Το Πάρκο των Ψυχών και οι θρύλοι της περιοχής

 

Το Πάρκο των Ψυχών και οι θρύλοι της περιοχής

 

Ακριβώς βόρεια της Αθήνας, ψηλά στην Πάρνηθα, μια σειρά από στοιχειωμένα ξύλινα γλυπτά στέκονται έξω από τους χώρους ενός εγκαταλελειμμένου σανατόριου. Η υπαίθρια έκθεση συγκεντρώνει την τραγική ιστορία του χώρου στην κορυφή του βουνού: τις καταστροφικές συνέπειες της φυματίωσης και μιας καταστροφικής δασικής πυρκαγιάς.

Στις αρχές του 20ου αιώνα, η φυματίωση αποδεκάτισε τον πληθυσμό της Ελλάδας. Το Σανατόριο της Πάρνηθας χτίστηκε τη δεκαετία του 1930 για να αντικαταστήσει μια μικρότερη εγκατάσταση που βρισκόταν αρχικά στο βουνό. Η ηλιοφάνεια και ο καθαρός αέρας του βουνού πιστεύεται ότι βοηθούσαν στην ανάκαμψη. Μέχρι τις δεκαετίες του 1940 και του '50, η πρόοδος της ιατρικής επιστήμη βελτίωσε την κατάσταση και χωρίς την ζήτηση για τέτοιου είδους εγκαταστάσεις και το σανατόριο στην Πάρνηθα έκλεισε. Για ένα διάστημα το κτίριο επαναχρησιμοποιήθηκε, πρώτα ως ξενοδοχείο και στη συνέχεια ως εκπαιδευτική εγκατάσταση, αλλά τελικά έπεσε σε αχρηστία από τα μέσα της δεκαετίας του '80 και εγκαταλείφθηκε.

 

 

Το 2007 ξέσπασε μια σειρά δασικών πυρκαγιών σε όλη την Ελλάδα. Μία από αυτές τις πυρκαγιές οδήγησε σε περίπου 38.000 στρέμματα καμένης έκτασης στην Πάρνηθα, συμπεριλαμβανομένης της περιοχής γύρω από το Σανατόριο της Πάρνηθας.

Ακόμα και σήμερα αν κάποιος σταθεί στο συγκεκριμένο μέρος δεν είναι δυνατόν να μη νιώσει ένα δέος. Πιθανότατα αυτό οφείλεται στο γεγονός πως «κληρονόμησε» τόσο το σανατόριο όσο και το «πάρκο των ψυχών» μια αίσθηση που αποπνέει φόβο.

Εμπνευσμένος από την ιστορία του Σανατορίου της Πάρνηθας και το πυρόπληκτο τοπίο, ο Έλληνας γλύπτης Σπυρίδων Δασιώτης επέλεξε τον χώρο απέναντι από τις επιβλητικές εγκαταστάσεις του Σανατόριου για να δημιουργήσει το Πάρκο των Ψυχών.

 

Έδωσε «ζωή» σε νεκρούς κορμούς δέντρων, σκαλίζοντας 20 γλυπτά ανθρώπων στους καμένους κορμούς δέντρων που παρέμειναν μετά την πυρκαγιά του 2007, με στόχο να εκφράζουν τα συναισθήματα των ανθρώπων που έζησαν στο σανατόριο κατά την περίοδο του εγκλεισμού τους.

Εκθέματα όπως «Η έγκυος», «Ο σταυρός του μαρτυρίου», «Η νοσταλγία της μάνας για το παιδί που άφησε πίσω», «Το ζευγάρι», «Το αυτί», «Το φτερό», «Ο συλλογισμός» κ.ά. συνθέτουν ένα σύνολο που δύσκολα μπορεί να περάσει απαρατήρητο από τον οδοιπόρο της περιοχής.

 

 

«Ο πρώτος λόγος ήταν ότι ήθελα να είναι ξύλο γύρω από το σανατόριο γιατί πάντα πιστεύω ότι κάτι υπάρχει από τις ψυχές που έζησαν κάποτε σε αυτό το μέρος. Εκεί γύρω κάθονταν οι ασθενείς, έβγαιναν έξω να δουν τον ήλιο, ξαπόσταιναν κάτω από τη σκιά. Ο δεύτερος λόγος είναι ότι συνδύασα και την καταστροφή που έγινε από την πυρκαγιά του 2007, θέλοντας με αυτόν τον τρόπο να ξυπνήσω μνήμες από την πυρκαγιά ούτος ώστε να αποφευχθεί μια ανάλογη καταστροφή. Ήθελα να επαναφέρω μνήμες και στις δύο περιπτώσεις», ανέφερε ο ίδιος ο δημιουργός σε παλαιότερη συνέντευξή του για τα έργα του. Και τις πυρκαγιές και την καταστροφή μπορεί να μην κατάφερε να τις εμποδίσει όμως μας έδωσε ολοζώντανα την αίσθηση και την δύναμη του δράματος που έζησαν στο χώρο αυτό εκατοντάδες βασανισμένες ψυχές.

Μέσα στο πνεύμα αυτό θα μπορούσαμε μάλιστα να αναφέρουμε δύο αστικούς μύθους καθώς είναι πάρα πολλές οι ιστορίες για ανθρώπους που ήταν φυματικοί και πέθαναν στο σανατόριο και υποτίθεται ότι έχουν στοιχειώσει την περιοχή.

 

 

Δυο από αυτές τις ιστορίες, ωστόσο, είναι οι πιο γνωστές και… τρομακτικές. Η πρώτη αφορά ένα κοριτσάκι που μπορεί να συναντήσεις αν βρεθείς κοντά στην Πηγή της Κυράς. Σύμφωνα με τον αστικό μύθο το κοριτσάκι αυτό, πάντα ντυμένο στα λευκά με μια γαλάζια κορδέλα φορεμένη στη μέση του, ξεκίνησε από το σανατόριο, ενώ ήταν βαριά άρρωστο από φυματίωση, με σκοπό να πιει από το ιαματικό νερό της πηγής, κάτι το οποίο δεν κατάφερε καθώς ξεψύχησε στα μέσα της διαδρομής. Σύμφωνα, πάντα, με όλες εκείνες τις παλιές ιστορίες τρόμου το κοριτσάκι στοίχειωσε το μέρος και όταν πλέον σήμερα συναντά κάποιους οδοιπόρους, τους πλησιάζει με απλωμένα χέρια και δάκρυα στα μάτια.

Η δεύτερη ιστορία αφορά μια γυναίκα περίπου 40 ετών. Και εκείνη «εμφανίζεται» φορώντας ρούχα μιας περασμένης εποχής. Περιπλανιέται στους γύρω θάμνους και πίσω από τους βράχους που υπάρχουν κοντά στην Πηγή της Κυράς. Δείχνει σαν κάτι ή κάποιον να ψάχνει. Όταν δει κάποιον οδοιπόρο επιταχύνει και τον πλησιάζει. Σύμφωνα πάντα με τους αστικούς μύθους που υπάρχουν τότε συμβαίνουν δυο πράγματα: είτε θυμώνει και παίρνει μια τρομακτική όψη ανάλογη με αυτές που βλέπει κανείς στα θρίλερ, είτε αρχίζει να κλαίει γοερά και να ουρλιάζει, ενώ στη συνέχεια συνεχίζει την αέναη αναζήτησή της.

Κάθε μέρος φυσικά έχει συνήθως τους θρύλους του, κι η Πηγή της Κυράς με το Πάρκο των Ψυχών και το εγκαταλελειμμένο Σανατόριο τους δικούς τους...

Πηγές

https://www.atlasobscura.com/places/park-of-souls

https://www.newsbeast.gr/weekend/arthro/5954616/to-anatrichiastiko-parko-ton-psychon-stin-parnitha

 

'Ενας κόσμος βουντού και τρόμου

'Ενας κόσμος βουντού και τρόμου

του Jacob Young

Η ίδια η φτωχή Αϊτή και ο χαρακτήρας της εξουσίας του Δόκτορα Ντυβαλιέ δεν είναι δημιουργήματα της φαντασίας μου. Ούτε παρουσίασα την εξουσία αυτή πιο μαύρη απ' όσο είναι για να πετύχω κάποιο δραματικό εφφέ. Είναι αδύνατο να παρουσιάσεις τη νύχτα πιο μαύρη απ' όσο είναι.

— Γκράχαμ Γκρην “Οι κωμωδοί”

Ο τρόμος ήταν πάντα το καθοριστικό στοιχείο στη ζωή της Αϊτής. Παρ ' όλο που υπήρξαν κάποιοι άνθρωποι που προσπάθησαν - και στην πλειοψηφία τους απέτυχαν -να αντιμετωπίσουν τα προβλήματα της χώρας, οι κυβερνήτες της Αϊτής κατέφευγαν πάντα στον τρόμο, ως το έσχατο μέσο εξουσίας.

Η αιματοβαμμένη ιστορία της γνώρισε μια μεγάλη έξαρση φρίκης στη διάρκεια της βασιλείας του Ανρί Α', ενός σκλάβου ονόματι Ανρί Κριστόφ, ο οποίος αυτοανακηρύχθηκε βασιλιάς το 1811. Εκατόν σαρανταέξι χρόνια αργότερα η Αϊτή έπεσε στα νύχια της εξουσίας του πνευματικού τέκνου του Ανρί Κριστόφ, του Δρα Φρανσουά Ντυβαλιέ - η Πάπα-Ντοκ - ενός ανθρώπου που ζούσε με τη μανία του βουντού, των βασανιστηρίων και του φόνου.

 Portrait of Henri Christophe, King of Haiti

Μια ειρωνεία της ιστορίας θέλησε να μετατρέψει έναν μαχητή της ελευθερίας σε έναν από τους πρώτους δυνάστες της Αϊτής. Ο Ανρί Κριστόφ ήταν από τους ηγέτες των μαύρων κουρελήδων που απετέλεσαν τον στρατό της Αϊτής και νίκησαν τους στρατηγούς του Ναπολέοντα, ελευθερώνοντας το μεγαλύτερο μέρος της γαλλικής αποικίας που ονομαζόταν Άγιος Δομίνικος. Ως μονάρχης όμως δημιούργησε ένα πρότυπο βίας που κληροδότησε στις επόμενες γενιές, λεηλατώντας τη χώρα και ξεχειλίζοντας τις φυλακές της με κρατούμενους. Το πιο απαίσιο από τα μνημεία που έστησε στο εγώ του σώζεται ακόμη. Είναι το γιγάντιο οχυρό του, κοντά στο ακρωτήρι της Αϊτής, το φρούριο Λα Φεριέρ. Χτισμένο στην κορυφή ενός βουνού, 910 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, το οχυρό χτιζόταν επί 14 χρόνια - και στη διάρκεια της κατασκευής του χιλιάδες εργάτες έχασαν τη ζωή τους.

Haiti's The Citadelle Laferrière

 

Ο Ντυβαλιέ κατόρθωσε όχι μόνο να φτάσει, μα και να ξεπεράσει τον προκάτοχο του στην ικανότητα του για πράξεις βίας. Η εκλογή του ως προέδρου το 1957 ήταν το ορόσημο για την έναρξη ενός μακρού και φρικτού εφιάλτη. Έχοντας σπουδάσει γιατρός ο Ντυβαλιέ δούλεψε χρόνια στην πρωτόγονη ύπαιθρο, όπου και υιοθέτησε τις ιδέες που του έδωσαν τη δυνατότητα να μαγέψει την Αϊτή. Η μία ιδέα ήταν αυτή η ασαφής φιλοσοφία που την ονόμαζε «νεγροσϋνη» - μαύρη εξουσία. Μία άλλη ήταν το   βουντού,  αυτό το παράδοξο μίγμα  Καθολικισμού,   ανιμισμού   και μαγείας, που ασκείται σ' έναν μυστηριώδη υπόκοσμο, όπου άνθρωποι υποτίθεται ότι παίρνουν μορφές ζώων και ανακατεύονται με ζόμπι και πνεύματα.

Η βασιλεία του τρόμου άρχισε με την άνοδο του Ντυβαλιέ στην εξουσία. Μια από τις πρώτες του πράξεις ήταν να ιδρύσει   μια   ιδιωτική   δύναμη   ασφαλείας, τους Τοντόν Μακούτ, που χρωστούν το όνομα τους σ' έναν δράκο των αϊτινών μύθων, ο οποίος κλέβει παιδιά τα οποία δεν βρίσκονται ποτέ πια. Τα μαύρα γυαλιά με τον μεταλλικό σκελετό των Τοντόν έγιναν το σύμβολο του τρόμου  για  τους  Αϊτινούς  -  και οι πράξεις   τους   δικαιολογούσαν  αυτόν τον   τρόμο.   Στις   δημόσιες   πλατείες στήνονταν κεφάλια πάνω σε πασσάλους, πτώματα με κομμένο τον λαιμό γέμιζαν καθημερινά τους δρόμους και ο Πάπα-Ντοκ αυτοχρίστηκε το 1964 ισόβιος πρόεδρος.

Μετά από αυτό η αγριότητα του δεν γνώριζε όριο. Ο Ντυβαλιέ εμφανιζόταν πάντοτε μαυροντυμένος και υιοθέτησε την ψιθυριστή φωνή και τον υπερβολικά αργό τρόπο κινήσεων ενός που βρίσκεται «κοντά στον κόσμο των πνευμάτων». Πολλοί Αϊτινοί τον έβλεπαν ως την ενσάρκωση του «Βαρώνου Σαββάτο του», ενός πνεύματος του θανάτου του βουντού. Κι εκείνος φρόντιζε να παίζει αυτόν ακριβώς τον ρόλο. Μια φορά που του είπαν ότι κάποιος προδότης, μέλος των Τοντόν, ξέφυγε χρησιμοποιώντας βουντού για να μεταμορφωθεί σε σκύλο, ο Πάπα-Ντοκ διέταξε μαζική σφαγή των σκύλων του νησιού. Κάποτε άλλοτε ζήτησε να του φέρουν το κομμένο κεφάλι ενός εκτελεσμένου αντιπάλου του, ώστε να συλλάβει την ψυχή του νεκρού. Οι φήμες έλεγαν ότι βασάνιζε ο ίδιος κρατούμενους στα υπόγεια του προεδρικού του μεγάρου και ότι μια φορά τον χρόνο κοιμόταν μέσα σ' έναν τάφο, για να έρθει σε επικοινωνία με τους νεκρούς.

 Papa Doc Duvalier

Βαθείς λάκκοι. 

Όταν ο Ντυβαλιέ πέθανε το 1971 από καρδιακή ανεπάρκεια και περιπλοκές διαβήτη, φόρεσε την πορφύρα του ο 19χρονος, χοντρός και όχι ιδιαίτερης ευφυΐας γιος του, ο Ζαν-Κλωντ. Ο Ζαν-Κλωντ, γνωστός με το παρατσούκλι «Μπαίημπυ Ντοκ», έδειχνε να ενδιαφέρεται περισσότερο για επιδείξεις ταχύτητας στους δρόμους του Πορτ-ω-Πρενς με το πιο πρόσφατο αυτοκίνητο του, παρά να εντρυφήσει στις λεπτομέρειες της τέχνης πώς ασκείται η εξουσία δια του τρόμου. Ωστόσο ο γιος έφερνε ολοφάνερα τα σημάδια της ομοιότητας με τον πατέρα του. Παρ' όλο που προσπάθησε να βάλει κάποιο χαλινάρι στους Τοντόν, η μυστική αστυνομία του Ζαν-Κλωντ συνέχιζε να γεμίζει άθλιες φυλακές, κρατώντας τους αντιπάλους του - ακόμη και τους πιθανούς αντιπάλους του - φυλακισμένους σε βαθείς λάκκους σκεπασμένους με φύλλα πλαστικού που δεν άφηναν να περάσει ούτε το φως ούτε ο αέρας.

Τώρα, η 29χρονη κυριαρχία της οικογένειας Ντυβαλιέ στην Αϊτή έφτασε στο τέλος της. Η Αϊτή παραμένει μια χώρα φτώχειας και πόνου που οποιοδήποτε νέο καθεστώς πολύ δύσκολα θα μπορέσει να ανακουφίσει. Αλλά κανένα νέο καθεστώς δεν είναι δυνατόν να έχει το πάθος για το κακό που χαρακτήριζε τους Ντυβαλιέ.

Newsweek.

Η τελευταία πράξη στο έργο τρόμου των Ντυβαλιέ

 Jean-Claude Duvalier with his bride, Michele Bennett

Ήταν πια βέβαιο ότι είχαν χάσει το παιχνίδι. Κι όπως συμβαίνει σ' όλες τις παρόμοιες περιπτώσεις, έφυγαν νύχτα. Στις 7 Φεβρουαρίου, στις δύο το πρωί ένα αμερικανικό στρατιωτικό αεροπλάνο C-141 προσγειώθηκε στο διεθνές αεροδρόμιο Φρανσουά Ντυβαλιέ του Πορτ-ω-Πρενς. Κάπου ένα τέταρτο αργότερα κατέφθασαν οι συγγενείς και οι αμέτρητες πολυτελείς βαλίτσες και τα μπαούλα. Το φόρτωμα των αποσκευών κράτησε πάνω από μια ώρα. Όταν όλα ήσαν έτοιμα, εμφανίστηκε η ανοιχτόχρωμη BMW του Μπαίημπυ Ντοκ με την οικογένεια Ντυβαλιέ και σταμάτησε μπροστά στη σκάλα του αεροπλάνου. Δίπλα στον Μπαίημπυ Ντοκ, η γυναίκα του Μισέλ -κομψή όπως πάντα - είχε στα γόνατα της τη μικρή κόρη τους Τάνυα. Οι Ντυβαλιέ, μαζί με 19 συγγενείς και τρεις σωματοφύλακες, ανέβηκαν σιωπηλοί στο μεταγωγικό. Στις 3.46' το C-141 απογειώθηκε και χάθηκε μέσα στη νύχτα. Έτσι τελείωσαν 29 χρόνια τυραννίας των Ντυβαλιέ στην φτωχότερη χώρα του δυτικού ημισφαιρίου.

Οι ΗΠΑ είχαν αρχίσει να κρατούν τις αποστάσεις τους από το καθεστώς του Μπαίημπυ Ντοκ από τον Ιούλιο του 1985, αμέσως μετά το νόθο δημοψήφισμα που οργάνωσε ο δικτάτορας, εξασφαλίζοντας το 99% των ψήφων. Το τέλος του χρόνου σημαδεύτηκε από μεγάλες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στις πόλεις Γκοναΐβ και Καπ Αϊτιέν. Η Ουάσινγκτων πίεζε τον Ντυβαλιέ να απελευθερώσει έναν φυλακισμένο ηγέτη της αντιπολίτευσης, αλλά εκείνος περιορίστηκε σε μια αναδιάρθρωση του υπουργικού του συμβουλίου και μια υπόσχεση να διαλύσει τους Τοντόν Μακούτ. Στο τέλος Ιανουαρίου οι ΗΠΑ ανακοίνωσαν την πρόθεση τους να περικόψουν κατά επτά εκατομμύρια δολλάρια την βοήθεια τους προς την Αϊτή και την ίδια περίοδο ο πρεσβευτής τους στο Πορτ-ω-Πρενς, Κλαίυτον ΜακΜαναγουαίη, άρχισε να διαπραγματεύεται με τον Ντυβαλιέ την αναχώρηση του. Στο τέλος, ο Μπαίημπυ Ντοκ ενέδωσε.

Η είδηση της αναχώρησης του δικτάτορα ξεσήκωσε ένα κύμα ενθουσιασμού στο νησί και στους Αϊτινούς των ΗΠΑ. Στην πρωτεύουσα της Αϊτής ο κόσμος χόρευε στους δρόμους, τριγύριζε με τα πολύχρωμα λεωφορεία και ύψωνε τις γροθιές σ' έναν χαιρετισμό νίκης. Κάπου-κάπου τα πνεύματα έπαιρναν εκδικητικές διαθέσεις. Ένα πλήθος ανθρώπων κατευθύνθηκαν στον τάφο του Φρανσουά Ντυβαλιέ.  Όταν διαπίστωσαν ότι το λείψανο του Πάπα-Ντοκ δεν ήταν εκεί, επιτέθηκαν στον τάφο ενός από τους φίλους του. Οι διαδηλώσεις συνεχίστηκαν ολόκληρο το Σαββατοκύριακο και στη διάρκεια τους 20 άτομα έχασαν τη ζωή τους.

Πριν περάσουν πέντε ώρες από την αναχώρηση του Ντυβαλιέ, μια εξαμελής στρατιωτική χούντα, με επικεφαλής τον υποστράτηγο Ανρί Νάμφυ, αρχηγό του Γενικού Επιτελείου, ανέλαβε την εξουσία.

—Π. Τζίμας, για τις Επιλογές

Τι είναι το βουντού;

H λέξη βουντού στα γαλλικά των Κρεολών* προέρχεται από το βοντούν το οποίο στη γλώσσα Φον της Δυτικής Αφρικής σημαίνει θεός, πνεύμα και ιερό αντικείμενο. Αφορά ειδικά την πίστη και τη θρησκευτική πρακτική των κατοίκων της Αϊτής, που στην πλειοψηφία τους κατάγονται από σκλάβους οι οποίοι μεταφέρθηκαν από την Αφρική.

Για τους Δυτικούς η λέξη είναι συνώνυμη της μαύρης μαγείας, των προλήψεων, του τρυπήματος με καρφίτσες ανθρώπινων ομοιωμάτων και λοιπά. Το βουντού όμως αναφέρεται επίσης σ' ένα θρησκευτικό σύστημα, σύμφωνα με το οποίο οι θεοί κατεβαίνουν και κυριεύουν τους πιστούς τους, και τα πνεύματα των προγόνων κατεβαίνουν για να προσφέρουν χρησμούς και προστασία.

Για το βουντού το Αόρατο αποτελείται από εχθρούς με τους οποίους πρέπει να υπάρξει συμφιλίωση και από δυνάμεις που πρέπει να χρησιμοποιηθούν. Το Υπερφυσικό είναι μια αρρώστια που πρέπει να στραφεί προς το καλό του ασθενούς. Ο ιερέας του βουντού, για να πετύχει αυτούς τους στόχους πρέπει να κατέχει και λευκή και μαύρη μαγεία και να χρησιμοποιεί και τις δύο στα πλαίσια της θρησκείας του. Η πρακτική του είναι συχνά σκληρή, επικίνδυνη, ανατριχιαστική. Γιατί οι θεοί που ο μάγος υπηρετεί είναι ζηλιάρηδες και παντοδύναμοι και όποιος θελήσει να εισδύσει στα μυστήρια τους θα πρέπει να καταβάλει το τίμημα.

Η θρησκευτική πίστη των Αϊτινών εισάγει στοιχεία της Ρωμαιοκαθολικής θρησκείας στις πρωτόγονες αφρικανικές θρησκείες που έφτασαν στην αμερικανική ήπειρο μαζί με τους σκλάβους που έφερναν οι δουλέμποροι τον 17ο και 18ο αιώνα. Είναι ένα ολοκληρωμένο σύστημα, μονοθεϊστικό στη βάση του, με έναν θεό που ονομάζεται Μέγας Αφέντης, ένα ευρύτατο πάνθεο πνευμάτων και ένα πλούσιο και ευφάνταστο τελετουργικό. Τα πνεύματα, τα «λόα», έρχονται στη διάρκεια των τελετών και κυριεύουν τα σώματα των πιστών.  Όσο είναι κυριευμένοι από τα πνεύματα οι πιστοί επιδίδονται σε πράξεις υπεράνθρωπες, όπως να κρατούν αναμμένα κάρβουνα στο στόμα τους. Οι τελετές περιλαμβάνουν λειτουργία από τον ιερέα (ουνγκάν) ή την ιέρεια (μάμπο), προσευχές, τραγούδια, χορούς και θυσίες ζώων.

  The Voodoo Priest 

Σκοπός των τελετών είναι η πρόσκληση κάποιου λόα, που κυριεύει το σώμα ενός ή περισσότερων από τους παρευρισκόμενους. Το λόα μπορεί να φερθεί στο σώμα που κατέλαβε είτε καλά είτε κακά, κι αυτό εξαρτάται βασικά από το είδος της τελετής. Οι τελετές «ράντα» απευθύνονται σε πνεύματα του καλού, ενώ οι τελετές «πέτρο» απευθύνονται σε πνεύματα σκληρά και συχνά είναι αιματηρές. Το ίδιο λόα μπορεί να εμφανιστεί είτε ως καλό είτε ως κακό, ανάλογα με την τελετή.

Από τα πιο σκοτεινά στοιχεία της αϊτινής κουλτούρας είναι τα ζόμπι. Πρόκειται στην ουσία για τιμωρία που επιβάλλεται - συχνά από τους Τοντόν Μακούτ, τους περιπλανώμενους μάγους-γιατρούς (οι οποίοι έχουν πάρει το όνομα τους από έναν δράκο των αϊτηνών μύθων και των οποίων το όνομα δόθηκε στους χωροφύλακες του Ντυβαλιέ) - και συνίσταται στον εμποτισμό του πουκάμισου ή του σπιτιού κάποιου με ένα δηλητήριο το οποίο προκαλεί βαθιά παράλυση, αναστέλλοντας τον μεταβολισμό με τρόπο ώστε το θύμα να μπορεί να ζήσει ώρες ή και μέρες με το οξυγόνο που περιέχει ο αέρας ενός φέρετρου. Το θύμα τότε δηλώνεται νεκρό και θάβεται, για να το ξεθάψει τη νύχτα ο «μπόκορ», ο ιερέας του κακού, και - σύμφωνα με την αϊτινή παράδοση - να τον κάνει σκλάβο του.

* Η εσφαλμένη γραφή «βοντού» που έχει επικρατήσει στην Ελλάδα προέρχεται από τα γαλλικά των κατοίκων της Δαχομέης.

 Επιλογές

Γνωρίζατε πως WWW = 666 ;

Το ματωμένο μαχαίρι που βρέθηκε είχε χαραγμένο το 666

(Στα Εβραϊκά): www=666 (w=6). Και στα Ελληνικά ομοίως, διότι βάσει των αρχείων που παραθέτουμε, το w θεωρείται σαν δίγαμα (=2*3=6).

Μην φοβάστε όμως. Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι το internet είναι του Αντιχρίστου, αλλά της εποχής που θα φέρει τον Αντίχριστο. Διότι κάθε 666άρι δεν έπεται ότι είναι κακό! Εξαρτάται από τον τρόπο που χρησιμοποιείται.

Υπάρχουν κακά παραδείγματα:….

Το 1993 τρεις μοναχοί στο ξακουστό μοναστήρι της Όπτινα, στην κεντρική Ρωσία, που από το 14ο αιώνα είναι το πνευματικό κέντρο της Ρωσίας, δολοφονήθηκαν άγρια με αμέτρητες μαχαιριές, το βράδυ της Αναστάσεως. Το ματωμένο μαχαίρι που βρέθηκε είχε χαραγμένο το 666. Όπως ομολόγησε ένας από τους δράστες που συνελήφθη αργότερα, επίτηδες σκότωσαν τους μοναχούς στα πλαίσια σατανικής λατρείας.

Ο νέος ιερομάρτυρας Ιωάννης της Santa Cruz (5/18-5-1985), μερικούς μήνες πριν από την δολοφονία του, είδε στην εκκλησία του ότι άγνωστοι οπαδοί του σατανά, χρωμάτισαν το 666 και το σατανικό αστέρι (πεντάλφα) στη μπροστινή είσοδο του ναού.

Όταν όμως, προ Χριστού, ο Σολομών έπαιρνε 666 τάλαντα το χρόνο από τους γύρω λαούς, αυτό δεν γινόταν με τρόπο κακό, διότι οι λαοί τα έδιδαν από μόνοι τους, αναγνωρίζοντας και μόνο από τη σοφία του Σολομώντος, ότι πράγματι ο αληθινός Θεός ήταν αυτός για τον οποίο χτιζόταν ο ναός.
Εξ άλλου αναγνώριζαν την ειρηνική διάθεση του Σολομώντος, και αυτός ήταν πολύ βασικός λόγος για τον οποίο δεν επέτρεψε ο Θεός στον πατέρα του τον Δαβίδ να χτίσει εκείνος το ναό, παρά την ιδιαίτερη αγάπη του σ’ αυτόν, διότι είχε βάψει τα χέρια του με αίμα.

Και αν πάτε σε μια διεύθυνση που έχει το Νο 666 αυτό δεν σημαίνει ότι όποιος μένει εκεί είναι Αντίχριστος. Το ίδιο μπορεί να γίνει σε ένα ξενοδοχείο κ.ο.κ.

Υπάρχει όμως ένα ιδιαίτερο στοιχείο που πρέπει να ληφθεί υπ’ όψιν μας για να κρίνουμε αν πρέπει να λάβουμε σαν σημείο (σημάδι) των καιρών το γεγονός ότι διαφημίζεται στις ημέρες μας όχι μόνο το 666, αλλά επί πλέον ότι υπάρχει αντιστοιχία μεταξύ www και 666. Και αυτό είναι, ότι μέσω ιντερνέτ διεξάγεται ένα πολύ σημαντικό μέρος του εμπορίου!

Και όσο πάει αυτό αυξάνει λογαριθμικά. Επομένως όταν επίσημα δεν θα μπορεί κανείς να αγοράζει και να πωλεί, παρά μόνο όσοι έχουν το 666, τότε ούτε μέσω ιντερνέτ θα μπορεί να υπάρξει αγοραπωλησία για τους Χριστιανούς, επειδή ο Αντίχριστος θα έχει μπλοκάρει για τον εαυτό του και το ιντερνέτ. Μπορεί μάλιστα πριν προχωρήσει κάποιος σε αγοραπωλησία να ερωτάται αν αποδέχεται να δώσει ισόθεες τιμές, μέσω της φωτογραφίας του, στον Αντίχριστο, και μετά να του επιτρέπεται η εμπορική πράξη.

Όπως όλα τα σφραγισμένα προϊόντα φέρουν το «666″ και θα είναι προσιτά μόνο στους αντίχριστους ανθρώπους της εποχής εκείνης, το ίδιο θα γίνεται και με το ιντερνέτ. Το χρήμα που θα διακινείται μέσω ιντερνέτ θα είναι για όσους έχουν σφραγισθεί, και έχουν έτσι ένα έγκυρο αριθμό συναλλαγής, που μπορεί να ελέγχεται με σκανάρισμα του χεριού ή του μετώπου πριν ή και κατά την παραλαβή των παραγγελμένων προϊόντων.

Επομένως είναι σοβαρή, και καθόλου δεν απορρίπτεται, η προειδοποιητική πλευρά της αντιστοιχίας μεταξύ www και 666. Μάλιστα το www δεν είναι τρία απλά γράμματα που πατάμε πριν μπούμε στο internet. Είναι μια ολόκληρη υπηρεσία η οποία καλείται με αυτόν τον κωδικό για να μας επιτρέψει την χρησιμοποίηση του internet.

Και επί τη ευκαιρία για το πρωτόκολλο του internet:

Γενικά όταν ευφημίζεται το 666, τότε αυτό σημαίνει ότι μπήκαμε στην τελική περίοδο των γεγονότων της Αποκαλύψεως, όχι αναγκαστικά όμως στα χρόνια της εμφάνισης του τελικού Αντιχρίστου.

Οι προειδοποιήσεις μέσω της εμφάνισης στο προσκήνιο του συστήματος barcode, ή όπως αλλιώς λέγεται «συστήματος 666″ λόγω της ύπαρξης επάνω του των τριών εξαριών οδηγών, ιδιαίτερα εμφανών στο Ευρωπαϊκό πρότυπο, όπως εξηγείται στις προφητείες, είναι σοβαρές για τους εξής κυρίως λόγους:

Δεν είχε ποτέ μαζικά χρησιμοποιηθεί αυτός ο αριθμός, όπως τώρα που χρησιμοποιείται σε όλα σχεδόν τα προϊόντα και τις προσφερόμενες υπηρεσίες. Όταν το χρήμα μάλιστα, όπως λέγεται, γίνει πλαστικό, χωρίς μετρητά, και κατόπιν μέσα σε εμφυτευμένο υποδόριο τσιπ, η εξάπλωση του 666 θα είναι συντριπτική. Για να συνηθίσει ο κόσμος, αρχίζει από την Ασία να προβάλλεται μια νέα μορφή συναλλαγής, μέσω «έξυπνων καρτών» (μόνο στην Ιαπωνία δραστηριοποιούνται πάνω από 500 εταιρείες) που θα χρησιμοποιούνται από την κινητή τηλεφωνία για συναλλαγές μικρού ύψους (αρχικά μικρότερες των 25$), χωρίς υπογραφή κατόχου ή pin.

Και τώρα στην Ευρώπη η Visa προωθεί το ίδιο σύστημα με μικροδιαφορές: Κινητά τηλέφωνα που πληρώνουν, πιστωτικές κάρτες με ενσωματωμένο μηχανισμό δημιουργίας κωδικού μιας χρήσης, πληρωμή εισιτηρίου με κάρτα…

Κατά την Αποκάλυψη, την εποχή του Αντιχρίστου, το 666 θα είναι απαραίτητο σφράγισμα, όχι μόνο τότε στα προϊόντα, αλλά και στους ανθρώπους που θα θέλουν να συναλλαγούν. Δηλαδή έχομε διαρκώς αυξανόμενη χρήση, μέσω βέβαια της ανάλογης άσκησης ψυχολογικής πίεσης, του αριθμού αυτού, ή μάλλον συστήματος αριθμήσεως. Διότι ο γραμμωτός κώδικας είναι σύστημα αριθμήσεως.
Και ποιεί πάντας, τους μικρούς και τους μεγάλους, και τους πλουσίους και τους πτωχούς, και τους ελευθέρους και τους δούλους, ίνα δώσωσιν αυτοίς χάραγμα επί της χειρός αυτών της δεξιάς ή επί των μετώπων αυτών, και ίνα μη τις δύνηται αγοράσαι ή πωλήσαι ει μη ο έχων το χάραγμα, το όνομα του θηρίου ή τον αριθμόν του ονόματος αυτού. Ώδε η σοφία εστίν. ο έχων νουν ψηφισάτω τον αριθμόν του θηρίου. αριθμός γαρ ανθρώπου εστί. και ο αριθμός αυτού χξστ . (Αποκ. ΙΓ 16-18).

Κατά τους Πατέρες όμως, όπως τον άγιο Εφραίμ το Σύρο, ο γιος Ιωάννης ο Θεολόγος ήξερε το όνομα του θηρίου (Αντιχρίστου), αλλά σε μας έδωσε μόνο τον αριθμό του. Αυτό αποδεικνύει ότι πριν την εμφάνιση του Αντιχρίστου έχει μεγάλη σημασία για μας ο αριθμός του ονόματός του, που θα είναι και ο αριθμός του σφραγίσματος, δηλ. το 666 !

Σημειώστε ότι όπως παρατηρήσατε παραπάνω, ο χξστ΄ αναφέρεται στο 18ο στίχο (6+6+6=18), του 13ου κεφαλαίου, που αποτελεί σαν νούμερο (13) το «γούρι» των Εβραίων και τη «γρουσουζιά» των Χριστιανών! Στην πραγματικότητα βέβαια ο Αντίχριστος και το νούμερό του, θα είναι πανωλεθρία για όλη την Οικουμένη.

πηγή:tsantiri.gr

Λόγιες και λαϊκές ουτοπίες...

The Land of Cockaigne by Pieter The Elder Bruegel, 1567

Λόγιες και λαϊκές ουτοπίες...

Από την Αποκάλυψη στις μελλοντολογικές ή εσχατολογικές προφητείες της Δευτέρας Παρουσίας στην επίγεια ζωή

Του Σπ. Ι. Ασδραχα*

Οι λόγιες ουτοπίες είναι πολιτειακά σχέδια που αναζητούν την ιδανική πολιτεία. Είναι συνήθως άχρονες και στρέφονται στο παρελθόν. Ο αιώνας των Φώτων τις προσανατόλισε στο μέλλον. Ολα αυτά τα ζητήματα τα πραγματεύεται ο Αντώνης Λιάκος σε πρόσφατο έργο του. Εξετάζει και την ουτοπία των ερμηνειών της Αποκάλυψης που τη Δευτέρα Παρουσία δεν την ανάγουν μόνο στο επέκεινα, αλλά και στην επίγεια ζωή. Αλλωστε το λέγει και η προσευχή: «Γενηθήτω το θέλημά Σου ως εν ουρανώ και επί της γης».

Παράλληλα με τη λόγια υπάρχει και η λαϊκή ουτοπία, η Κουκάνια, η χώρα της αφθονίας: ο Βεζούβιος αντί για λάβα ξερνά βουτυρωμένα μακαρόνια: μια Κουκάνια όπου «όσο περισσότερο κοιμάσαι τόσο περισσότερο κερδίζεις»· η Κουκάνια που ζωγραφίζει ο Μπρύγκελ, με τους ξαπλωμένους με την τυλωμένη κοιλιά και το γουρουνόπουλο με το καρφωμένο μαχαίρι που τρέχει να το φας.

Η λαϊκή ουτοπία που τόσο εύστοχα έχει παρουσιάσει ο Κοκιάρα. Ο Αγαθούλης του Βολταίρου βρέθηκε σε μια Κουκάνια όπου η λάσπη ήταν χρυσάφι. Εκεί όμως πλέχτηκαν και σκληρές μοίρες: η πραγματικότητα συνέτριβε το όνειρο, την όπερα των φτωχών, όπως λέει ένας ιταλικός παροιμιώδης λόγος.

Ο Τραϊάν Στογιάνοβιτς είχε γράψει ότι στα Βαλκάνια δεν υπήρχε η αναμονή του χιλιασμού, αν και οι ερμηνείες της Αποκάλυψης ζητούσαν να προσδιορίσουν το έτος της Δευτέρας Παρουσίας μεταφέροντάς το από τον ουρανό στη γη: «ως εν ουρανώ και επί της γης», με απαλλαγή από την τυραννική κατάκτηση. Δεν έχω την πρόθεση να αναμασήσω όλα αυτά τα μυριόλεκτα. Θα αναθυμήσω ένα δημοτικό τραγούδι με ικανή πολυσημία.

Ας υπομνησθεί ακόμη ότι η κρίσιμη μέρα μπορεί να συνδεθεί με σύγχρονα γενόμενα ή αναμενόμενα. Ο Χόμπσμπομ είπε ότι ο ισπανικός χιλιασμός συνδεόταν με την απεργία των εργατών: η κρίσιμη μέρα ήταν εκείνη της γενικής απεργίας. Στην κρίσιμη μέρα επικεντρώνεται, ας προστεθεί, ο «Εξολοθρευτής Αγγελος» του Μπουνιουέλ.

«Εγώ ’μαι η βλάχα η όμορφη | η βλάχα η παινεμένη | πο ’χει τα χίλια πρόβατα, | τα πεντακόσια γίδια». Ως εδώ έχουμε την αυτοπαρουσίαση του κτηνοτροφικού πλούτου: η βλάχα και όχι ο βλάχος, γιατί μ’ αυτόν δεν θα ευοδωνόταν η συνέχεια του τραγουδιού· ίσως κληρονόμα, δεν νομίζω επίκληρος ή κανακάρα, γιατί κι οι δυο απουσιάζουν από το περιβάλλον της, την Ηπειρο.

Η συνέχεια: «Στο ’να βουνό τα πρόβατα | στ’ άλλο βουνό τα γίδια | κι ανάμεσα στα δυο βουνά | δώδεκα μύλοι αλέθουν. | Οι έξι αλέθουν με νερό κι οι έξι με το γάλα». Η αφθονία λοιπόν, ένα θραύσμα μιας ουτοπίας που εμφιλοχωρεί σε μια πολιτισμική ώσμωση, κυριολεκτικότερα σε μια πρακτική: στο χαρέμι του αλλόθρησκου.

«Λύκος να φάει τα πρόβατα | και τσάκαλος τα γίδια. | Εγώ θα πάω στα Γιάννενα, στου μπέη τα σαράγια. | Καλή σου μέρα μπέη μου, | - Καλώς τη βλαχοπούλα» |. Το τραγούδι είναι μακρόσυρτο, όχι χορευτικό. Μακρόσυρτο σαν εκείνα τα γιαννιώτικα, σμυρνιώτικα, πολίτικα, από τα οποία είναι πλασμένη η ψυχή του ποιητή και πάει με τα δικά τους τα φτερά.

Ο μπέης βέβαια με τα σαράγια στα Γιάννενα δεν είναι μονογαμικός και η όμορφη βλάχα δεν θα γίνει σύζυγος, αλλά οδαλίσκη στο χαρέμι. Εχει κι εκείνο την ιεραρχία του κι η βλάχα θα προσέβλεπε στην πρωτοκαθεδρία. Δεν φέρνει προίκα, γιατί ο πλούτος της εγκαταλείπεται στον λύκο και στον τσάκαλο: η αφθονία της ουτοπίας θυσιάζεται στην πραγματικότητα, στην ανάδειξη του ατόμου μέσω της πολιτισμικής ώσμωσης, γιατί η πίστη δεν θ’ αλλάξει: λέξη γι’ αυτή στο τραγούδι.

Η αγάπη του μπέη θα οδηγήσει σε μια προτίμηση, σαν εκείνη του Αλή Πασά για την αγαπημένη του, την Κυρά Βασιλική. Τον χαϊδολογούσε (ή τον ξεψείριζε), αλλά στην κρίσιμη στιγμή τον προστάζει: «Βασιλική προστάζει | βεζύρ Αλή Πασά | βάλε φωτιά στα τόπια | κάψε τα Γιάννενα» .

Μέσα σε λίγους στίχους, πολλά όνειρα και ισχυρή πρόσδεση στην πραγματικότητα, στην επιθυμία. Εξυπακούεται ότι δεν έχουμε καταγραφή της πραγματικότητας: η τελευταία δίνει το έναυσμα για την έκφραση της επιθυμίας, είναι το εφαλτήριό της. Η έξαρση στο βάθος δείχνει την αποδοχή ως ιστορικής μοίρας την εσωτερίκευση της κατάκτησης, την προαγωγή μέσω της ενσωμάτωσης σ’ αυτήν.

Βεβαίως ο κόσμος δεν είναι ανδρόγυνος, Σφαίρος, αλλά αντιφατικός και αντιθετικός. Τα κλέφτικα τραγούδια εικονογραφούν την αντιφατικότητα και την αντίθεση. Σ’ αυτά δεν ανακρατιέται καμιά ουτοπία, αλλά ο πλούτος: «Εκεί ’ναι οι κλέφτες οι πολλοί | όλοι ντυμένοι στο φλουρί». Ο πλούτος που λάμπει, αλλά η λάμψη στοιχειώνει την ποίηση, λόγια και δημοτική: «Λάμψιν έχει όλο φλογώδη, χείλος, μέτωπο, οφθαλμός» αλλά και μια άλλη μεταρσιωμένη λάμψη: «Σελώνουν τ’ άλογά τους | τρέμει η μαύρη γη | αδειάζουν τα τουφέκια | τρέμουν τα βουνά | τραβάνε τα σπαθιά τους | λάμπει η θάλασσα».

* Ο κ. Σπ. Ι. Ασδραχάς είναι ιστορικός.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_05/08/2012_491213

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΣΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ

 

Ιερέας περιγράφει θαύμα με τον Γέροντα Παϊσιο

Διαβάστε την ιστορία που περιγράφει ο Πρεσβύτερος Διονύσιος Ταμπάκης , η οποία διαδραματίστηκε πριν λίγες ημέρες και αφορά σε θαύμα.

Σε καιρούς πλέον που οι άνθρωποι, ακόμη και Χριστιανοί, αποψυχούν από φόβου και προσδοκίας των επερχομένων τη οικουμένη, (Λουκ,21,26) και μία βαθιά αγωνία και απελπισία συνταράσσει τις ψυχές τους, μόλις πριν δύο μέρες περνώντας από την Κόνιτσα και συζητώντας με συγγενείς του Γέροντος Παϊσίου έμαθα για ένα πρόσφατο και συγκλονιστικό θαύμα που έλαβε χώρα στην Ι.Μονή Σουρωτής από τον Γέροντα Παίσιο.
Ίσως μου ξεφεύγουν πολλές λεπτομέριες αλλά θα παραμείνω με λίγα λόγια στην ουσία των πραγμάτων ως εξής:
Πρίν λίγο καιρό ασθένησε σοβαρά ένα μικρό παιδί στην βόρεια Ελλάδα. Οι ειδήμονες γιατροί αμέσως έστειλαν την οικογένεια και το παιδί στο διαβαλκανικό κέντρο στην Θεσσαλονίκη για να γίνουν οι απαραίτητες εξετάσεις. Φθάνοντας (πριν 15 ημέρες περίπου) λοιπόν απελπισμένοι οι γονείς στην θεσσαλονίκη για να επισκεφθούν την επόμενη μέρα το αναφερόμενο κέντρο σκέφθηκαν να περάσουν την παραμονή το απόγευμα από την Ι.Μονή Σουρωτής προκειμένου να προσκυνήσουν τα Ιερά Λείψανα του Οσίου Αρσενίου και τον τάφο του π.Παϊσίου.
Όμως εκείνη την ημέρα, μάλλον Τετάρτη, το Μοναστήρι μένει πλεον κλειστό για περισσότερη προσευχή, και έτσι η δοκιμαζόμενη οικογένεια βρήκε κλειστή την θύρα. Δεν πέρασαν λίγα δευτερόλεπτα και ένας ηλικιωμένος Μοναχός με την μαγκουρίτσα του κατέβαινε από πάνω από τα δέντρα του πάρκιν της Μονής.

-Γειά σας ευλογημένα!τους χαιρέτισε. Γιατί δεν μπαίνετε μέσα στο μοναστήρι;
-Μα είναι η πόρτα κλειστή.
-Όχι βρε παιδιά, ανοιχτά είναι! άντε ανοίχτε.

Και τούτη την φορά το πόμολο γύρισε και εισήλθαν έκπληκτοι και χαρούμενοι στην αυλή της Μονής.

Ύστερα από λίγα δευτερόλεπτα και αφού ανέβαιναν στα σκαλοπάτια κάτω από το κωδονοστάσι, τους συνάντησε με απορία μία Μοναχή όπου και τους ρώτησε με έκπληξη¨ καλά πως μπήκατε μέσα; δεν είναι κλειστάς

-'Οχι !ένας μοναχός μας άνοιξε και μας είπε να έρθουμε εδώ!
-Ποιος Μοναχός; ρώτησε η Καλόγρια.
-Ένας ηλικιωμένος.

Τότε δείχνοντάς τους η ευλαβής Μοναχή την φωτογραφία του π.Παίσίου έμειναν με το στόμα ανοικτό διαπιστώνοντας πως αυτός ο Μοναχός ήταν που πριν λίγο τους προσήγαγε με βεβαιότητα μέσα στο ησυχαστήριο , όπως κάποιος βάζει τους καλεσμένους του στο δικό του σπίτι.
Την επομένη ημέρα και αφού έγιναν οι σχετικές εξετάσεις στο διαβαλκανικό διαβεβαίωσαν οι γιατροί πως το παιδάκι είναι τελείως καθαρό και υγιή από κάθε αρρώστια!!!
ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ Ο ΘΕΟΣ ΕΝ ΤΟΙΣ ΑΓΙΟΙΣ ΑΥΤΟΥ

Πρεσβύτερος Διονύσιος Ταμπάκης- Ιερός Ναός Παναγίας Ναυπλίου. 9-7-2012