρκελ, έχουν ευτελιστεί στα μάτια της μεγάλης πλειοψηφίας των ευρωπαίων πολιτών.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση όχι μόνο δεν οδηγείται στην πολιτική ενοποίηση, αλλά αποσυγκροτείται. Ιδιαίτερα στην ελληνική «περίπτωση», ο απροκάλυπτα κυνικός και χυδαίος, συχνά, τρόπος που αντιμετωπίζεται, κατά την τελευταία ιδιαίτερα περίοδο, η ελληνική κυβέρνηση και η Ελλάδα από τη γερμανική ηγεσία και τα συμφέροντα που αυτή υπηρετεί, έχει καταργήσει κάθε πρόσχημα και έχει αποκαλύψει τον πραγματικό χαρακτήρα και τις πραγματικές επιδιώξεις της γερμανικής ελίτ, όχι μόνο για τη χώρα μας αλλά και για ολόκληρη την Ευρώπη.

Η πρωτοφανής αντοχή, η εμμονή τόσο της ελληνικής κυβέρνησης όσο και του λαού στον αμείλικτο πόλεμο που έχει κηρύξει εναντίον τους η πολιτικοικονομική «μαφία» των εταίρων και δανειστών, εδώ και τέσσερις ολόκληρους μήνες, ακύρωσε -σ' αυτήν τουλάχιστον τη φάση- την επιχείρηση πολιτικής και οικονομικής τρομοκρατίας που απέβλεπε ευρύτερα στην αποτροπή ανάδυσης κινημάτων αντίδρασης στις χώρες του Νότου.

Ο απηνής πόλεμος κατά της χώρας μας όχι μόνο δεν απέτρεψε την προέλαση ενός ευρύτερου κοινωνικοπολιτικού κινήματος κατά της λιτότητας και του νεοφιλελευθερισμού στην Ισπανία, αλλά, αντίθετα, ανέδειξε το κίνημα αυτό σε σημαντική παράμετρο για τις εξελίξεις όχι μόνο στην Ισπανία αλλά και σε ευρύτερο ευρωπαϊκό επίπεδο. Το αντιπαράδειγμα της Ελλάδας μετατρέπεται σταδιακά σε υπόδειγμα για άλλους ευρωπαϊκούς λαούς.

Χειραγώγηση από τις ΗΠΑ

Την κρίση στην Ευρωζώνη, την υπερχρέωση των κρατών-μελών δεν την προκάλεσε ασφαλώς η Ελλάδα, αλλά η νεοφιλελεύθερη στρατηγική, που μέσω της λιτότητας ενισχύει τη χρηματοπιστωτική δικτατορία.

Η Ευρώπη στερείται σήμερα πολιτικής και πνευματικής ηγεσίας, στερείται στρατηγικής, με συνέπεια να χειραγωγείται συχνά σε κρίσιμα θέματα από τις ΗΠΑ. Η σημερινή γερμανική ηγεσία δεν μπόρεσε καν να κατανοήσει τον κρίσιμο, τον στρατηγικό χαρακτήρα της παρουσίας του ΔΝΤ στην «καρδιά» της ΕΕ, στην «Ευρωζώνη». Ανέθεσε τη «βρώμικη δουλειά» στο ΔΝΤ, στην περίπτωση της χώρας μας, ώστε μέσα από τα Μνημόνια να προωθηθούν οι «εκκαθαριστικές επιχειρήσεις», για να μπορέσει η γερμανική ηγεσία να «αποικιοποιήσει» την Ελλάδα χωρίς αντιδράσεις. Δεν θέλησε να αναγνωρίσει ότι η κρίση της Ελλάδας αφορούσε την «Ευρωζώνη», την πολιτική που ασκείται στην Ευρώπη. Αλλά ακόμα και σήμερα δεν φαίνεται να έχει μεταβάλει αντιλήψεις η γερμανική ηγεσία και το μόνο που την ανησυχεί είναι το πολιτικό κόστος που θα αναλάβει η ίδια σε περίπτωση «ατυχήματος» και όχι οι ευρύτερες επιπτώσεις ενός τέτοιου «γεγονότος», όχι μόνο σε ευρωπαϊκό αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Το γεγονός και μόνο ότι ο ίδιος ο Πρόεδρος Ομπάμα ανέθεσε στον υπουργό Οικονομικών των ΗΠΑ να θέσει το ζήτημα της Ελλάδας στη Σύνοδο των G7 συνιστά ηχηρό «πολιτικό ράπισμα» κατά της γερμανικής ηγεσίας.

Πολλοί παρομοίασαν την αντιπαράθεση της Ελλάδας με τη Γερμανία με σύγκρουση μεταξύ Δαβίδ και Γολιάθ. Όμως, στη δική μας περίπτωση ο «Δαβίδ» δεν κρατά μόνο μια «σφεντόνα», αλλά πολύ ισχυρά πολιτικά, οικονομικά και γεωστρατηγικά «ατού». Αυτά τα «ατού», αυτά τα ισχυρά πλεονεκτήματα, αρνήθηκαν να τα αξιοποιήσουν οι εθελόδουλες κυβερνήσεις των Μνημονίων. Να θυμηθούμε ότι πριν από πέντε χρόνια ο Γ. Παπανδρέου είχε «απειλήσει» με το «περίστροφο στο τραπέζι». Μόνο που το περίστροφο το έστρεψε και «πυροβόλησε» τον ελληνικό λαό και τη χώρα. Όπως έπραξαν, άλλωστε, και οι διάδοχοί του μνημονιακοί πρωθυπουργοί, έχοντας ως συμπαραστάτη και πρωτεργάτη, όλοι τους, τον Ευ. Βενιζέλο.

Είναι προφανές, πάντως, ότι η ελληνική κυβέρνηση ούτε εκβιάζει ούτε απειλεί παρόλο τον πόλεμο που υφίσταται. Φρόντισε, μάλιστα, να διαψεύσει κάθε κατηγορία και να ακυρώσει κάθε κακόπιστη κριτική, εκπληρώνοντας μέχρι τώρα τις δανειακές της υποχρεώσεις με σοβαρές μάλιστα συνέπειες στο επίπεδο της ρευστότητας και εσωτερικής ύφεσης. Οι δε απαραβίαστοι όροι, τους οποίους θέτει -οι περίφημες «κόκκινες γραμμές»- δεν συνιστούν ιδεολογικές εμμονές, αλλά τις ελάχιστες προϋποθέσεις για την έξοδο από την καταστροφική λιτότητα και για την αντιμετώπιση της ανθρωπιστικής κρίσης. Προϋποθέσεις, βεβαίως, που δεν μπορούν να ικανοποιηθούν χωρίς την αντιμετώπιση του ζητήματος του χρέους.

Τα περιθώρια σίγουρα στένεψαν ασφυκτικά. Όμως, η ελληνική κυβέρνηση θα πρέπει μέχρι την τελευταία ώρα, εξαντλώντας κάθε περιθώριο, να παραμείνει ανυποχώρητη. Δεν το «χρωστά» μόνο στον ελληνικό λαό αλλά και στους ευρωπαίους πολίτες, στα κοινωνικά και πολιτικά κινήματα που αναδύονται με ορμή και παίρνουν κουράγιο και δύναμη από την ηθική και πολιτική αντοχή και αντίσταση του ελληνικού λαού. 

 

"ΤΟ ΠΑΡΟΝ"