Atlantis : Ένα βιβλιοπωλείο του κόσμου στην Οία

Το ωραιότερο βιβλιοπωλείο του κόσμου βρίσκεται στη Σαντορίνη!

Ποιος είναι ο Καναδός που δημιούργησε στη Σαντορίνη ένα παραμυθένιο βιβλιοπωλείο το οποίο φιγουράρει σε όλους σχεδόν τους τουριστικούς οδηγούς;

Γεννημένος στο Τορόντο του Καναδά πριν από τριάντα τέσσερα χρόνια και μεγαλωμένος στο Μέμφις του Τενεσί, o Craig Walzer από μικρός αγάπησε με πάθος τη λογοτεχνία. Πριν γίνει ο ίδιος συγγραφέας, άφησε, τον Απρίλιο του 2002, το αυστηρό ακαδημαϊκό περιβάλλον του Κέμπριτζ για μια βουτιά στις ανοιξιάτικες Κυκλάδες. «Ήρθα με το φίλο μου Oliver και θαμπωθήκαμε από την ομορφιά της Σαντορίνης. Μείναμε μία εβδομάδα παίζοντας χαρτιά, δοκιμάζοντας την ελληνική κουζίνα και διαβάζοντας βιβλία. Κάναμε απίστευτες βόλτες, για να ξεκουραστούμε μετά στη βεράντα μας κοιτάζοντας την καλντέρα. Όταν ξεμείναμε από βιβλία, διαπιστώνοντας τις περιορισμένες επιλογές μας να αγοράσουμε νέα, σκεφτήκαμε να ανοίξουμε ένα βιβλιοπωλείο. Ήμασταν 21 ετών».

Ένα χρόνο μετά έφτανε στην Αθήνα, με τους φίλους του Art και Oliver «και κάποιους άλλους που ήρθαν από Αγγλία και Κύπρο», με ένα βαν φορτωμένο sleeping bags, μυστριά, πινέλα, χρώματα και, φυσικά, βιβλία. Η γραφειοκρατία τούς λύγισε. «Οι ελληνικές αρχές ζητούσαν το ένα πιστοποιητικό μετά το άλλο κι από εμάς μόνο ένας μιλούσε ελληνικά. Αρχίσαμε να πιστεύουμε πως ήταν μια πολύ κακή ιδέα τελικά».

Μέχρι που αντίκρισαν την Οία. «Οι κάτοικοι μας υποδέχτηκαν πολύ ζεστά, αν και κατά βάθος νομίζω ότι μας θεωρούσαν αφελείς. Ωστόσο, μας βοήθησαν να βρούμε ένα χώρο και μας χάρισαν διάφορα πράγματα που αποδείχτηκαν πολύτιμα, καθώς το Amazon δεν δεχόταν παραγγελίες από Σαντορίνη. Αρχίσαμε να μαζεύουμε υλικά, οτιδήποτε μπορούσαμε να βρούμε στις παραλίες. Φτιάξαμε ράφια, χωρίσματα, κρεβάτια, τραπέζια. Εκτός από βιβλιοπωλείο, το Atlantis θα ήταν και το σπίτι μας. Ακόμη και βάρκα ανεβάσαμε στην ταράτσα μας για να τη γεμίσουμε βιβλία». Η πίστη τους στην τρελή τους ιδέα αναπτερώθηκε. Ο πρώτος χρόνος λειτουργίας ήταν εντυπωσιακός, ωστόσο έπρεπε και πάλι να ξεκινήσουν από την αρχή όταν έληξε το μισθωτήριο. «Ο ιδιοκτήτης του χώρου θέλησε να φτιάξει ενοικιαζόμενα διαμερίσματα, έτσι όλα ξεκίνησαν και πάλι από την αρχή».

Το βιβλιοπωλείο Atlantis μετράει πλέον δώδεκα χρόνια λειτουργίας και, σύμφωνα με την εφημερίδα Guardian και το περιοδικό National Geographic, είναι το ομορφότερο του κόσμου. Πώς όχι; Διαθέτει μια υπέροχη ταράτσα όπου οι βραδιές λογοτεχνίας διακόπτουν το ξέφρενο κλάμπινγκ, παθιασμένους με τη λογοτεχνία πωλητές και θετική ενέργεια. Το Νοέμβριο ολοκληρώθηκε το 4ο Caldera Arts and Literature Festival. Ναι, ο Craig, πλέον, διοργανώνει και φεστιβάλ με τη συμμετοχή συγγραφέων όπως ο David Sedaris, ο Billy Collins, ο Ευγένιος Τριβιζάς, ο Κωνσταντίνος Τζούμας, η Έρση Σωτηροπούλου, η Ali Smith, με παράλληλα προγράμματα που αφορούν Εργαστήρι Χειροποίητης Βιβλιοδεσίας και τουρνουά σκάκι.

Στα αναπαυτικά μαξιλάρια του Atlantis, στη βεράντα με τις μπουκαμβίλιες, πίνοντας βυσσινάδα με παγάκια από δροσοσταλίδες, άνθρωποι του πνεύματος, περαστικοί, λάτρεις του βιβλίου, φίλοι, περίεργοι και τεμπέλες γάτες γίνονται ένα. Αυτή ήταν και η αιτία που κλήθηκε ο Craig Walzer, τo 2012, να διηγηθεί την ιστορία του Atlantis στο TEDx της Αθήνας. Με μια γουντιαλενική ομιλία (με τίτλο «Artful lies and shelves of fiction») έκλεψε την παράσταση και έσπασε το twitter.

Ωστόσο, η παλιά ομάδα του Atlantis έχει διασπαστεί. «Οι παλιοί φίλοι που ξεκινήσαμε το Atlantis δεν είναι πια εδώ. Βρίσκονται σε μεγάλες πόλεις, όπως, η Νέα Υόρκη, και κάνουν αληθινές δουλειές. Το βιβλιοπωλείο το ξεκινήσαμε μαζί με τον Oliver και τον Art. Ο Oliver δουλεύει στη Νέα Ορλεάνη και επέστρεψε πέρσι για το φεστιβάλ. Ο Chris και η Maria, δύο εκ των έξι της αρχικής ομάδας, παντρεύτηκαν στην ταράτσα μας ένα καλοκαίρι και τώρα ζουν στο Όκλαντ μεγαλώνοντας το μωρό τους. Ο Will –που σχεδίασε και τα πόστερ για τον Sedaris– παντρεύτηκε κρυφά. Επικοινωνούμε συχνά και μας επισκέπτονται με συζύγους και τέκνα πλέον». Όμως, ούτε ο Craig τολμά να μείνει χειμώνα στη Σαντορίνη. «Το έκανα κάποιες χρονιές και πέρασα υπέροχα – κάθε εποχή πέρα από το καλοκαίρι είναι μαγευτικά εδώ. Είναι, όμως, σκληρό να το επαναλαμβάνεις κάθε χρόνο, ειδικά αν έχεις τόσους φίλους σε τόσα διαφορετικά μέρη του πλανήτη όπως εγώ. Φέτος προτίμησα τη νότια Γαλλία, από όπου κατάγεται η κοπέλα μου».

Μοιάζει να κάνει την ιδανική ζωή σε μια χώρα που το ιδανικό είναι μια άφταστη έννοια. «Δεν μπορώ να διακρίνω την κρίση στη ζωή των Ελλήνων. Στην πραγματικότητα γνωρίζω μόνο τη Σαντορίνη τα καλοκαίρια και δεν μπορείς να πεις πως αυτό είναι η Ελλάδα σήμερα. Eγώ γνωρίζω και αγαπάω μια διαφορετική Σαντορίνη από τους τουρίστες, με χρώματα, αρώματα και γαλήνη. Αν κάτι ξέρω με βεβαιότητα για τους Έλληνες, είναι πως οδηγούν σαν τρελοί. Οι δρόμοι στο νησί είναι πολύ στενοί, δεν είναι ασφαλείς, δεν υπάρχουν πεζοδρόμια κι όμως, οι οδηγοί επιμένουν να τρέχουν».

Ο Craig και το Atlantis πρόσφατα αντιμετώπισαν οικονομικά προβλήματα και χάρη στη γενναιοδωρία φίλων και τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν με τη μέθοδο crowdfunding θα μείνουν ανοιχτοί κι αυτό το καλοκαίρι. Ωστόσο, οι φιλοδοξίες του δεν σταματούν. «Σχετικά πρόσφατα, αρχίσαμε και τις δικές μας εκδόσεις, ένα εντελώς ξεχωριστό πρότζεκτ. Μικρές εκδόσεις σαν καρτ ποστάλ από διηγήματα και ιστορίες που αγαπάμε όλοι μας. Τα μικρά αυτά βιβλιαράκια δεν βαραίνουν τις βαλίτσες των ταξιδιωτών και μπορούν να είναι ένα υπέροχο δώρο. Τυπώσαμε το δικό μας χάρτη με τη συμπυκνωμένη γνώση μιας δεκαετίας, βιβλιαράκια με συνταγές».

Και τι διαβάζουν οι τουρίστες το καλοκαίρι; «Διαβάζουν τα πάντα. Έχουν χρόνο περισσότερο από το συνηθισμένο. Έχουμε πελάτες που διαβάζουν, αλλά με την άφιξή τους στο νησί κατάλαβαν πως πήραν το λάθος βιβλίο, πελάτες που διαβάζουν ένα βιβλίο όλο το χρόνο ή πελάτες που δεν είχαν χώρο στις βαλίτσες τους για βιβλία. Έτσι, φέρνουμε βιβλία που αρέσουν σε εμάς και προσπαθούμε με τη σειρά μας να κάνουμε και τον κόσμο να τα αγαπήσει. Ευτυχώς, μας εμπιστεύονται. Ο πωλητής βιβλίων δεν διαφέρει από οποιονδήποτε πωλητή. Βέβαια, ίσως αποδειχτεί πιο πολύπλοκο και πιο απαιτητικό το να εξυπηρετήσεις έναν πελάτη που θέλει να μυηθεί στη ρωσική λογοτεχνία από μια γυναίκα σε κατάστημα παπουτσιών, αλλά είναι κάτι που αγαπάμε».

www.diaforetiko.gr 

facebook/Ioanna Douma

ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ : Θυμάται κανείς τον «Κάουφμαν» στην οδό Σταδίου;

Το βιβλιοπωλείο «Κάουφμαν», κλειστό. Στην οδό Σταδίου, το 2012.

Θυμάται κανείς τον «Κάουφμαν» 

στην οδό Σταδίου;

Περπάτησα πρόσφατα, για πολλοστή φορά, τη Σταδίου από το Σύνταγμα μέχρι την Ομόνοια και παρατηρούσα την πόλη σαν να ήταν κάτι ξένο προς εμένα. Είναι αυτή η Αθήνα που ξέρω; Από την πλατεία Συντάγματος και κάτω, κατά μήκος όλης της Σταδίου, η πόλη είναι πλήρως αποχυμωμένη. Δεν υπάρχουν σήματα από τα οποία να εμπνευστείς. Υπάρχουν μόνο αλλεπάλληλες ιστορίες παρακμής.

Το σκεφτόμουν πρόσφατα με αφορμή μία φωτογραφία του 1960. Γωνία Σταδίου και Καραγεώργη της Σερβίας και απέναντι το Μέγαρο Βούρου. Από τη μια, η ιστορική έδρα του βιβλιοπωλείου «Ελευθερουδάκης» και από την άλλη το ιστορικό καφενείο του «Ζαχαράτου». Τα επόμενα δύο χρόνια (1962-63) οι δύο γωνίες χάθηκαν, και τα ιστορικά κτίρια-πύλες στην πλατεία Συντάγματος, προς το Σύνταγμα, ανοικοδομήθηκαν.

Μαζί, όμως, χάθηκε εκείνο το μοναδικό πύκνωμα ατμόσφαιρας και η χωνεμένη στους πόρους της πόλης ιστορία, που μόνο ένα βιβλιοπωλείο ή ένα καφενείο, όπως ήταν ο «Ζαχαράτος», μπορεί να μεταδώσει.

Το ξανασκέφτηκα αργότερα, καθώς κατέβαινα τη Σταδίου, όταν λοξοδρομώντας στην Κοραή είδα το νέο σουβλατζίδικο, απέναντι από το σημείο όπου κάποτε υπήρχε το βιβλιοπωλείο «Ατλαντίς» των αδελφών Πεχλιβανίδη. Είχα ήδη προσπεράσει το καμένο «Αττικόν», τη Marfin, τον κλειστό «Κάουφμαν». Τρία χρόνια τώρα, παγωμένη η εικόνα της παρηκμασμένης πόλης. Είναι ένα ξήλωμα της αστικής φυσιογνωμίας της Αθήνας. Και λίγο παρακάτω, τα βιβλιοπωλεία-στοκατζίδικα. Την οδό Σταδίου, την κάποτε περιώνυμη, αγαπημένη οδό των Αθηναίων από τον 19ο αιώνα, την ένιωθα αποστεωμένη, ημιθανή, χωρίς να μπορεί να έχει ένα ρόλο, ιστορικό, κοινωνικό, συνειρμικό.

Και αυτή η μεγάλη δύναμη των συνειρμών, που κάνουν το προσωπικό βίωμα στην πόλη τόσο ξεχωριστό, δεν είχε στην οδό Σταδίου την ορμή και την έμπνευση μιας πρωτογενούς σκέψης με πηγή ένα «σήμα» του δρόμου όπως ήταν σήμερα... Οι συνειρμοί έμεναν να λιμνάζουν σε στάσιμα νερά αλλοτινών εικόνων, διηγήσεων, φωτογραφιών και μιας διάχυτης επιθυμίας για «κάτι άλλο». Η οδός Σταδίου αναδύθηκε στα μάτια μου τόπος κενός, χωρίς φιλοδοξία, χωρίς όραμα, χωρίς αφηγηματική δύναμη. Ηταν τραυματικό. Γιατί είχε τη μορφή ενός πετρώματος, ασάλευτου, ενός κοιτάσματος χωρίς ανθρώπινους πόρους, χωρίς εκπλήξεις.

Ανακαλούσα τη μυρωδιά από το ξύλο που έντυνε τον παλιό «Κάουφμαν». Για πολλούς είναι ταυτόσημη του αστικού πολιτισμού, του ανοίγματος στον κόσμο, της δίψας για γνώση. Το τρίξιμο σε εκείνη τη σκάλα από το μικροσκοπικό ισόγειο μέχρι τον πρώτο όροφο με τη λογοτεχνία και τα λευκώματα συνοδεύει πλέον ως επιθανάτιος ρόγχος τις αναμνήσεις από την Αθήνα προ πέντε ετών. Η πόλη μοιάζει συντριμμένη στον χρόνο, ταπεινωτικά ηττημένη όχι τόσο από την οικονομική κρίση, αλλά από την επέλαση ενός άλλου πολιτισμού, ενός διαφορετικού αξιακού συστήματος, ενός άλλου εσμού ανθρώπων που σαν επήλυδες γέμισαν τα «κενά».

Είναι περίεργη η αίσθηση να περπατάς σήμερα στη Σταδίου και πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, να μην υπάρχει τίποτε να σε συνδέει με την αστική παράδοση της πρωτεύουσας. Εχει συμβεί μία σημαντική ρωγμή. Ο,τι απέμεινε στέκεται σε ένα δίχτυ. Και αυτό που μπορεί κανείς να ονειρευτεί είναι στα όρια της ουτοπίας με την πεποίθηση πως η οδός Σταδίου δεν μπορεί να είναι έτσι.

ΝΙΚΟΣ ΒΑΤΟΠΟΥΛΟΣ

Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΑΘΗΝΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ ΧΘΕΣ : ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ Ο ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ

Κι αν σκόρπισαν τα φύλλα με τ' αγέρι
τον δρόμο κι αν τον λάσπωσε η βροχή
για μας ειν'  ο Σεπτέμβρης καλοκαίρι
το γέλιο του φωτίζει όλη τη γη......

 In memoriam

Βιβλιοπωλείο "Ο ΠΡΟΜΗΘΕΥΣ

Τέτοια εποχή στον ΠΡΟΜΗΘΕΑ.
Δεν υπάρχει πια.
Το συμπαθητικό εκείνο βιβλιοπωλείο.
Στη Σταδίου.
Τότε βιβλία, τετράδια , μολύβια, κασετίνες
εν παρατάξει.
Άρχιζε το Σχολικό έτος
Και εμείς ορεξάτοι εκεί πηγαίναμε
Αγοράζαμε και πλαστικά εξώφυλλα
Να ντύσουμε τα τετράδια.
Συμπληρώναμε και την ετικέτα.
Τετράδιο του μαθητού...........
Και μύριζαν καινουργίλα όλα αυτά.
Και δεν χορταίναμε να χαζεύουμε τα εξώφυλλα των βιβλίων.
Να θαυμάζουμε την ξύλινη κασετίνα.
Με το συρταρωτό πορτάκι.
Εκείνη την εποχή
Που τα όνειρα μας ξεκίναγαν .
Απ'  εκείνα τα Βιβλία( με Β κεφαλαίο τότε)  που αποτελούσαν
τον πνευματικό μας παράδεισο.........
Τέτοια εποχή........

facebook/ Theofanis Graikiotis

Ιχνη του χθες, αναμνήσεις του αύριο

 του Νίκου Βατόπουλου

Ακολουθώντας ένα μέρος από τον μεγάλο περίπατο στα αθηναϊκά βιβλιοπωλεία, που οργάνωσαν πριν από λίγες ημέρες οι atenistas, σχημάτισα στο μυαλό μου τον βιβλιοφιλικό χάρτη της πόλης. Βοήθησε ο καλός καιρός, ήταν λαμπρή η Αθήνα, έβλεπα τον κόσμο να γεμίζει τα βιβλιοπωλεία, για λίγο θέλησα να κρατήσω αυτήν την εικόνα σαν παντοτινή.

Ο «Ικαρος» της οδού Βουλής, απ’ όπου ξεκινήσαμε, διατηρεί όλη αυτή την παλαιοαθηναϊκή, πνευματική και αστική ατμόσφαιρα, που τόσο λείπει, αφού ξεθεμελιώθηκε στο σύνολό της η παλιά μορφή της πόλης και σκόρπισαν οι άνθρωποι. Η Αθήνα οργανώνει σταδιακά και πάλι τη νέα της εικόνα, πήρα θάρρος από τα νέα βιβλιοπωλεία, που θα αποτελούν τις αναμνήσεις όσων νέων τα κατακλύζουν σήμερα. Η ιστορία των βιβλιοπωλείων είναι η παράλληλη ανάγνωση κάθε πόλης και η Αθήνα από παλιά είχε πολλά βιβλιοπωλεία συνδεδεμένα με σπουδαίες προσωπικότητες που δημιούργησαν την πνευματική ταυτότητα της πρωτεύουσας. Ονομαστά τα βιβλιοπωλεία του Ελευθερουδάκη, του Κολλάρου, του Σιδέρη, του Δημητράκου, του Σαλίβερου, του Βασιλείου. Και ενώ πολλές επιχειρήσεις συνεχίζουν, οι αρχικές διευθύνσεις έχουν εξαλειφθεί. Ο «Ικαρος», που είναι και διατηρητέος χώρος, βρίσκεται στην οδό Βουλής από το 1943 και είναι το μοναδικό από τα παλιά γνωστά βιβλιοπωλεία στην ίδια θέση από την ίδρυσή του. Αν σκεφτεί κανείς όμως ότι μιλάμε για μια πρωτεύουσα, θα δει με θλίψη ότι ούτε ένα παλιό βιβλιοπωλείο (όπως και ζαχαροπλαστείο, καφενείο ή εστιατόριο) δεν έχει μείνει στην ίδια θέση από την περίοδο εξαστισμού της Αθήνας, 1880-1920.

Πρόσφατα έπεσε στα χέρια μου το βιβλίο του αθηναιοδίφη Κώστα Χατζιώτη με θέμα την ιστορία του εκδοτικού οίκου Βασιλείου («Εκδοτικός οίκος - Βιβλιοπωλείο Γεωργίου Βασιλείου, 100 χρόνια από την ίδρυσή του», εκδ. Παρισιάνου, 2013). Αυτή η γοητευτική αφήγηση για έναν ιστορικό οίκο, μέσα από τα σπλάχνα της Αθήνας, μου έφερε στον νου τον κενό χάρτη των παλιών διευθύνσεων στο κέντρο της Αθήνας. Ο παλιός «Ελευθερουδάκης», στο νεοκλασικό μέγαρο Σταδίου και Καραγεώργη της Σερβίας που κατεδαφίστηκε το 1962, η παλιά «Εστία» στη Στοά Νικολούδη στη Σταδίου, απ’ όπου έφυγε το 1978, η «Ατλαντίς» στην Κοραή 8, ο «Προμηθέας» και η «Βιβλιοχαρτεμπορική» στη Σταδίου και τόσα άλλα, μικρά ή μεγάλα, που συνέθεταν τον βιβλιοφιλικό χάρτη και γέμιζαν τον αέρα της πόλης με αστικό πολιτισμό. Ο «Βασιλείου», που τόσο ωραία μας τον θυμίζει ο Κώστας Χατζιώτης, ήταν στην οδό Σταδίου 40 από το 1913 έως το 1969, όταν κατεδαφίστηκε το διώροφο νεοκλασικό σπίτι και ακολούθησε η μεταστέγαση στην οδό Ιπποκράτους.

Ηταν το δημιούργημα της σπουδαίας προσωπικότητας του Γεωργίου Βασιλείου (Κηφισιά 1888-1932), ενός εμπνευσμένου ανθρώπου που έστησε μια επιτυχημένη επιχείρηση με πολλές εκδοτικές σειρές. Ο πρόωρος θάνατός του έφερε στο προσκήνιο τη γυναίκα του Μαργαρίτα και αργότερα τον γιο του Ιωάννη (1928-1994), που κράτησε την επιχείρηση με επιτυχία. Αυτή η διαδρομή, και αυτό το βιβλίο με πλήρη καταγραφή της εποχής, μας φέρνει μπροστά στη σύνθετη ιστορία της πόλης, που δεν είναι μόνο το φευγαλέο «τώρα», αλλά και όλα όσα συνέβαλαν ώστε να προκαλούνται πλήθος συνειρμοί σε χιλιάδες Αθηναίους.

http://www.kathimerini.gr/754842/opinion/epikairothta/politikh/ixnh-toy-x8es-anamnhseis-toy-ayrio

 

 Εν Αθήναις....στο νεκροταφείο της οδού Σταδίου 

Φευγαλέα ματιά έριξα στην Σταδίου εκεί στο παλιό βιβλιοπωλείο του ΠΡΟΜΗΘΕΑ που φυσικά δεν υπάρχει...στην θέση του ήταν ο ΦΩΚΑΣ ο Θεσσαλονικιός στην συνέχεια πολυκ/μα όπως και στην Ερμού. Ούτε και αυτός υπήρχε....μόνο η πινακίδα που έγραφε ότι μεταφέρθηκε στην Ερμού αν και ο σωστός όρος θα ήταν...συμπιέστηκε. Καταραμένος σήμερα δρόμος που δούλεψα πολλά χρόνια που τον έζησα στις δόξες του τότε με τις τσουχτερές τιμές στις βιτρίνες του που όμως τις χάζευα και τις ζήλευα.

 "Πού δουλεύεις;" στην Σταδίου έλεγες και καμάρωνες.... 

Υπέροχες και οι στοές της με εμπορική κίνηση....στοά Νικολούδη....στοά Ορφανίδου η πρώτη γνωστή για τα δερμάτινα είδη τότε και τον Κοκκώνη με τις σημαίες....η δεύτερη για την πιάτσα των καλλυντικών με πολλά μικρά μαγαζιά  πρίν ακόμα οι ΧΟΝΤΟΙ καταφθάσουν από τα Άγραφα. 

Οι θυρωροί των μεγάρων κοστουμαρισμένοι στα θυρωρεία με περισσή ευγένεια και απαστράπτοντες οι κοινόχρηστοι χώροι. 

Μικρά καφενεδάκια στα υπόγεια για την εξυπηρέτηση γραφείων και μαγαζιών με υπέροχο καφέ στην άμμο. 

Σήμερα μουσειακός χώρος όλο αυτό το σκηνικό....βρώμικος....υγιειονομικούενδιαφέροντος....χώρος αστέγων....τοξικομανών. 

Περνάω στην βόλτα μου πάντα από ένα γνωστό "νεαρός" και αυτός πιτσιρίκος όπως με λέει φίλος της ιστοσελίδας.....εκεί με τα υλικά ραπτών και μοδιστρών στην σούδα του στην στοά ανάμεσα σε τόσα κλειστά μαγαζιά και του φωνάζω.... 

".....όλα καλά;"

 "...ζώ μωρέ..."

 Να ζείς για καιρό φίλε μου ψιθυρίζω και περνάω μπροστά από το κλειστό 

τυροπιτάδικο του ΜΕΡΑΚΛΗ και θυμάμαι τις ουρές και την καυτή μπουγάτσαμε την μπόλικη κανέλα

http://www.teosagapo7.com/2013/06/blog-post_7642.html 

Αυτή η ανάρτηση είναι αφιερωμένη σε όλους τους παλιούς μου συμμαθητές στο 21ο Δημοτικό Σχολείο Αθηνών και στο Η' Γυμνάσιο και Λύκειο.

Να είστε καλά παιδιά όπου και να βρίσκεστε....

 

Κλειστό για πρώτη φορά ύστερα από 128 χρόνια το βιβλιοπωλείο της Εστίας

Το πρωί της Δευτέρας υπήρξε ιδιαίτερα ασυνήθιστο για τους περαστικούς στην οδό Σόλωνος, στην καρδιά της Αθήνας: το θρυλικό βιβλιοπωλείο της Εστίας ήταν κλειστό, για πρώτη φορά ύστερα από 128 χρόνια συνεπούς λειτουργίας.

Ανάμεσα στις κλειστές με χαρτόνι βιτρίνες του βιβλιοπωλείου της οδού Σόλωνος 60, οι περαστικοί και οι λάτρεις του βιβλιοπωλείου που έκαναν τη βόλτα τους από εκεί, διέκριναν την θλιβερή ανακοίνωση:

«Φίλες και φίλοι,

με λύπη σας πληροφορούμε ότι ανεξαρτήτως της θελήσεώς μας, είμαστε αναγκασμένοι να διακόψουμε τη λειτουργία του βιβλιοπωλείου.

Ευχαριστούμε πολύ που μας τιμήσατε με την παρουσία σας εδώ, είτε ως συνεργάτες είτε ως αναγνώστες.

Ελπίζουμε να περάσουμε όλοι τη βαθύτατη κρίση που πλήττει τις επιχειρήσεις και τη χώρα μας γενικότερα.

Και πάλι σας ευχαριστούμε.

Βιβλιοπωλείο Εστία».


Το βιβλιοπωλείο της Εστίας άνοιξε το 1885 και μεταφέρθηκε πριν από 21 χρόνια από την οδό Σταδίου στην οδό Σόλωνος. Μάλιστα η μετακόμισή του ήταν η αιτία να μεταφερθούν πολλά βιβλιοπωλεία στον συγκεκριμένο δρόμο και τελικά η περιοχή να γίνει αυτή με τα περισσότερα βιβλιοπωλεία στην πρωτεύουσα.

Απετέλεσε στέκι συγγραφέων και βιβλιόφιλων πολιτικών και δημοσιογράφων όλα τα χρόνια και μέχρι σήμερα.

Από τους πιο ιστορικούς θαμώνες της Εστίας στη Σόλωνος υπήρξε ο Φρέντυ Γερμανός, που καθισμένος με τις ώρες στους χώρους ξεφύλλιζε βιβλία και έπιανε κουβέντα με όποιον τον πλησίαζε. Η Εστία αποτελούσε το δεύτερο «πνευματικό σπίτι» του, μετά το πρώτο που βρισκόταν λίγα μέτρα πιο πάνω στον ίδιο δρόμο. Για το λόγο αυτό με πρωτοβουλία του Δήμου Αθηναίου έξω από το βιβλιοπωλείο υπάρχει σχετική μαρμάρινη αναμνηστική πλάκα.

Οι εκδόσεις της Εστίας θα συνεχίσουν πάντως κανονικά την δραστηριότητά τους.

ΤΑ ΝΕΑ ONLINE

Το Βιβλιοπωλείο της Εστίας (ή κοινώς Εστία) ιδρύθηκε το 1885 από τον Γεώργιο Κασδόνη, ο οποίος καταγόταν από την Τήνο. Εργαζόμενος ως δάσκαλος και δημοσιογράφος στο Βουκουρέστι, οραματιζόταν τη δημιουργία ενός μεγάλου βιβλιοπωλείου που θα εξέδιδε "αξιόλογα, καλαίσθητα και σε προσιτές τιμές" βιβλία, τα οποία θα διαμόρφωναν και θα καλλιεργούσαν τις νεότερες γενιές του νεαρού ακόμη τότε ελληνικού κράτους. Εξέδωσε έργα σημαντικότατων προσωπικοτήτων της ελληνικής διανόησης, όπως ο Κωστής Παλαμάς, ο Ανδρέας Κάλβος, ο Αριστοτέλης Βαλαωρίτης, ο Δημήτριος Βικέλας, ο Γεώργιος Βιζυηνός, ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, ο Ανδρέας Καρκαβίτσας και πολλοί άλλοι. Το πρώτο βιβλίο που εκδόθηκε ήταν η "Παιδική Ανθολογία" υπό Αριστοτέλους Κουρτίδου, ενώ μέχρι σήμερα έχει εκδόσει πάνω από 11.000 τίτλους.

Τον Κασδόνη διαδέχθηκε το 1890 ο ανιψιός του Ιωάννης Δημητρίου Κολλάρος. Ιδιαίτερα οργανωτικός, ικανότατος και με μεγάλη αγάπη για τα γράμματα, εξύψωσε την Εστία στο βάθρο των ελληνικών γραμμάτων. Υπό τη διεύθυνσή του κυκλοφορεί το "Πανελλήνιον Βιβλιογραφικόν Δελτίον", γεγονός μεγάλης σημασίας για την ουσιαστικά ανύπαρκτη ελληνική βιβλιογραφία. Επίσης, εκδόθηκε πολύ μεγάλος αριθμός μεταφράσεων αρχαίων Ελλήνων και ξένων συγγραφέων και μελετητών, καθώς και ποιοτικών εκπαιδευτικών βιβλίων, όπως "Τα Ψηλά Βουνά" του Ζαχαρία Παπαντωνίου, συνδέοντας το βιβλιοπωλείο με τις μεγάλες γλωσσικές διαμάχες της εποχής. Αξίζει να αναφερθεί πως ο Νίκος Καζαντζάκης είχε αποκαλέσει τον Κολλάρο "ευεργέτη των ελληνικών γραμμάτων", ενώ ο Ηλίας Βενέζης είχε γράψει γι' αυτόν πως "ο Γιάννης Κολλάρος έδεσε το όνομά του με την ιστορία και την προκοπή της ελληνικής λογοτεχνίας".

Το 1956 ο Κολλάρος πέθανε, αφήνοντας τη διεύθυνση της εταιρίας στο γαμπρό και εταίρο του από το 1925 Κωνσταντίνο Σαραντόπουλο. Τη δεκαετία του 1950 θα δημιουργήσει τη "Σειρά Νεοελληνικής Λογοτεχνίας" με τους μικρούς σκληρόδετους τόμους. Αποτελούμενη από περισσότερους από 320 τίτλους, η σειρά αυτή περιλαμβάνει τους σημαντικότερους πεζογράφους της "δεκαετίας του '30" (Βενέζης, Θεοτόκης, Μ. Καραγάτσης, Στρατής Μυριβήλης, Άγγελος Τερζάκης κ.α.) Για αυτήν, η Εστία τιμήθηκε με το Βραβείο της Ακαδημίας Αθηνών. Εξίσου σημαντική πρωτοβουλία ήταν και η δημιουργία της "Νέας Εστίας", του πρώτου λογοτεχνικού περιοδικού της χώρας. Ο Σαραντόπουλος πέθανε το 1972.

Αυτόν θα διαδεχθεί η κόρη του, Μαρίνα Καραϊτίδη, η οποία θα ανανεώσει το Βιβλιογραφικό Δελτίο. Με τον τίτλο "Νέα Βιβλία" κυκλοφορεί τέσσερις φορές το χρόνο και περιέχει το σύνολο των εκδόσεων που εισέρχονται προς πώληση στο βιβλιοπωλείο της Εστίας, με πλήρη βιβλιογραφικά στοιχεία (αρχικά, υπεύθυνος ήταν ο Κυριάκος Ντελόπουλος). Δημιούργησε νέες σειρές ελληνικής και ξένης λογοτεχνίας και τιμήθηκε από τη Γαλλική Δημοκρατία με το παράσημο του Τάγματος της Αξίας στη γαλλική πρεσβεία στις 4/4/2000.

Υπεύθυνος για το γενικό βιβλιοπωλείο σήμερα είναι ο Γιάννης Καραϊτίδης. Την 1 Δεκεμβρίου του 1998 ο εκδοτικός οίκος και το περιοδικό μεταφέρθηκαν σε ανακαινισμένα γραφεία, σε ιδιόκτητο χώρο στην οδό Ευριπίδου 84 στην Πλατεία Κουμουνδούρου. Υπεύθυνη είναι η Εύα Καραϊτίδη. Την 1 Σεπτεμβρίου του 2012, οι περισσότεροι υπάλληλοι του Βιβλιοπωλείου, ξεκίνησαν επίσχεση εργασίας, καθώς η Διοίκηση της επιχείρησης είχε να τους πληρώσει για πάνω από ένα χρόνο. Μόνο έξι βρίσκονταν στα πόστα τους. Στις 30 Μαρτίου του 2013, η Διοίκηση αποφάσισε την αναστολή της λειτουργίας του βιβλιοπωλείου μετά από 128 χρόνια λειτουργίας.

WIKIPEDIA