Τζόσλιν Μπελ , της έκλεψαν το Νόμπελ, αλλά δικαιώθηκε μετά από 50 χρόνια

Της… έκλεψαν το Νόμπελ, αλλά δικαιώθηκε μετά από 50 χρόνια

Η είδηση που αποκάλυψε ο Guardian, θυμίζει κινηματογραφικό σενάριο: Βρετανίδα αστροφυσικός κερδίζει το αστρονομικό ποσό των τριών εκατομμυρίων δολαρίων, πενήντα χρόνια μετά την κοσμοϊστορική ανακάλυψη του πρώτου γνωστού Πάλσαρ.

Για την ανακάλυψη του 1967, στην οποία οδηγήθηκε σε συνεργασία με τον τότε καθηγητή της Αντονι Χιούις, ήταν ο Χιούις που τελικά τιμήθηκε με το βραβείο Νομπέλ, ενώ η δική της συμβολή έμεινε στο σκοτάδι για τόσα χρόνια. Τώρα ήρθε η ώρα να αποκατασταθεί η αλήθεια. Η Τζόσλιν Μπελ είδε το άστρο της να λάμπει ξανά. Ακόμη κι αν χρειάστηκε να κάνει τόσα χρόνια υπομονή.

Η ώρα της αποθέωσης λοιπόν, ήρθε αισίως στα 75 της. Η Μπελ, η οποία μεταξύ άλλων διδάσκει και στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, επιλέχθηκε από μία επιτροπή επιφανών επιστημόνων, ώστε να βραβευθεί με 3 εκατομμύρια δολάρια και με το ειδικό βραβείο σημαντικής ανακάλυψης στην Φυσική, για την μνημειώδη δουλειά που έχει κάνει με τα Πάλσαρ, αλλά και για τη γενικότερη προσφορά της στην επιστημονική κοινότητα. Η απονομή θα γίνει στις ΗΠΑ τον Νοέμβριο του 2018 σε μία πολύ λαμπερή τελετή που συγκεντρώνει πολύ ηχηρά ονόματα των επιστημών και όχι μόνο.

«Ομολογώ ότι έμεινα άφωνη! Ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα δεν είχα φανταστεί αυτή τη βράβευση» δήλωσε η Τσόσλιν Μπελ με νεανικό ενθουσιασμό. Γεννημένη στην Ιρλανδία το 1943, βρέθηκε στο Κέιμπριτζ «μάλλον κατά τύχη» για να κυνηγήσει ένα διδακτορικό στο συγκεκριμένο πανεπιστήμιο. Ενώ έγραφε χιλιόμετρα σημειώσεων παρατηρώντας τον ουρανό μέσα από ένα ειδικό τηλεσκόπιο που η ίδια βοήθησε για να κατασκευαστεί, εντόπισε ένα αχνό και ασυνήθιστο «σινιάλο»: επαναλαμβανόμενους παλμούς ραδιοκυμάτων.

«Ήταν ένα πολύ πολύ μικρό σημάδι. Το παρατήρησα επειδή ήμουν πολύ προσεκτική, πολύ σχολαστική κι επειδή έπασχα από το «σύνδρομο του απατεώνα» λέει χαρακτηριστικά.

Σύνδρομο του απατεώνα είναι ένας όρος που επινοήθηκε το 1978 από κλινικούς ψυχολόγους και αναφέρεται σε φιλόδοξα άτομα που χαρακτηρίζονται από αδυναμία να εξωτερικεύουν τα επιτεύγματά τους και έναν επίμονο φόβο ότι θα εκτεθούν ως «απάτες».

Παρά τα εξωτερικά αποδεικτικά στοιχεία της ικανότητάς τους, εκείνοι που παρουσιάζουν το σύνδρομο, παραμένουν πεπεισμένοι ότι είναι απατεώνες και δεν αξίζουν την επιτυχία. Αποδίδουν την επιτυχία τους στην τύχη ή θεωρούν πως είναι αποτέλεσμα της εξαπάτησης των άλλων, ώστε να τους πείσουν ότι είναι πιο ευφυείς και ικανοί από ό,τι στην πραγματικότητα είναι. Ορισμένες μελέτες δείχνουν ότι το σύνδρομο του απατεώνα είναι ιδιαίτερα συχνό μεταξύ των γυναικών με υψηλές επιδόσεις.

Για την Τσόσλιν Μπελ, το συγκεκριμένο σύνδρομο εκδηλώθηκε ως ένας ακαθόριστος φόβος ότι θα την έδιωχναν από το Κέιμπριτζ. «Ξέρω να πολεμάω, και είχα αποφασίσει ότι ώσπου να με διώξουν, θα δούλευα όσο πιο σκληρά μπορούσα. Και ότι όταν θα ερχόταν η ώρα να φύγω, δεν θα είχα τύψεις, γιατί θα ήξερα ότι θα είχα δώσει το 100% των δυνάμεών μου».

Αυτό έκανε λοιπόν. Εδωσε το 100% των δυνάμεών της και όπως όλα απέδειξαν, το ποσοστό αυτό ήταν αρκετό, ώστε να εντοπίσει το πρώτο γνωστό Πάλσαρ στον αστερισμό Αλώπηξ. Ύστερα από έναν μήνα μελέτης της συγκεκριμένης «γειτονιάς» του ουρανού, το σημάδι επανήλθε δριμύτερο. Η ευφυής Τζόσλιν, τηλεφώνησε τότε στον επόπτη της στο διδακτορικό, Άντονι Χιούις. Η δική του αντίδραση, δεν ήταν αντίστοιχα ευφυής.

«Προφανώς πρόκειται για τεχνητά ραδιοπαράσιτα» της απάντησε, μην μπορώντας να αποδεχτεί ότι μία τόσο νέα επιστήμονας και μάλιστα γυναίκα, θα μπορούσε να οδηγηθεί σε ένα τέτοιο κοσμογονικό πόρισμα. Στα μέσα των 60s, οι παρατηρήσεις μέσω ειδικών τηλεσκοπίων για ραδιοκύματα, μπερδεύονταν συχνά από αυτοκίνητα που περνούσαν, πειρατικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς, και πολλά ακόμη.

«Δεν μπορούσα να αντικρούσω τα επιχειρήματά του αρκετά γρήγορα. Μέσα μου όμως ήξερα ότι δεν επρόκειτο για απλά παράσιτα» εξηγεί η ίδια. Και είχε δίκιο. Το σημάδι που είχε δει, προερχόταν από τα αστέρια και όχι από την πεζή, γήινη καθημερινότητα. Η επιμονή και η υπομονή της την οδήγησαν σε αυτή τη σπουδαία ανακάλυψη το 1967, συστήνοντας στην ανθρωπότητα, την άγνωστη ως τότε γοητεία των Πάλσαρ.

Οι πάλσαρ λοιπόν, είναι αστέρες νετρονίων με ισχυρό μαγνητικό πεδίο, που περιστρέφονται ταχύτατα γύρω από άξονα και καθώς τους παρατηρούμε από την Γη, καταγράφουμε αλληλουχία σχεδόν περιοδικών παλμών. Είναι μία κατηγορία παλλόμενων ουράνιων ραδιοπηγών, ουράνιων δηλαδή σωμάτων που εκπέμπουν ανιχνεύσιμη ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία με τη μορφή ραδιοφωνικών κυμάτων.

Η ανακάλυψη της Μπελ ήταν τόσο κοσμοϊστορική, που βραβεύτηκε με Νομπέλ το 1974. Με μία σημαντική λεπτομέρεια. Το Νομπέλ δόθηκε στον καθηγητή της, τον Άντονι Χιούις, και όχι στην ίδια! Η απόφαση αυτή προκάλεσε τότε σάλο αντιδράσεων, με πιο έντονη εκείνη του Βρετανού αστρονόμου Σερ Φρεντ Χόιλ. Ωστόσο η ίδια η Μπελ, δεν παραπονέθηκε ποτέ για την ανήκουστη αδικία που έγινε εις βάρος της.

«Πιστεύω ότι τα κατάφερα πολύ καλά, ακριβώς επειδή δεν πήρα τότε το Νομπέλ. Όταν παίρνεις ένα τέτοιο βραβείο, περνάς μία καταπληκτική εβδομάδα και μετά όλα έχουν τελειώσει. Είναι σαν να έχεις πιάσει κορυφή και μετά κανένας δεν θα σε βραβεύσει ποτέ ξανά, για τίποτε άλλο. Αν δεν πάρεις Νομπέλ, κερδίζεις όλα τα υπόλοιπα, ό,τι άλλο υπάρχει. Κάθε χρόνο έκανα και ένα διαφορετικό πάρτι, γιατί θα κέρδιζα κι από ένα βραβείο. Αυτό είναι πολύ πιο διασκεδαστικό» σχολιάζει η σημαντική αστροφυσικός, με ειλικρίνεια που αφοπλίζει.

Η Μπελ είναι η πρώτη γυναίκα που έγινε πρόεδρος τόσο του Ινστιτούτου Φυσικής, όσο και της Βασιλικής Εταιρείας του Εδιμβούργου. Η ίδια είναι υπεύθυνη για το Athena Swan Programme , το οποίο είναι ευρέως γνωστό για τη συμβολή του στη βελτίωση των γυναικείων ακαδημαϊκών θέσεων.

Αν σκεφτούμε ότι η ίδια έχασε κάποτε ένα Νομπέλ εξαιτίας της ανισότητας των φύλων ακόμη και σε έναν χώρο όπως είναι η επιστήμη, βγάζει απόλυτο νόημα ο τρόπος με τον οποίο έχει αποφασίσει να αξιοποιήσει τα 3 εκατομμύρια δολάρια που θα εισπράξει τον προσεχή Νοέμβριο: Θα διατεθούν στο Ινστιτούτο Φυσικής, προκειμένου να θεσπιστούν νέες υποτροφίες για άτομα που δεν βρίσκουν τρόπο ώστε να ακουστεί αρκετά δυνατά η φωνή τους.

«Η περίφημη ιστορία με το Πάλσαρ μου συνέβη επειδή στην ουσία ανήκα σε μειονότητα -στον χώρο μου υπερτερούν αριθμητικά οι άνδρες. Αλλά και επειδή ήμουν μία απλή φοιτήτρια διδακτορικού. Αυξάνοντας την διαφορετικότητα στον στενό κύκλο της Φυσικής, μικρά και μεγάλα θαύματα θα μπορούσαν να συμβούν» καταλήγει.

https://www.patris.gr/2018/09/10/tis-eklepsan-to-nompel-alla-dikaiothike-meta-apo-50-chronia/

Ναπολέων Λιναρδάτος : Μεταμοντέρνος φεμινισμός και ισλαμισμός

Μεταμοντέρνος φεμινισμός και ισλαμισμός

Οι επιθέσεις, οι βιασμοί, οι κλειτοριδεκτομές, οι απαγωγές θεωρούνται πλέον συνηθισμένα φαινόμενα

Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος*

Υπό κανονικές συνθήκες θα ήταν αναμενόμενο οι αυτοαποκαλούμενοι «φεμινιστές» να είναι τουλάχιστον ιδιαίτερα επικριτικοί στην εξάπλωση του ισλαμισμού στην Ευρώπη. Δεν υπάρχει στον δυτικό κόσμο κίνημα που υποσκάπτει τη θέση και τα ανθρώπινα δικαιώματα της γυναίκας όσο ο ισλαμισμός, ο οποίος επιδεικνύει πρωτοφανή δυναμική και αυτοπεποίθηση.

Ο ιστορικός Γκάβιν Μόρτιμερ έγραψε στον «Spectator»: «Ειδικά φέτος, οι ισλαμιστές στοχοποιούν τις γυναίκες. Όταν ο Σάλμαν Αμπεντί πυροδότησε τη βόμβα αυτοκτονίας στη συναυλία της Αριάνα Γκράντε, τον Μάιο, δολοφονώντας 17 γυναίκες (και πέντε άνδρες), το έπραξε γνωρίζοντας ότι ο χώρος θα ήταν γεμάτος με έφηβα κορίτσια και νεαρές γυναίκες. Τον Ιούλιο, δύο Γερμανίδες μαχαιρώθηκαν θανάσιμα από έναν Αιγύπτιο σε θέρετρο στην Ερυθρά Θάλασσα. Αυτή η επίθεση έμοιαζε με την επίθεση στο Τουρκού της Φινλανδίας, όπου ένας δεκαοκτάχρονος Μαροκινός μαχαίρωσε οκτώ γυναίκες - οι δύο εξ αυτών υπέκυψαν στα τραύματά τους. Δύο ημέρες νωρίτερα, η θανάσιμη ισλαμική επίθεση στην Καμπρίλ της Ισπανίας είχε ως θύμα μια γυναίκα 61 ετών».

Στα παραπάνω δεν συμπεριλαμβάνονται οι καθημερινές επιθέσεις, όπως για παράδειγμα αυτές σε περίπου 1.200 γυναίκες στον σταθμό τρένων της Κολονίας. Οι επιθέσεις, οι βιασμοί, οι κλειτοριδεκτομές, οι απαγωγές, η καταναγκαστική πορνεία θεωρούνται πλέον συνηθισμένα φαινόμενα. Αυτό, όμως, που κάνει εντύπωση είναι ότι οι αυτοαποκαλούμενοι «φεμινιστές» δεν έχουν να πουν τίποτε για όλα αυτά. Δεν έχουν να πουν τίποτε, γιατί οι μεταμοντέρνοι φεμινιστές διαφέρουν δραματικά από τους πρώτους φεμινιστές.

Στην αρχή, ο φεμινισμός ήταν ένα κίνημα που ζητούσε την ισότητα ενώπιον του νόμου. Αφού αυτός ο στόχος επετεύχθη, το κίνημα έχει αλλάξει «χέρια» και εξ ονόματός του σήμερα ομιλούν μεταμοντέρνοι προπαγανδιστές, των οποίων ο ένας και μοναδικός στόχος είναι ο δυτικός πολιτισμός. Ο δυτικός πολιτισμός θεωρείται το πιο βάναυσο, βάρβαρο και ανεπίδεκτο βελτίωσης κοινωνικό σύστημα στην Ιστορία της ανθρωπότητας. Βασιζόμενοι σε αυτή την αρχή, οι μεταμοντέρνοι φεμινιστές ακολουθούν το «ο εχθρός του εχθρού μου είναι φίλος μου».

Η μουσουλμάνα βουλευτής του Εργατικού Κόμματος στη Βρετανία Ναζ Σαχ είπε στις περίπου 1.400 γυναίκες που βιάστηκαν και κακοποιήθηκαν από συμμορίες Πακιστανών στο Ρόδεραμ της Αγγλίας «να το βουλώσουν» χάριν της διαφορετικότητας. Στις «φεμινιστικές» διαδηλώσεις μετά την εκλογή Τραμπ, Γερμανοί «φεμινιστές» συμπαρατάχθηκαν με ισλαμιστές αναφωνώντας «Αλαχού Ακμπάρ». Στις ΗΠΑ, η διοργανώτρια των «φεμινιστικών» διαδηλώσεων, μια μουσουλμάνα, όταν βγήκε στην τηλεόραση παραπονέθηκε ότι υπάρχουν 22 πολιτείες που απαγορεύουν την επιβολή της Σαρίας. Κάποτε όλα τα παραπάνω θα ήταν δημιουργήματα επιστημονικής φαντασίας, σήμερα όμως είναι μια πολύ επικίνδυνη πραγματικότητα. Σαρία και μεταμοντέρνος φεμινισμός, ο νέος άξονας του σκότους.

*Διαμένει στη Νέα Υόρκη

http://www.dimokratianews.gr/content/78041/metamonternos-feminismos-kai-islamismos

ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ : ΑΠΑΤΗΜΕΝΗ ΣΥΖΥΓΟΣ

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΑΠΑΤΗΜΕΝΗ ΣΥΖΥΓΟΣ

Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

ΩIΜΕ! Εν δικαίω, θα μου πεις! Αφού είσαι εσύ η σύζυγος, η νόμιμη, που με το στεφάνι έχεις ‘’τιμηθεί’’, σε σένα δε θα προσάψουν, ότι για την αποτυχία του γάμου σου, ευθύνεσαι μονάχα εσύ;

Ενώ η ‘’άλλη’’, η δύσμοιρη η ερωμένη, με το πιο σκληρό αντίτιμο έχει πληρωθεί.

Για φαντάσου! Η ιερόσυλη; Με το πιο σκληρό αντίτιμο ; Γιατί; Γιατί απρόσκλητη εισέβαλλε στο δικό σου σπιτικό, δίχως καμιά ντροπή ; Κι η σύζυγος εκεί. Ένας ταπεινωμένος θεατής. Να αφουγκράζεται, να μαραζώνει με τα νύχια της μπηγμένα στου εξευτελισμού τη συντριβή.

Είναι η ώρα του, το ξέρεις. Η καταραμένη ώρα από τις 6 έως τις 9. Σε λίγο, η πόρτα πίσω του θα κλείσει και συ με την υποκρισία του να βολοδέρνεις, στης υποτέλειας σου την κατακραυγή.

Κι όμως, σιωπάς. Βουβαίνεσαι να μην σε δούνε τα παιδιά. Ο μπαμπάς είναι μπαμπάς και πρέπει εσύ η μάνα, να κρατήσεις το κύρος του ψηλά! Καμώνεσαι πως τάχα το ξεχνάς, ρουφώντας της εκμηδένισης τη σκόνη, τη στερνή γουλιά.

Και σαν έρθει η νύχτα η ασυντρόφευτη, εκείνος Παρών, στην Απουσία να ξαπλώνει και ‘’άντε καληνύχτα, σήμερα είχα πολύ δουλειά’’

Και τι τραγική ειρωνεία θεέ μου! Αυτήν την ίδια ώρα, που εσύ το απόστημα της δουλόπρεπης παθητικότητάς σου ανασαίνεις, η ‘’άλλη’’ να σε φθονεί, να σε ζηλεύει, γιατί ο ‘’καλός’’ της τάχα , με τη σύζυγό… την απατά !

Αμάν γυναίκα, φτάνει πια. Τι κατάρα δέρνει εμάς τα θηλυκά, ώστε για τις απιστίες του συντρόφου μας, ένοχη να είναι πάντα, κάποια ‘’άλλη;’’ Μ΄αυτήν έκανες εσύ παιδιά, ή μήπως και κείνη δεν είναι θύμα της δικής του προδοσίας;

Γιατί λοιπόν της Νίκης σου την Ήττα, με μαλλιοτραβήγματα και απειλές εναντίον της ξοφλάς, ενώ o ‘’αφέντης’’ ανενόχλητος, το χαρέμι του ν΄απολαμβάνει;

Πού είναι το μπαϊράκι της αδούλωτης φωνής σου να υψώσεις; Πού; Κονταροχτυπιέται με της βολεψιάς την αλυσίδα και τούτο σε τρομάζει. Έτσι, ξανά βυθίζεσαι στο αστείρευτο πηγάδι της βουβής πανωλεθρίας.

Έλα λοιπόν, απ΄την χαμηλή σου αυτοεκτίμηση, την ομολογία περιμένω!

Έτσι μπράβο! Το οσφραίνεσαι, το νιώθεις, ότι εκείνος, από μια πόρτα κλειστή θα φύγει και δέκα ορθάνοιχτες θα βρει, με επίσημες, ανεπίσημες, περαστικές και στιγμιαίες, εις υγείαν της δικής μας Ανοχής.

Ενώ εσύ… εγκλωβισμένη ‘’τις θερμοπύλες να φυλάς’’ στην παγωμένη νύχτα!

Αντί λοιπόν την κατάθλιψη να προσκυνάς,

ξεκίνα, τους δυο ενόχους να σταυρώσουμε μαζί.

Την ένοχη της γυναίκας ΑΝΟΧΗ,

πλάι στου άντρα την Αστήριχτη και βάρβαρη ισχύ,

κάτω από μια επιγραφή.

Τ΄ απομεινάρια, μιας Αψυχολόγητης Ανατροφής.

Facebook/ Μάριον Μίντση

EMMY NOETHER : Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΑΛΓΕΒΡΑΣ

ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΔΙΑΤΥΠΩΣΕΙ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΣΧΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ, ΔΗΛΑΔΗ ΝΑ ΦΕΡΕΙ ΣΕ ΠΕΡΑΣ ΕΝΑ ΕΓΧΕΙΡΗΜΑ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΕΞΟΥΘΕΝΩΣΕΙ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΤΟΝ ΑΪΝΣΤΑΙΝ. ΑΥΤΟ ΤΟ ΕΡΓΟ ΕΙΝΑΙ ΤΩΡΑ ΓΝΩΣΤΟ ΜΕ ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΣΙΑ ΤΟ ΘΕΩΡΗΜΑ ΤΗΣ ΝΕΔΕΡ

EMMY NOETHER

Η ΜΗΤΕΡΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΑΛΓΕΒΡΑΣ

Η διαδρομή ενός κοριτσιού στη Γερμανία των τελών του 19ου αιώνα ήταν προδιαγεγραμμένη: οικοκυρικά, γάμος, παιδιά. Όμως η εξαιρετικά ευφυής Εμι Νέδερ χάραξε τον δικό της δρόμο και αναδείχθηκε στη σπουδαιότερη ίσως μαθηματικό όλων των εποχών

ΑΠΟ  ΤΗ   ΓΩΓΩ   ΚΑΡΚΑΝΗ

Ένας γλυπτής ονόματι Λευκός, ένας βιολιστής ονόματι Μαύρος και ένας ζωγράφος ονόματι Κόκκινος συναντήθηκαν σε ένα καφενείο. Ένας από τους τρεις είπε: "Εγώ έχω μαύρα μαλλιά, ένας από τους δυο σας έχει κόκκινα και ο άλλος λευκά. Όμως κανενός μας το όνομα δεν ταιριάζει με το χρώμα των μαλλιών του". Ο κύριος Λευκός απάντησε λοιπόν: "Πολύ σωστά". Τώρα σας ρωτώ, παιδιά: τι χρώμα μαλλιών έχει ο ζωγράφος, ο κύριος Κόκκινος;». Γερμανία, δεκαετία του 1890. Σε ένα παιδικό πάρτι ο πατέρας της μικρής οικοδέσποινας έβαλε την παραπάνω σπαζοκεφαλιά. Για λίγο επικράτησε σιωπή, μέχρι που η εντεκάχρονη Εμι αναφώνησε: «Ο ζωγράφος έχει μαύρα μαλλιά!».

Κάτι τρέχει με την Εμι

Αυτό το κορίτσι ήταν διαφορετικό από τα άλλα. Μπορεί να επιδείκνυε άψογη διαγωγή στο σχολείο θηλέων  Höhere Töchterschule, το οποίο είχε ως προορισμό να εφοδιάζει τις θυγατέρες των ευπόρων οικογενειών με τα βασικά προσόντα για να γίνουν καθωσπρέπει σύζυγοι (γαλλικά, πιάνο, οικοκυρικά), αλλά στο σπίτι δυσανασχετούσε κάθε φορά που έπρεπε να εξασκηθεί στο ράψιμο ή πάνω σε μια παρτιτούρα του Μπαχ. Από την άλλη, η Εμι Νέδερ βομβάρδιζε από μικρή ηλικία τον πατέρα της, τον εβραίο καθηγητή μαθηματικών Μαξ Νέδερ, με ερωτήσεις για την άλγεβρα. Αρχικά εκείνος προσπάθησε να της εξηγήσει ότι τα μαθηματικά δεν είναι για γυναίκες, αλλά σύντομα διέκρινε την οξύνοιά της και αποφάσισε να τη μυήσει στον κόσμο της επιστήμης του μέσα από δημιουργικές ασκήσεις. Έτσι της μεταλαμπάδευσε το πάθος του για το νόημα πίσω από τα σύμβολα και τους αριθμούς.

Από τα γαλλικά στα μαθηματικά

Στα 15 της η Εμι ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Töchterschule, χωρίς προοπτική να πάρει απολυτήριο, το οποίο θεωρείτο αποκλειστικό προνόμιο για αγόρια. Τα τρία επόμενα χρόνια τελειοποίησε τα γαλλικά και τα αγγλικά της, διότι μια σταδιοδρομία στις ξένες γλώσσες έμοιαζε ως μόνη προοπτική για μια ασχημούλα έφηβη που απέφευγε πεισματικά τα προξενιά των γονιών της. Όμως η Εμι είχε άλλες φιλοδοξίες: δήλωσε ότι ήθελε να σπουδάσει μαθηματικά. Από το 1900 έως το 1902 παρακολούθησε λοιπόν ως ακροάτρια διάφορα μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Ερλάνγκεν και το 1903 -στα 21 της- πήρε απολυτήριο μέσης εκπαίδευσης. Την ίδια χρονιά πήγε ως ακροάτρια στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν, όπου δίδασκαν επιφανείς μαθηματικοί όπως ο Φέλιξ Κλαιν, που ήταν διάσημος για τη συνεισφορά του στον τομέα της τοπολογίας. Σε έξι μήνες αναγκάστηκε ωστόσο να επιστρέψει στο πατρικό της λόγω ασθένειας. Όταν τελικά ανάρρωσε, συνέχισε τις σπουδές της στο Ερλάνγκεν, το οποίο είχε πια επιτρέψει την εγγραφή γυναικών.

Στροφή στην αφηρημένη άλγεβρα

Το 1908 ολοκλήρωσε τη διδακτορική διατριβή της με θέμα τα αναλλοίωτα στο Πανεπιστήμιο του Ερλάνγκεν. Μέντορας της ήταν ο Πάουλ Γκόρνταν, ο οποίος τη μύησε σε μια νεότερη εκδοχή της Περιπατητικής Σχολής, σε μια μέθοδο που συνδύαζε τη διδασκαλία των μαθηματικών με πολύωρους περιπάτους. Αυτή τη μέθοδο θα χρησιμοποιούσε και η ίδια αργότερα με τους φοιτητές της.      

Κατόπιν εργάστηκε ως μαθηματικός στο Ερλάνγκεν, χωρίς αμοιβή ή θέση στην ακαδημαϊκή ιεραρχία. Την ίδια περίοδο αφοσιώθηκε στην αφηρημένη άλγεβρα και στη μελέτη των δακτυλίων. Ειδικότερα, η αφηρημένη άλγεβρα ήταν το πεδίο που εξέφραζε απόλυτα την προσωπική της προσέγγιση στα μαθηματικά, τα οποία θεωρούσε ως ουσία της φύσης και όχι ως συσσώρευση στοιχείων προς απομνημόνευση και ταξινόμηση.

Μετά τη συνταξιοδότηση του Γκόρνταν, βρήκε νέο μέντορα στο πρόσωπο του Ερνστ Φίσερ, με τον οποίο μοιραζόταν το πάθος για το έργο του Ντάβιντ Χίλμπερτ, του μαθηματικού που είχε καταφέρει να οργανώσει τη γεωμετρία σε ένα πλήρες σύστημα αξιωμάτων και που επιχειρούσε να κάνει το ίδιο για την άλγεβρα. Με τον Φίσερ η Εμι συζητούσε επί ώρες για μαθηματικά προβλήματα μέσα σε καφενεία ή κατά τη διάρκεια περιπάτων μέσα στην πόλη. Κατόπιν η Εμι κατέγραφε τη συνέχεια των συλλογισμών της σε καρτ ποστάλ, τις οποίες έστελνε στον Φίσερ!

 

 «Κατά την κρίση των περισσότερων διακεκριμένων εν ζωή μαθηματικών, η φροϊλάιν Νέδερ ήταν η σημαντικότερη δημιουργική μαθηματική διάνοια που γνωρίσαμε από τότε που άρχισε η ανώτερη εκπαίδευση των γυναικών».

Αλμπερτ Αϊνστάιν 1953

 

Σε συνεργασία με τον Αϊνστάιν

Το 1915 η ηρωίδα μας επέστρεφε στο Γκέτινγκεν, έπειτα από πρόσκληση των ίδιων των Χίλμπερτ και Κλαιν. Οι προσπάθειες τους να της εξασφαλίσουν μια επίσημη θέση σκόνταψαν όμως στις έντονες αντιδράσεις των άλλων μελών της πανεπιστημιακής συγκλήτου, τα οποία δεν μπορούσαν να διανοηθούν μια γυναίκα ως λέκτορα. Η δήλωση του Χίλμπερτ («Κύριοι, μιλάμε για μια θέση σε πανεπιστήμιο, όχι σε δημόσια λουτρά») δεν τους συγκίνησε ιδιαίτερα, οπότε εκείνος περιορίστηκε στο να τη χρίσει άτυπα βοηθό του.

Τουλάχιστον, ο αποκλεισμός της γερμανικής επιστημονικής κοινότητας κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο δεν παρεμπόδισε τη συνεργασία των Χίλμπερτ και Κλαιν με τον Αϊνστάιν, η οποία είχε ως σκοπό τη σύνδεση των αναλλοίωτων με τη θεωρία της σχετικότητας. Έτσι η Νέδερ κατάφερε να διατυπώσει μαθηματικά τη θεωρία της σχετικότητας, δηλαδή να φέρει σε πέρας ένα εγχείρημα που είχε εξουθενώσει ακόμη και τον ίδιο τον Αϊνστάιν. Αυτό το έργο έμεινε μάλιστα στην ιστορία με την ονομασία το Θεώρημα της Νέδερ.

Τα Αγόρια της Νέδερ

Στις 6 Απριλίου 1922 προσελήφθη τελικά στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν ως επίκουρη καθηγήτρια. Σύντομα αποδείχτηκε πάντως ότι η μεταδοτικότητα δεν ήταν το δυνατό της σημείο. «Μολονότι είναι λιγότερο κατάλληλη ως εκπαιδεύτρια αρχαρίων σε πολυπληθείς τάξεις», γράφει μια αξιολόγηση του τότε Μαθηματικού Ινστιτούτου, «ασκεί μεγάλη επιστημονική επιρροή στους προικισμένους φοιτητές και συμβάλλει στη σημαντική πρόοδο πολλών από αυτούς». Έτσι οι φοιτητές της δεν άργησαν να χωριστούν σε δυο κατηγορίες. Από τη μία, παρουσιάστηκαν πιστοί ακόλουθοι της και των δυο φυλών, οι οποίοι δεν έχαναν λεπτό από τις παραδόσεις της και τελικά αποκλήθηκαν τα Αγόρια της Νέδερ - ακόμη και στις επίσημες αργίες την ακολουθούσαν σε εκπαιδευτικούς περιπάτους! Από την άλλη, ορισμένοι φοιτητές της δεν άντεχαν το μάθημα της ούτε για μισή ώρα και αποχωρούσαν απηυδισμένοι με τον χαοτικό τρόπο διδασκαλίας της.

Αδιαμφισβήτητα, η Εμι Νέδερ ήταν μια εκκεντρική παρουσία. Αδιαφορούσε παντελώς για τη μόδα. Μπορούσε να φοράει το ίδιο φόρεμα για εβδομάδες. Πολλοί έλεγαν ότι έμοιαζε με παχιά και άχαρη πλύστρα. Ωστόσο η ευθύτητα και ο αυθορμητισμός της αντιστάθμιζαν την προβληματική εξωτερική της εμφάνιση. Δεν δίσταζε να προσκαλεί τους φοιτητές της στη φτωχική σοφίτα της για να τους ετοιμάζει πουτίγκα. Δεν είχε κανένα πρόβλημα να ζητωκραυγάσει όταν κάποιο από τα «παιδιά της» έπαιρνε το διδακτορικό του. Ο συνάδελφος και προσωπικός της φίλος Χέρμαν Βάιλ τη χαρακτήριζε «ζεστή σαν φρεσκοψημένο καρβελάκι».

Το Γκέτινγκεν κοιτίδα των μαθηματικών

Μετά το τέλος της πρώτης γερμανικής οικονομικής κρίσης του 1923, άρχισε η χρυσή εποχή του Γκέτινγκεν. Εκείνη την περίοδο ολόκληρη η επιστημονική κοινότητα συμμετείχε σε ζωηρές μαθηματικές συζητήσεις στη σοφίτα της Νέδερ και το Γκέτινγκεν αναδείχθηκε σε κοιτίδα έρευνας και γνώσης. Ωστόσο, όταν το 1930 ο Χίλμπερτ συνταξιοδοτήθηκε, ο Βάιλ -που τον διαδέχτηκε- διαπίστωσε με έκπληξη ότι η Εμι είχε μείνει στάσιμη στο πόστο της επίκουρης καθηγήτριας. Έκανε τότε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να της εξασφαλίσει προαγωγή, αλλά δεν κατάφερε πολλά πράγματα. Άλλωστε, πέρα από το γεγονός ότι η Νέδερ ήταν μια αντισυμβατική μορφή, είχε και κομμουνιστικές αντιλήψεις. Στην πορεία, πάντως, της ήρθαν και κάποιες διακρίσεις: για παράδειγμα, το 1932 η εξέχουσα μαθηματικός μοιράστηκε με τον Εμιλ Αρτιν το έπαθλο Ακερμαν-Τόιμπνερ για το σύνολο των επιστημονικών επιτευγμάτων τους.

Εξορία και θάνατος

Ύστερα ήρθε ο εθνικοσοσιαλισμός: στις αρχές του 1933 ο Αδόλφος Χίτλερ έγινε καγκελάριος και απαγόρευσε στους μη Αριούς να εργάζονται ως δημόσιοι λειτουργοί. Η εβραϊκής καταγωγής Εμι τέθηκε τότε σε διαθεσιμότητα και αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στις ΗΠΑ, όπου την περίμενε το Bryn Mawr, ένα κολέγιο γυναικών στην Πενσιλβανία. Σύντομα απαρτίστηκε λοιπόν και εκεί μια ομάδα γύρω από τη Νέδερ - αυτή τη φορά αποτελούμενη αποκλειστικά από κορίτσια.

Στις 8 Απριλίου 1935 εισήχθη στο νοσοκομείο για να της αφαιρεθεί μια γυναικολογική κύστη με διαστάσεις πεπονιου. Τις πρώτες ημέρες μετά την επέμβαση φαινόταν να αναρρώνει αλλά μετά έπεσε σε κώμα. Πέθανε στις 14 Απριλίου, σε ηλικία 53 ετών, και σύντομα πολλοί επιστήμονες απέτισαν φόρο τιμής για τη γυναίκα που θα έμενε στην ιστορία ως η «μητέρα της σύγχρονης αφηρημένης άλγεβρας».

Ο Αϊνστάιν έγραφε στους New York Times: «Κατά την κρίση των περισσότερων διακεκριμένων εν ζωή μαθηματικών, η φροϊλάιν Νέδερ ήταν η σημαντικότερη δημιουργική μαθηματική διάνοια που γνωρίσαμε από τότε που άρχισε η ανώτερη εκπαίδευση των γυναικών». Ο Βάιλ, από την πλευρά του, εκφράστηκε συνδυάζοντας τη σκληρότητα με τη συμπάθεια: «Διέθετε σπάνιο χιούμορ και αίσθηση της κοινωνικότητας· ένα τσάι στο διαμέρισμα της μπορούσε να είναι μια άκρως απολαυστική εμπειρία. Όμως ήταν ένα πλάσμα μονόπλευρο, που είχε χάσει την ισορροπία του εξαιτίας του υπερβολικού βάρους του μαθηματικού ταλέντου. Δεν ήταν πηλός που τα καλλιτεχνικά χέρια του Θεού είχαν πλάσει σε μια αρμονική μορφή, αλλά μάλλον ένα κομμάτι πρωτόγονου ανθρώπινου βράχου στον οποίο Εκείνος είχε εμφυσήσει τη δημιουργική ζωογόνο πνοή Του».

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ "ΓΥΝΑΙΚΑ"